Wat heb je nodig?
Risottorijst (goede kwaliteit, natuur)
350gr groene asperges (liefst klein formaat)
bakje shiitakes
ui (jong en vers)
look (vers)
Witte wijn
1L fijne groentebouillon
1 citroen (onbespoten, anders heb je pesticiden in je eten...)
verse basilicum en een takje verse munt
100gr kaas (liefst Fontina , maar parmezaan mag ook)
kruiden: zwarte peper (uit de molen), komijn, gedroogde rode peper, ...

Hoe?
Risotto maken is én heel erg simpel én kan grandioos mislukken. De rijst moet 'al dente' zijn, smeuïg maar niet te lopend en uiteraard goed van smaak... De manier om dat te bereiken is de ganse tijd roeren, bouillon bijvoegen en uiteraard op tijd stoppen met koken.

Asperges wassen, eindjes afsnijden (niet te gierig zijn de uiteinde kunnen echt houtig zijn), in stukjes snijden en de kopjes apart houden, de ui en de look fijn snijden. De shiitakes kuisen en in stukjes snijden. De citroen halveren en de schil er af doen (heel fijn en het wit van de schil niet meepellen!)

De ui, de knoflook en de komijnkorrels aanbakken in olijfolie en dan de rijst er bij doen. De korrels laten blinken. De wijn erbij en laten verdampen? Goed roeren. En vanaf nu: goed roeren en steeds opnieuw vocht toevoegen.

Na 7 minuten de asperges erbij (niet de kopjes). Na nog eens 7 minuten de kopjes en de shiitakes. Uiteraard is dit te variëren naargelang de dikte van de asperges.

Tot slot na nog eens 6 a 7 minuten : het laatste deel is nog ontzettend belangrijk, want hier komt het ruime smaakpalet op de voorgrond. De kaas in kleine blokjes, de fijn gesneden basilicum en de munt, de heel fijn gesneden citroenschil allemaal door de risotto die je nu van het vuur hebt genomen. Goed blijven roeren. Zout en peper en klaar.

Serveer met een fris glas witte wijn. Er kan een stukje witte gerilde vis bij, maar dat hoeft helemaal niet!

De vraag kan je lezen via deze link.

Vooral de realisatie van een Europees minimuminkomen moet voor haar op de agenda komen tijdens dit Europees jaar van de armoedebestrijding. “Ondanks de overtuiging dat ook een Belgische regering in lopende zaken een goede Europese huisvader zal zijn, hoop ik toch op een snelle regeringsvorming”, onderstreept Van Brempt.
 
Ook de groep van Europese socialisten steunt volop het Belgische voorzitterschap. "Dit is een kans voor ons allemaal", zegt S&D-fractieleider Martin Schulz. Ook hij benadrukt het belang van het sociale tijdens het voorzitterschap.

In bijlage vind je de prioriteiten van sp.a voor het Belgisch voorzitterschap.

De tussenkomst van Kathleen vind je op deze link.

Klik hier voor de reportage die TV-Oost hierover maakte.
Voor meer info, zie ook dit artikel.

Met haar KLIK-klasjes is curieus één van de tien geselecteerden uit 62 projecten. De jury prijst de creativiteit en het gebruik van innovatieve methodes. De mobiele internetklas van curieus trekt door Vlaanderen en geeft niet de zoveelste surf of mail cursus. In vier lessen maakt curieus je helemaal wegwijs in sociale netwerksites zoals bijvoorbeeld facebook.

Drie van de tien organisaties zullen de uiteindelijke award in ontvangst mogen nemen. Op 18 november worden zij dan ook uitgenodigd in het Vlaams Parlement voor de officiële prijsuitreiking. Hopelijk zit Klik bij de drie laureaten. Succes!

Meer info over curieus en haar projecten vind je op hun site.
 

De foto van hun actie sturen ze, samen met een begeleidende brief, naar alle Europese regeringsleiders en Europees president Herman Van Rompuy. Het is aan hen om de signalen vanuit zowel het Europees parlement als de armoedeorganisaties op te nemen.

Het Vlaams Netwerk, De Link en Samenlevingsopbouw Antwerpen Provincie hebben samen met mensen in armoede gewerkt aan voorstellen voor een sociaal Europa, voorstellen voor een nieuwe strategie die wel degelijk een impact op armoedebestrijding zou hebben. Op uitnodiging van Kathleen Van Brempt gingen ze ook met deze voorstellen naar Straatsburg, waar ze een ontmoeting hadden met Commissaris Karel De Gucht en Laszlo Andor. Van deze reis is ook een boekje gemaakt, een verslag met tekst en beeld, een schets van het leven in armoede en bundeling van de eisen. Het boekje kan je gratis bestellen door een mail te sturen met je adresgegevens en het aantal exemplaren.

Onder vind je de brief van de verenigingen. 
 

International Whaling Commission

Artikel uit De Morgen

Concreet vraagt de commissie dat de lidstaten niet minder dan 85 procent van de gebruikte apparaten opnieuw inzamelen via gemeentelijke recyclageparken, verkooppunten of kringloopcentra. De inzameling tot dusver gebeurde op basis van gewicht: 4 kilo per inwoner per jaar. Gevolg was dat er vooral wasmachines gerecycleerd werden of apparaten waar nog waardevolle zaken in zitten, zoals gsm's. Sommige lidstaten haalden bovendien met gemak de doelstelling en anderen, waar toestellen bvb een langere levensloop hebben, totaal niet.

"Daarom deze verschuiving", legt Van Brempt uit. "We willen gewoon zo veel mogelijk inzamelen en recycleren. Vandaag weet de Europese consument vaak totaal niet waar hij met zijn gebruikte apparaten terecht kan. Dat moet veranderen. Via de lidstaten, naar de producenten, naar de consument. Deze richtlijn zal meer initiatieven bij de leveranciers genereren en meer kanalen voor de consument."

Naast inzamelen moet er natuurlijk ook meer gerecycleerd worden. In de richtlijn zijn daarom 6 categorieën opgenomen met concrete doelstellingen voor recyclage. Belangrijkste is dat de sector verplicht wordt voor elk van die categorieën 5 procent opzij te houden voor hergebruik. "Dit gaat een belangrijke opstoot geven aan de kringloopwinkels en de tweedehandsmarkt. En dus ook goed voor de sociale economie. Bovendien zetten we ook een stap dichter bij het idee van cradle to cradle."

Een laatste opdracht die de parlementsleden meegeven aan de Commissie is de vraag naar een nieuwe inzamelingsdoelstelling voor klein elektrisch en elektronisch afval. "Mensen gooien dit soort zaken erg makkelijk weg. Een elektrische tandenborstel, een sprekende pop, sportschoenen met lichtjes in. Vaak zitten daar grondstoffen in die erg duur zijn en moeilijk verkrijgbaar. Recyclage kan ook hier helpen. Een voorbeeldje: er wordt vandaag al meer goud herwonnen via recyclage dan er uit de mijnen komt."

Het sluitstuk van de stemming vandaag was de goedkeuring van een pak voorstellen die de controle op illegaal uitgevoerd afval moeten verscherpen. "Want afval dumpen blijft nog altijd goedkoper dan recycleren."

In het Offshore Valuation report wordt voor de eerste keer berekend wat offshore hernieuwbare energieproductie kan betekenen voor het Verenigd Koninkrijk. De resultaten geven aan dat de capaciteit enorm is, zelfs met de huidige technologieën. Het komt er hem enkel op aan om te durven investeren in hernieuwbare energie.

Meer info over de studie of het Pirc vind je via deze link.

Kathleen Van Brempt: "Het is duidelijk dat Europa nood heeft aan een overkoepelend economisch beleid. Dag aan dag verliezen we terrein aan speculanten die liever geld binnenhalen dan stil te staan bij de gevolgen. Dat gaat soms echt te ver. Recent was er het voorbeeld van Spanje. Eerst stonden de ratingbureaus te roepen dat het land dringend zijn begroting moest aanzuiveren. Maar toen Zapatero zijn besparingen voorstelde maakten ze zich plots zorgen over het gebrek aan investeringen en werd de rating van Spanje naar beneden gezet. Dat is echt immoreel."

De beste instantie om hier snel paal en perk aan te stellen is de Europese Commissie, vinden de socialisten. Daar moeten dringend afspraken gemaakt worden over de invoering van een bankentaks, een verbod op naked shortselling en een aanpak van de ratingbureau's. "Het is tijd dat we weer over waarden spreken", klonk het in het parlement. "Dit soort gedrag moet er echt uit."

De socialisten pleiten dan ook voor snelle actie. "De top van morgen moet hier een beslissing in nemen. De Task Force van Van Rompuy komt nu eerst met adviezen aandraven en daarna gaan we weer getouwtrek krijgen tussen Frankrijk en Duitsland. Dat moet echt ophouden. Barroso moet nu eindelijk eens tonen dat hij tanden heeft. We gunnen het Herman Van Rompuy, maar de realiteit is dat de staatsleiders op zo'n Europese top vooral bezig zijn met elkaar complimenten te geven in plaats van knopen door te hakken. Zo gaan we er echt niet geraken."

Uiteraard geldt de hoogdringendheid ook voor de Europese doelstellingen EU2020 die morgen besproken worden. "De voorstellen van de Commissie worden bijna systematisch uitgehold. De vijf doelstellingen worden bovendien steeds economischer en steeds minder sociaal, terwijl je de beide moet doen. Door het sociale af te bouwen verzwak je ook je veerkracht en dus je welvaart. Dat kunnen wij niet aanvaarden."

"De regeringsleiders die morgen samenkomen dragen een grote verantwoordelijkheid", vindt Van Brempt. "Ofwel slagen ze er in hun nationale belangen te overstijgen, ofwel wordt dit opnieuw een top van gemiste kansen en laten ze de weg opnieuw vrij voor speculanten. Met alle gevolgen van dien." Al ziet het er nu allerminst naar uit dat die kansen genomen zullen worden.

In de campagne hebben de andere partijen, met NV-A en Open VLD op kop, de mond vol van de noodzaak om streng te besparen en hard te snoeien. Daar moeten we mee oppassen, want zo’n standpunten kunnen onze toekomstige welvaart echt in het gevaar brengen. De volgende regering zal natuurlijk moeten bezuinigen, maar ze mag dit enkel doen binnen een verstandige toekomstvisie. Naast die strenge besparingen moet je daarom tegelijkertijd slim blijven investeren. Gezinsbeleid blijft daarbij een topprioriteit.

Enerzijds betekent dit dus dat we ons richten naar de sterkhouders van de maatschappij van morgen: de kinderen. De beste strategie om je welvaart te verzekeren is om te investeren in onderwijs en kwaliteitsvolle kinderopvang.

Neem nu het voorbeeld van kinderopvang. Het is absoluut cruciaal dat er voldoende, toegankelijke (en dus betaalbare!) en kwaliteitsvolle kinderopvang is. Het is eigenlijk de verdomde plicht van de overheid om hier voor te zorgen, ook als je het vanuit een kille, puur economische bril bekijkt.
Uit recente tijdsbestedingscijfers blijkt dat maar liefst één op zeven voltijds werkende vrouwen de combinatie arbeid en gezin als problematisch beschouwt. Natuurlijk start dit met de zoektocht naar kinderopvang. Maar ook in de verdere loopbaan zien we dat veel bedrijven (en overheden) hier tekortschieten. Nochtans heeft het faciliteren van de combinatie arbeid gezin enorm potentieel om meer mensen aan het werk helpen.
 
De volgende federale regering zal daarom extra inspanningen moeten leveren het vlak de combinatie van arbeid en gezin. Op Vlaams niveau betekent dat een verdere inspanning rond kinderopvang en onderwijs. Dat zijn niet alleen belangrijke verkiezingsthema’s. Het zijn cruciale thema’s naar de toekomst toe. Ik eis aandacht voor onze toekomst. Ik eis aandacht voor onze kinderen.

Dat net de sector van de hernieuwbare energie er vandaag in geslaagd is om de stemming hierover in de commissie milieu negatief te beïnvloeden stoort Van Brempt uitermate. "We zien dit al een tijdje komen. De sector, hierin vooral aangedreven door de Amerikaanse producent van cadmiumhoudende zonnepanelen First Solar, hangt al weken bij alle parlementsleden aan de bel om dit te bewerkstelligen. Met argumenten dat de sector sowieso milieuvriendelijker en verantwoordelijk genoeg is om zelf voor de afbraak in te staan, of dat de vooruitgang van de groene energie hierdoor geremd zou worden. Onzin. Ze zouden moeten begrijpen dat ze hiermee de deur openzetten voor andere uitzonderingen en dat ze zichzelf hiermee meer kwaad doen dan goed."

Met de stemming in de commissie is het verhaal nog niet ten einde, maar Van Brempt vreest dat ook bij de definitieve stemming een meerderheid voor de uitzonderingsmaatregel zal kiezen. "Met als gevolg dat we net dat wat het milieu moet verbeteren gaan toelaten om mensen ziek te maken. Het is als tegen de chauffeur van een elektrische wagen zeggen dat hij wel fout mag parkeren. Dit is echt geen goed signaal."

Los van de uitzondering voor hernieuwbare energieproducten keurde de commissie wel een aantal positieve zaken goed. Zo werd het toepassingsgebied uitgebreid, waardoor heel wat types van toestellen die vroeger niet onder de wetgeving vielen dat nu wel doen. Daarnaast werden procedures voor het toelaten van uitzonderingen en voor het toekomstig bannen van bijkomende gevaarlijke stoffen verscherpt. Tot slot werd een uitgebreide lijst van 'verontrustende' stoffen goedgekeurd waarvoor een bijkomende screening nodig is. Op die lijst staan onder meer alle gebromeerde en gechloreerde brandvertragers, ftalaten en PVC. Een voorstel om nu al een aantal bijkomende stoffen (onder meer in computers en gsm's) te verbieden haalde het niet door de tegenstand van de conservatieve fractie. De groenen stemden hier wel voor het voorstel.

Martin Schulz, fractieleider van de S&D in het Europees parlement: "Het gebruik van dodelijk geweld tegen burgers op deze schepen, is onaanvaardbaar. Israël heeft met deze militaire actie, zoals we die op televisie hebben gezien, een grens overschreden.”
 
"We vragen 'safeguards' en dus bescherming voor de mensen die door het Israëlische leger werden meegenomen. De internationale gemeenschap moet haar afkeuring duidelijk laten merken aan het adres van de Israëlische overheid.”
 
Vice-voorzitter van de fractie Véronique de Keyser, verantwoordelijke voor het humanitaire beleid en net terug van een delegatiebezoek aan Gaza, onderschrijft de oproep van haar fractieleider: "We moeten nu eisen dat Israël de blokkade op Gaza opheft. Het dramatische voorval heeft ons tot een 'a point of no return' gebracht."
 
Haar collega Adrian Severin (buitenlands beleid) schaart zich achter de veroordeling. “Een dergelijke daad van agressie zal geen enkele oplossing bieden. Wel integendeel. Het zal de humanitaire tragedies en de onveiligheid van Israëliërs en Palestijnen enkel doen toenemen."

De Hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie, Catherine Ashton, vraagt Israël om een volledig onderzoek naar de omstandigheden rond het incident. Ashton vraagt ook de onmiddellijke en onvoorwaardelijke doorgang van humanitaire hulp, commerciële goederen en personen van en naar Gaza. Ashton herinnerde eraan dat de Europese Unie de blokkade van de Gazastrook als "onaanvaardbaar en politiek contraproductief" beschouwt.

De aanleiding van het bezoek is de op het eerste zicht wat eigenaardige alliantie die de afgelopen jaren tot stand kwam tussen de natuurbeweging en het Antwerpse havenbedrijf. Deze samenwerking geldt tegenwoordig als voorbeeld in Europa over hoe je natuur en industriële belangen kan trachten te verzoenen.

Een tiental jaar geleden leefden natuurbeweging en haven op zeer gespannen voet.
Het conflict escaleerde bij de realisatie van het Deurganckdok op Linkeroever. De natuurbeweging eiste onverkort respect voor de Europese vogel- en habitatrichtlijn en trok naar de Europese commissie en de rechtbank om milderende maatregelen en compensatie voor teloorgaande natuur te eisen.

Toen ik als Europarlementslid in 2001 samen met toenmalige Vlaams parlementslid en havenkenner Robert Voorhamme tijdens een persconferentie stelde dat de haven moest leren om de Europese regels te respecteren en dat de impasse van het Deurganckdok enkel kon doorbroken worden door écht werk te maken van voldoende grote en ernstige natuurcompensaties was dat voor Antwerpse socialisten erg ongewoon. Vandaag ben ik er echter meer dan ooit van overtuigd dat het er mee toe geleid heeft dat er een dynamiek op gang kwam in de haven waarbij voor het eerst op gestructureerde wijze en op basis van gelijkheid getracht werd van belangen voor natuur en haven te verzoenen.

Nu bijna tien jaar later geldt de samenwerking die sinds toen enkel maar versterkt en uitgediept werd dus als voorbeeld voor Europa en daar mogen we in Antwerpen best trots op zijn en ook Natuurpunt mag zich daar voor op de borst kloppen.

Je vindt een verslagje van Natuurpunt op deze link, samen met wat meer uitleg over het project “De Antwerpse Haven Natuurlijker”.

Meer info over de Kuifeend vind je hier. Via deze link ga je naar de site van Janez Potocnik.
 

In Vlaanderen zijn we er aan gewoon geraakt dat we GFT scheiden en dat dit wordt opgehaald en verwerkt. Dat is echter in de rest van Europa lang niet overal het geval. Heel wat potentieel voor hergebruik van grondstoffen en energierecuperatie gaat zo verloren.

Ik was schaduwrapporteur voor het dossier in de industriecommissie. Dat wil zeggen dat ik woordvoerder was voor de sociaaldemocraten in het Europees parlement. Door de industriecommissie werd een unaniem opinierapport goedgekeurd. Daarbij werd mede op basis van mijn voorstellen het rapport van de Britse conservatief Giles Chichester (die als rapporteur namens de industriecommissie een eerste voorstel van opinie op papier zette) dat nogal eenzijdig op gericht was op energieopwekking uit bio-afval, stevig bijgestuurd. Ik legde daarbij de nadruk op de afvalhiërarchie die in eerste instantie focust (na preventie uiteraard) op het hergebruik van grondstoffen. Voor bio-afval betekent dit dat er eerst moet ingezet worden op compostering en dan pas op energieopwekking of productie van biobrandstof (biogas). Daarbij moet natuurlijk getracht worden om ook tijdens de compostering maximaal de vrijgekomen warmte en energie op te vangen en te gebruiken.

Compost kan een belangrijke rol spelen bij bodemverbetering en erosiebestrijding, kan kunstmest vervangen en het gebruik ervan heeft (door het inbrengen van organische stof in de bodem) een gunstig effect in de strijd tegen de klimaatverandering. Alle amendementen die ik indiende om hier de nadruk op te leggen, werden goedgekeurd.

Ik ben er ook van overtuigd dat de Europese commissie best met een voorstel van aparte richtlijn komt om daarin de hele aanpak van bio-afval te regelen en de nodige zaken op te leggen aan de lidstaten: organisatie van de inzameling van bio-afval en bijhorende doelstellingen, kwaliteitseisen voor compost, standaarden voor verwerkingen van bio-afval en dergelijke meer. De amendementen die ik daarvoor indiende haalden het niet. In de industriecommissie acht men het niet nodig dat hiervoor een duidelijk kader wordt geschapen. Het dossier werd naar de milieucommissie verhuisd, waar ik het verder opvolgde en opnieuw de nood onderstreepte om aan een aparte richtlijn te werken. Volgende week volgen stemmingen in de milieucommissie. Voorlopig ziet het er naar uit dat het pleidooi voor een specifieke richtlijn het daar wél haalt. Wordt vervolgd.

Interessant vandaag is vooral het debat over het begrotingsbeleid. Het Europa van de toekomst bouwen betekent immers dat er vandaag al geïnvesteerd moet worden. Dit staat echter in schril contrast met de roep naar massale bezuinigingen en een strikt orthodox begrotingsbeleid die het hardst weerklinkt in conservatieve en liberale hoek. Een misleidend debat dat echter vooral de verborgen agenda's dient, bijvoorbeeld om de rol van de staat terug te dringen.

Willen wij dan enkel uitgeven? Laat ons dat misverstand alvast de wereld uit helpen: een overheid die structureel op krediet leeft, voert een even asociaal beleid als zij die snoeien zonder omzien. Hiermee wordt de schuldlast immers gewoon naar de volgende generaties verschoven en brengt men ook de betaalbaarheid van de pensioenen ernstig in het gedrang. Zie ook het (verkiezings)debat vandaag bij ons. Een verzekerd pensioen staat of valt met gezonde overheidsfinanciën en correcte begrotingsdiscipline. Snoeien in de gemakkelijkste of de grootste budgetten is niet noodzakelijk de beste oplossing. De eerste slachtoffers zijn dan vaak de gezinnen en de zwakkeren (omdat sociale uitgaven vaak op de eerste rij staan als er gesnoeid moet worden).

Wat je nodig hebt, is een duidelijke lijn. Aan de basis van budgettaire orthodoxie moet een budgettaire strategie liggen. In deze strategie moet je duidelijk maken waar je naar toe wil, hoe je wil investeren, hoe je wil blijven beschermen. Dit voorkomt dat je hard maar contraproductief bezuinigt. Als je hard gaat bezuinigen in uitgaven die gericht zijn op gezinnen, snij je uiteindelijk in eigen vlees en bereik je het tegenovergestelde effect. Je rekening mag dan misschien aangezuiverd zijn, maar je hebt ondertussen wel je toekomstige economische groei zwaar gehypothekeerd, waardoor er stilstand dreigt.

Een concreet voorbeeld: door te snoeien of minder te investeren in kinderopvang vernietig je niet alleen jobs in de kinderopvang, maar werp je ook een barrière op voor ouders om de combinatie tussen arbeid en gezin te kunnen maken. Hierdoor sluit je een heel aantal mensen (en dus talenten) uit van de arbeidsmarkt.

Een begrotingsstrategie identificeert dus de doelstellingen achter je begroting waardoor je verstandig kan bezuinigen en slim kan investeren. Hierbij moeten er volgens ons drie punten centraal staan:

- investeren in gezinnen: het faciliteren van de combinatie arbeid gezin zal meer mensen aan het werk helpen wat onder meer ook zal leiden tot een bredere belastingsbasis

- investeren in sociale bescherming: de kosten van ons maatschappelijk falen en het opvangen van mensen die door de mazen van het net vallen zijn vele malen hoger dan de kosten van het voorkomen dat deze mensen überhaupt achterblijven

- investeren in slimme, groene groei: het is al vaker gezegd en het wordt vooral ook steeds luider en door steeds meer mensen gezegd. Het stoppen (en terugdringen) van de klimaatverandering is één van de belangrijkste uitdagingen waar we voor staan, maar biedt ook ongekende kansen om met slimme investeringen een ander soort economie op te bouwen en groene jobs te creëren

Dat is natuurlijk niet alles. Om te kunnen investeren, zijn er ook nieuwe inkomsten nodig. Ook hier pleiten we voor verantwoord en sociaal. Dat kan om te beginnen via twee taksen. Ten eerste een taks op financiële transacties: een bescheiden heffing van 0,05% oftewel 5 eurocent per transactie van 100 euro. Bescheiden, maar in de EU alleen al goed voor jaarlijks 200 miljard euro. Dat de taks er tegelijk toe bijdraagt om financiële speculatie af te remmen en meer stabiliteit in het financieel systeem te brengen is uiteraard meegenomen. Ten tweede de invoering van een CO2 taks. Dit gaat in sé over de internalisering van externe kosten (bijdrage aan de klimaatopwarming). In Europa staan we hier al ver in door de uitwerking van een emissiehandelsysteem, maar we moeten verder gaan. En als de rest van de wereld niet kan of wil volgen moeten we een invoerheffing instellen om te vermijden dat onze industrieën wegtrekken om zich te vestigen in landen waar ze niet moeten betalen om te vervuilen.

Dit alles maakt duidelijk dat er heel wat politieke moed nodig is, zeker binnen de EU, om op een verstandige manier uit deze crisis te geraken. Het is dan ook hoog tijd voor Barroso, als voorzitter van de Europese Commissie, om te tonen dat hij durft, en voor Herman Van Rompuy, als voorzitter van de Europese Raad, om te tonen dat hij kan, zelfs als dat betekent dat hij moet ingaan tegen sommige (grote) lidstaten.

Maar dit hele verhaal is niet alleen een Europees verhaal. Ook in België worden we geconfronteerd met een moeilijke budgettaire situatie. Om het begrotingstekort tegen 2012 tot de Maastrichtnorm van 3% terug te dringen, moet er de komende twee jaar bijna € 9 miljard bespaard worden. Het is dus meer dan ooit nodig om een duidelijk kader te hebben dat ons toelaat om verstandig te besparen en slim te investeren zodat we welvaart kunnen creëren en niet blind beginnen te snoeien waardoor we ons economisch en sociaal model op de helling zetten. Laat dit dus ook de inzet zijn van de kiescampagne hier in België. Na 3 jaar stilstand is het tijd om oplossingen aan te reiken.

Kathleen Van Brempt en Saïd El Khadraoui
 

Vanaf 31 december 2020 moeten alle nieuwe gebouwen zodanig geïsoleerd zijn en groene energie gebruiken of aanmaken dat het netto verbruik 'bijna nul' is. Dat heeft het Europees Parlement vanmiddag goedgekeurd. Met de beslissing wordt een belangrijke stap gezet in de Europese milieu-inspanningen, al lijkt de realisatie nog erg ver weg. Dit is de standaard timing voor een richtlijn, maar niks verhindert lidstaten om al op deze Europese wet te anticiperen. Belangrijkste is dat het haalbaar is voor alle lidstaten zowel als voor de Europeanen zelf.

Om de doelstelling te realiseren moeten de lidstaten dan ook voldoende subsidiëringsmechanismes in het leven roepen die iedereen helpen effectief een huis of gebouw te zetten waar drastisch op energie bespaard wordt. Dat betekent uiteraard subsidies voor isolatie, maar ook voor zonnepanelen, windenergie, warmtekoppeling of slimme energiemeters. Al in 2011 moeten de lidstaten hiervoor een actieplan aan Europa voorleggen. De overheid moet ten slotte zelf het goede voorbeeld geven: vanaf eind 2018 moeten alle nieuwe overheidsgebouwen aan de wetgeving voldoen.

Voor bestaande gebouwen komt er nog geen Europese richtlijn. Wel zullen grote renovatieprojecten onder dezelfde regelgeving vallen en dus ook moeten streven naar een bijna nul-verbruik.

Met de richtlijn wordt een belangrijke stap gezet in de plannen om het Europese energieverbruik te verlagen. Vandaag zijn de Europese huishoudens goed voor 25 procent van het totale energieverbruik.

Voor mij is de nieuwe wetgeving uiteraard een goede stap vooruit. Vooral omwille van de notie van energie-armoede die opgenomen is in de richtlijn. Met dit soort wetgeving moet je erg goed opletten dat iedereen mee is. Milieumaatregelen moeten, maar mogen geen kloof slaan. Vooral voor zij die het financieel moeilijker hebben is het belangrijk weinig te verbruiken. Ik zal daarom aandringen om ook op de Europese huurmarkt snel goede milieuregels in te voeren.

Meer info vind je via deze link.

"Het Europees Parlement is hier een belangrijk onderdeel van", vult Saïd El Khadraoui aan. "Dat Biden naar het Parlement komt heeft natuurlijk te maken met ons verzet tegen het Swift-akkoord, maar ook met het besef dat er wederkerigheid nodig is. De Verenigde Staten hebben Europa nodig en vice versa. De tijd van een eenzijdige wereldpolitie is voorbij en de Amerikanen beseffen dat. De wereld is ook op dat vlak veranderd en Biden erkent dat."

Dat Biden zegt dat hiervoor aan beide kanten moed nodig zal zijn vinden de Europarlementsleden een positief signaal. Van Brempt: "We moeten inderdaad de moed opbrengen met elkaar te praten en naar elkaar te luisteren. Recent ben ik naar Washington gegaan voor een ontmoeting met een aantal leden van het Amerikaans Congres. Ook daar realiseren ze zich het belang van de samenwerking. Onze argumenten van privacy worden herkend, omdat die discussie ook in de VS gevoerd wordt. Dat soort dialoog is nodig, want we staan allemaal voor dezelfde uitdagingen."

Besluit: een positieve passage met een opening naar meer en betere samenwerking. "Al hoeft het de volgende keer geen kwarteeuw te duren voor er weer een Amerikaan komt spreken", besluit Saïd El Khadraoui.

“Drie jaren stilstand in de Wetstraat hebben tot achteruitstand in de Volksstraat geleid”, weet Caroline Gennez. “Dat blijkt duidelijk uit werkloosheidscijfers, armoedecijfers, gezondheidscijfers, prijzen van de energie en kosten van de verzekeringen. Die kille cijfers betekenen voor veel mensen een drama. Dat kunnen we niet laten gebeuren. We willen werken aan een betere toekomst en de welvaart opnieuw op gang trekken. Onze sterke ploeg heeft een concreet en degelijk programma uitgewerkt, zodat we samen opnieuw vooruit kunnen gaan. sp.a wordt een te duchten tegenstander."

De ploeg waarmee sp.a naar de verkiezingen trekt kan rekenen op tonnen ervaring en expertise.
Zo trekt Johan Vande Lanotte de senaatslijst. Johan krijgt de steun van Frank Vandenbroucke. “Wij waren de eerste partij die een duidelijke nota over de staatshervorming voorgesteld heeft”, zegt Caroline Gennez. “Die nota was van de hand van Frank Vandenbroucke. We willen geen staatshervorming om de staatshervorming, maar wel een sociale staatshervorming.”

Caroline Gennez zelf trekt de kamerlijst in Antwerpen. “De voorbije drie jaar werd het steeds riskanter om ziek te worden”, zegt Gennez. “Bijvoorbeeld omdat mensen een onbetaalbare hospitalisatieverzekering aangesmeerd kregen. Dat kan voor ons niet. Daarom willen wij meer investeren in de gezondheidszorg.”

In Vlaams-Brabant trekt Bruno Tobback de lijst. Hij heeft een pensioenplan uitgewerkt, dat er niet alleen voor zorgt dat de laagste pensioenen serieus kunnen verhogen, maar er ook voor zorgt dat jongeren later nog een pensioen zullen hebben.
In Brussel-Halle-Vilvoorde is het aan Hans Bonte. Al jaren is ‘werk’ zijn thema in de Kamer. “Nu er steeds meer jobs sneuvelen is werk, werk en werk mijn prioriteit”, zegt Bonte.
De lijsttrekker in West-Vlaanderen wordt Renaat Landuyt. Hij stelt al drie jaar vast hoe justitie steeds meer in de soep draait en heeft er zelfs een blunderboek over geschreven. “Terwijl enkele simpele ingrepen eigenlijk volstaan om het tij te keren en justitie weer in de juiste banen te leiden”, zegt Landuyt.
In Oost-Vlaanderen trekt Dirk Van der Maelen de lijst. Dirk wil van eerlijke fiscaliteit en betrouwbare banken een thema maken. In Limburg tenslotte trekt Ingrid Lieten de lijst. Zij zet volop in op een vernieuwende economie, die de sputterende motor weer kan aanzwengelen.

“Met deze ploeg staan we aan de kant van de mensen. We worden een te duchten tegenstander”, besluit Caroline Gennez.
 

Centraal op dit seminarie staat de bestrijding van kinderen in armoede en de preventie van armoede op jonge leeftijd. Experten en politici uit diverse Vlaamse politieke partijen geven hierop hun commentaar, waarna een debat met alle aanwezigen plaatsvindt. 
Kom mee luisteren en debatteren.

Inschrijven kan via www.vleva.eu/content/6739 | Deelname is gratis.

- Ontmoeting (28/4) met Stan McCoy, assistent van de VS handelsvertegenwoordiger, verantwoordelijk voor de ACTA onderhandelingen. De ACTA staat voor Anti-Counterfeiting Trade Agreement, een handelsverdrag voor internationale standaarden op het gebied van de handhaving van het intellectueel eigendomsrecht. Meer info vind je hier.

- Ronde tafeldiscussie (28/4) met een groep vertegenwoordigers van de Amerikaanse democraten (de partij van president Obama).

Bijzonder interessant was de ontmoeting met Olivier Blanchard (28/4), de hoofdeconoom bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) én een van de meest gerenommeerde macro-economen. Onderwerp was de Griekse crisis.

- Ronde tafeldebat (29/4) over e-governance met vertegenwoordigers van ICANN (internet domeinnamen).

- Een evaluatie en gesprek met onze S&D-fractie over één jaar regeren onder president Obama (29/4).

Dergelijke proefprojecten rond witte daken verdienen aandacht en steun. Het had al eerder mijn aandacht getrokken en ik stelde er dan ook in november al een vraag over aan klimaatcommissaris Connie Hedegaard. 
 

"Tussen 1997 en 2007 nam de inkomensongelijkheid met 22 procent toe in Wallonië en met 24 procent in Vlaanderen", zo schrijven de kranten. "Volgens specialisten kan dat verklaard worden door het stijgende aantal eenoudergezinnen. De statistieken zijn gebaseerd op het inkomen dat alle Belgen jaarlijks aan de fiscus aangeven.
 

In het Waals-Brabantse Lasne en in het arrondissement Aarlen is de ongelijkheid tussen de inkomens het grootst. In Bütgenbach in de Oostkantons en in de Vlaamse arrondissementen Diksmuide, Maaseik, Tielt en Roeselare is het verschil tussen de inkomens het kleinst. Onder de steden tekenen Brussel-Stad en Schaarbeek de grootste kloof op qua inkomens. Brugge en Charleroi zijn het meest egalitair. Bij de gemeenten is na Lasne de ongelijkheid het grootst in Sint-Genesius-Rode, Kraainem, Sint-Martens-Latem en Terhulpen (Waals-Brabant). Bij de gemeenten met het kleinste verschil volgen Niel, Wervik, Laakdal en Opglabbeek op Bütgenbach."

Opnieuw een bericht dat duidelijk maakt dat meer actie om de groeiende ongelijkheid en dreiging van armoede te bestrijden geen overbodige luxe is.

Onder het mom van “we moeten nog wat studeren” werd de doelstelling om 20 miljoen mensen die in Europa in armoede leven uit die situatie te halen, uit de EU2020 gehaald. Dat is erg, zeker voor de 80 miljoen Europeanen die effectief in armoede leven...

In mijn tussenkomst op 7 april 2010 maak ik Herman Van Rompuy nogmaals duidelijk dat hij op de steun van de S&D-fractie kan rekenen, maar dat hij dan wel duidelijke doelstellingen rond armoede in zijn langetermijnvisie moet opnemen.

Ook de extra maatregelen uit het Masterplan 2020 helpen de leefbaarheid, verkeersveiligheid en bereikbaarheid van de stad vooruit. Dit is dan ook in de eerste plaats een positieve beslissing voor al wie in Antwerpen woont, werkt, of er gewoon langs moet rijden.

Lees hier onze volledige reactie.
 

Europa vervangt een al erg magere doelstelling vandaag door de intentie om 'meer' studiewerk te verrichten. Ze laten daarmee aan 80 miljoen Europeanen zien dat ze ook vandaag weer niks voor hen gaan doen. Hier gaan we het niet bij laten. Zowel in het federaal als het Europees parlement als met de betrokken organisaties moeten we er voor zorgen dat de regeringsleiders beseffen dat dit een brug te ver is.

 

Bij de ontmoeting die wij (met ervaringsdeskundigen in armoede) met hem hadden begin deze maand in Straatsburg, liet hij al duidelijk verstaan dat hij de absoluut werk wil maken armoedebestrijding, zoals vervat in de doelstellingen 2020 van de Europese commissie. Dit is wat hij nu ook herhaalt. De Tijd schrijft:

"Veel politici in Europa willen de sociaaleconomische strategie van de Unie voor de komende tien jaar strikt op de economie richten. De armoededoelstelling in de EU2020-strategie is daarom omstreden. Andor vindt het legitiem dat er discussie is over het nut van de doelstelling. Toch dringt hij erop aan dat in deze crisistijden sociale engagementen gerespecteerd worden en de zwaksten beschermd blijven.
 
Volgens de eurocommissaris moeten alle landen de ambitie hebben de armoede te doen dalen, maar Europa moet geen recepten dicteren, vindt hij. 'De oorzaken van armoede zijn verschillend in Europa, dus moeten ook de antwoorden verschillend zijn. In het ene land zal de werkgelegenheid moeten stijgen, in het andere moet er meer sociale zekerheid zijn of een betere ziekteverzekering.'
 
De Europese Commissie zal de lidstaten bijstaan via onder meer de sociale fondsen en het globaliseringsfonds.
'Armoede is zeer duur. Bovendien is sociale instabiliteit een probleem dat iedereen aanbelangt. De EU2020-strategie van de Commissie is evenwichtig. Sommige regeringen vinden het sociale te sterk, andere regeringen vinden het te zwak. De Commissie wilde een geloofwaardig beleid.' "

"Natuurlijk moet Griekenland vandaag inspanningen doen om uit de situatie waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn te geraken. De solidariteit moet van twee kanten komen: als de Grieken deze inspanning doen moet Europa bereid zijn hen te beschermen tegen de aanval van speculanten. Bovendien geef je zo ook een signaal voor de toekomst: blijf van onze lidstaten af."

De Europese socialisten pleiten voor de invoering van een Europees financieringsmechanisme in drie stappen.

1. snel een Europees financieringsmechanisme in het leven te roepen dat Griekenland financiële ademruimte geeft om zijn economie opnieuw te stabiliseren.
2. dit mechanisme moet vervolgens uitgebouwd worden tot een permanent instrument, ter bescherming van de landen in de eurozone
3. op langere termijn kan het mechanisme vervolgens zorgen voor ondersteuning van de uitbouw van een duurzame economie met nieuwe jobs.
 

Met vertegenwoordigers van het middenveld én van aanbieders van innovatieve technologie, politici , organisaties waar armen het woord nemen en experten gaan we dieper in op de vraag of “noodzakelijke” innovaties de kloof tussen arm en rijk alleen groter maakt. Welke hightech is noodzakelijk om mee te kunnen in de maatschappij? En vooral, welke (extra) kosten brengt dat met zich mee?

Wil je meer weten over deze vierkante tafel rond armoede en innovatie? Laat het ons zeker weten, dan houden we je op de hoogte.
Meer info over KLIK, het mobiele internetklasje vind je op de website van curieus.

Zo moeten de etiketten voldoende leesbaar zijn, moet je goed kunnen zien van waar vlees, kip en zuivel komen en waar ze gekweekt of geslacht zijn en moet er op de voorkant van de verpakking ook een juiste verhouding per 100 gram of 100 ml komen. Zoveel Kcal per 100 gram, bijvoorbeeld in plaats van het vage 'per portie' zoals op ontbijtgranen. Daar staan de calorieën per portie van 30 gram, maar wie eet er nu zo weinig? Dat is misleidend.

Met de nieuwe regeling moeten de etiketten dan ook vooral minder misleidend worden en dat lijkt te lukken. Goede en juiste informatie, zodat iedereen perfect weet waar hij aan toe is. Dat is de bedoeling. Volgende stemming volgt in juni, waarna de lidstaten de opdracht krijgen de nieuwe wetgeving toe te passen.

De ex-burgemeester van Amsterdam is een innemend en inspirerend man. Hij is zeer links, en durft taboes doorbreken en confrontaties aangaan. Dat merk je aan Amsterdam en aan het beleid dat hij daar voerde. Dat heb ik zelf ook gemerkt toen ik hem interviewde voor mijn boek 'Verder dan morgen'. We hadden het over samenlevingsproblemen in Nederland en Vlaanderen, wat zijn de gelijkenissen en wat zijn de verschillen in vorm en aanpak.

Met bijna nóg meer interesse zal ik de verkiezingen in Nederland volgen. Een zwaluw maakt de lente niet, maar de resultaten van de regionale verkiezingen in Frankrijk van afgelopen weekend zijn bemoedigend (de PS van Martine Aubry komt als grootste partij uit de eerste ronde). En met een sterke figuur zoals Cohen zou de kentering bij sociaaldemocraten en socialisten wel eens ingezet kunnen zijn. 
 

In de banksector komt de Europese commissie overtuigend uit de hoek, zoals bijvoorbeeld de verplichting aan bepaalde instellingen om activiteiten af te stoten. Maar bij grote herstructureringen, zoals die van Opel-Antwerpen, kan de commissie bijna niks afdwingen. Dat kan echt niet.

Wij zeggen niet dat de commissie volledig stil is gebleven in dit Opeldossier. Zo liet ze al weten de Opel-fabriek, als ons land daar om vraagt, in aanmerking te laten komen voor steun uit het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG). En ze zal alle staatshulp voor de herstructurering bij GM Europe tegen het licht houden en ook het business plan van GM onderzoeken. Maar we blijven er bij, het is allemaal "too little, too late”. Onze conclusie is dan ook dat de wetgeving mank loopt. Misschien raakt GM nu wel weg met zijn herstructurering. Er moet een wetgevend raamwerk komen waardoor de Europese commissie meer macht krijgt op dat vlak.

Want bij fusies speelt de commissie een hoofdrol bij het controleren of bepaalde criteria mee in rekening worden gebracht. Zelfs de grootste bedrijven ter wereld, zoals Microsoft, vrezen de macht van de commissie. We werkten alvast zelf een wetgevend initiatief uit.

Specifiek voor de auto-industrie moet er een Europese strategie komen voor de automobielsector, naast een ambitieus, proactief industrieel beleid voor het ontwikkelen en conserveren van hoogwaardige activiteit. Europees geld mag enkel beschikbaar komen als de bedrijven in kwestie investeren in onderzoek en ontwikkeling en koolstofarme technologie, en zich houden aan hun contractuele verplichtingen.

En nog dit. Onze fractie steunt expliciet de Opel-vakbonden in hun rechtszaak tegen GM Europe, die beloofde de productie van twee SUV-modellen naar Antwerpen te brengen maar die belofte brak.
 

Uit 117 kandidaten wereldwijd, kreeg Marleen Temmerman, die ook sp.a-senator is,  in Londen de Lifetime Achievement Award voor haar bijdrage aan de medisch-wetenschappelijke sector. Haar reactie was hartverwarmend: “Ik ben blij en trots, en vind de prijs vooral belangrijk omdat hij de thema's waar ik mee bezig ben opnieuw onder de aandacht brengt. Ik heb de BBC al aan de lijn gehad en er staan nog journalisten te wachten dus ik ben blij dat ik het weer aan zovelen kan vertellen: dat gezondheid toegankelijk moet zijn voor alle sociale groepen en dat vrouwen recht hebben op een volwaardige medische behandeling, waar ook ter wereld.”

Mijn felecitaties ,Marleen, met deze mooie prijs.
 

Samen benadrukten we daarbij dat het Europees jaar van de armoedebestrijding ook effectief resultaat moet opleveren. De armoedeorganisaties vragen kwalitatieve jobs voor mensen in armoede, een Europees kenniscentrum rond ervaringsdeskundigen in armoede, een Europese minimumbevoorrading op vlak van energie en een Europees minimuminkomen. De Europese commissarissen erkennen het belang van een Europese armoedebestrijding en de nood aan resultaten.

Vooral de invoering van een Europees minimuminkom is voor mij een strijdpunt. Een vastgelegd minimuminkomen is de sleutel. Door dat te doen ga je al een groot deel van zowel de problematiek rond kinderen in armoede, de energiearmoede als de algemene armoede aanpakken. Vandaag worden mensen in armoede geconfronteerd met een vermenigvuldiging van problemen als gevolg van hun situatie. We moeten naar het omgekeerde effect, waardoor je veel beter de echte oorzaken van armoede kan aanpakken in plaats van de verschillende gevolgen. Ik ben er van overtuigd dat dit een winst zal zijn. Niet alleen voor de mensen in armoede, maar voor de hele Europese Unie. Ik engageer me dan ook de strijd voor dit minimuminkomen hoog op de agenda van de Commissie te houden.

Volgens de bevraging komt één vrouw op de vijf financieel moeilijk rond. Van de vrouwen die deelnamen aan de bevraging (2.313 vrouwen) heeft 22 procent dus financiële problemen: 7 procent zegt helemaal niet rond te komen en 40 procent komt rond, maar kan zich geen extra's permitteren. Bijna de helft (47 procent) zegt dat de omgeving niet weet van de financiële problemen. Bovendien blijkt 38 procent van de vrouwen met financiële moeilijkheden hoger onderwijs of universiteit te hebben gevolgd.

Het is duidelijk dat armoede veel dichter bij huis kan zijn dan men denkt. Zo lang een alleenstaande moeder, gelijk waar in Europa, moet vaststellen dat de eindjes aan elkaar knopen een voltijdse bezigheid is, zo lang hebben we nog werk. In het Vlaams, federaal zowel als in het Europees Parlement. Zo lang hebben we ook meer dan reden genoeg voor een vrouwendag op 8 maart. En zeker in dit Europees jaar van de bestrijding van de armoede moeten we deze thematiek hoog bovenaan de politieke agenda plaatsen.

In de uitzending Peeters en Pichal van 26 februari, waar ik te gast was, konden de luisteraars van Radio1 hun mening erover kwijt.
Wat vind jij er van? Laat het ons weten via onze eigen poll.

Voor mij was het een moment om duidelijk te maken waar België, tijdens haar voorzitterschap van de Europese Unie midden dit jaar, de klemtonen moet leggen. België moet:

• een richtlijn minimuminkomen voorbereiden. Het Belgisch voorzitterschap moet het recht op een relatief minimuminkomen naar voor schuiven en zich inzetten om dit binnen de Europese Raad op de politieke agenda te zetten en bespreekbaar te maken;
• discussies leiden in de Europese Raad om te komen tot kwantitatieve doelstellingen voor de bestrijding van armoede bij kinderen;
• de sociale diensten van algemeen economisch belang op de politieke agenda zetten. Alleen zo kan de Raad effectief de Europese Commissie aansturen en vragen om met een concreet voorstel te komen om een wettelijk kader te creëren voor de sociale diensten van algemeen economisch belang;
• zich maximaal inzetten om een akkoord te bereiken binnen de Raad over de richtlijn rond de uitbreiding van de moederschapsrust;
• een doorbraak forceren binnen de Raad om de kaderrichtlijn non-discriminatie goedgekeurd te krijgen;
• het unieke concept van de 'ervaringsdeskundigen' naar voor schuiven en promoten als goed voorbeeld van de participatie van mensen in armoede;
• een initiatief nemen om maatregelen binnen het energiebeleid te screenen op hun impact op het bestrijden van energiearmoede.

Dit jaar staan er verscheidene acties en initiatieven op de agenda die ik zelf organiseer of waar ik aan deelneem. Het eerstkomende is de ontvangst van een groep van mensen die in armoede leven in het Europees Parlement in Straatsburg op 8-9-10 maart. Samen met hen en met enkele organisaties waar armen het woord nemen gaan we er ook in debat over het sociaal beleid van en in Europa.

Het klimaatplan en de kandidatuur zijn belangrijk voor Antwerpen. Ze geven niet alleen blijk van de ambitie van de stad om daadwerkelijk de ecologische impact te verkleinen. Anderzijds zorgen ze ook voor een belangrijke wervende functie voor alle inwoners. De Antwerpse bestuursploeg maakt met deze projecten ook duidelijk dat het er niet om gaat om zoveel mogelijk verdragen te sluiten, maar wel om op lokaal vlak alvast een erg concrete bijdrage te leveren. Als andere steden dat voorbeeld volgen wordt er alvast wat gedaan aan de CO2-impact van steden wereldwijd, die vandaag goed is voor 80% van de uitstoot.

Ondertussen hebben al meer dan 1200 steden, net zoals Antwerpen, het internationale burgemeestersconvenant ondertekend. Dat geeft vorm aan hun ambitie om erg concrete milieumaatregelen te nemen, zoals het terugdringen van de CO2-uitstoot met 20% tegen 2020.
Antwerpen werkt bovendien een klimaatplan uit dat onder andere duidelijke indicatoren vastlegt waarmee de CO2-vermindering kan gemeten worden. Verder moet dat plan ook initiatieven ontwikkelen op vlak van klimaatneutrale gebouwen, een schonere mobiliteit, en een meer duurzame economie.

Begin februari stelt stad Antwerpen zich ook kandidaat voor de titel 'European Green Capital'. Stockholm is de eerste Europese stad die dit jaar de titel mag dragen. Het is een bekroning voor zowel de realisaties, als de geplande projecten en ambities van de Zweedse hoofdstad. Europa wil met deze titel Stockholm naar voren schuiven als voorbeeldstad voor alle andere steden in Europa. In 2011 is Hamburg aan de beurt. Antwerpen hoopt in 2012 of 2013 aanspraak te maken op de titel.  In oktober maakt Europa bekend welke twee steden Stockholm en Hamburg zullen opvolgen in 2012 en 2013.

Wij blijven hen alvast steunen. Niet alleen via onze mandatarissen op de verschillende beleidsniveaus, maar ook aan het piket zelf.

In zijn vorige functie onderhandelde hij met succes een akkoord over het ambitieuze EU-klimaatplan dat tegen 2020 de uitstoot van broeikasgassen met 20 procent wil reduceren (zie filmpje voor meer info). Jos Delbeke werkt sinds 1986 voor de Europese Unie.

Natuurlijk zijn we niet naïef en beseffen we dat zo'n inspanning in een internationaal plaatje moet passen. Daarom pleiten we voor een bondgenootschap van Europese landen dat erkent dat de klimaatsverandering een enorme bedreiging vormt en daar ook expliciet de gevolgen van wil opnemen. Bovendien moet het klimaat opgenomen worden in elk samenwerkingsakkoord dat de EU met andere landen afsluit.

Europa moet ook met 1 stem spreken op de volgende klimaatconferenties. Dat is zeker een taak voor de nieuwe commissaris voor de Klimaatsverandering Hedegaard. Zij moet ook een degelijke klimaatdiplomatie uitwerken, vooral ten opzichte van de ontwikkelingslanden. En tenslotte moeten ook de beloofde bedragen die uitgetrokken worden voor de strijd tegen de opwarming snel en actief ingezet worden.

Enkele interessante voorstellen over de koppeling van een Tobin-taks aan investeringen in het milieu haalden het niet. Maar de consensus over wat we moeten doen groeit met de dag. Zo is duidelijk dat we binnen de Europese socialisten met 1 stem spreken als het over het klimaat gaat. Iedereen bij ons is het er over eens dat we naar een emissiereductie van 30% moeten tegen 2020. Dat krijgen we er op termijn ook nog wel door.

Met de verkiezing krijgen de socialisten wel een sterkere greep op Europese beslissingen. Vooral het feit dat elke Europese beslissing sociaal getoetst zal worden is een overwinning. Met dit 'social impact assessment'-luik, dat er dankzij de socialistische fractie is gekomen, moet elk wetgevend initiatief van de commissie een effectbeoordeling ondergaan op vlak van het sociale en ecologische. De vorige commissie Barroso was vooral erg hard in de interne markt geïnteresseerd en veel minder in het ecologische of het sociale. Met dit instrument gaan we hen er keer op keer aan kunnen herinneren dat Europa een zaak is van mensen, in een gezonde leefomgeving.

Mijn collega Saïd El Khadraoui en ikzelf benadrukken wel dat deze commissie niet onze is. Ook al zijn er uiteraard wel een aantal kandidaten die een sterke en/of een sociale indruk gaven. Maar als een geheel blijft dit nog steeds de commissie van Barroso. Die heeft in het verleden niet getuigd van een sterke en sociale visie op Europa, integendeel. Daarom is het erg belangrijk dat de commissie het kaderakkoord tussen parlement en commissie zal herzien. Op vraag van de socialisten komt er een sterkere parlementaire controle op deze commissie en dat is echt wel nodig.

Concreet zal het parlement na de herziening evenwaardig behandeld worden als de Raad van ministers. Dat betekent regelmatig overleg, gelijke inzage in dossiers en een vlotte instroom van informatie over geplande beslissingen. Ook zal er een vragenuur voor de commissarissen komen, gelijkaardig aan dat van Barroso vandaag. Tenslotte krijgt het parlement ook sneller inzage in internationale overeenkomsten en wordt het nauw betrokken bij de aanwerving van de Europese ambassadeurs en speciale vertegenwoordigers.

Opel is niet alleen een economisch dossier. Achter de strakke cijfers gaan duizenden jobs en gezinnen schuil. Zo lang Europa dat blijft negeren is er voor mij geen sprake van een degelijke aanpak van grensoverschrijdende herstructureringen. Dat Europa wel ingrijpt als het gaat over concurrentieregels, maar niet als het gaat over ontslagen blijft mij een doorn in het oog. Europa moet stoppen zich te verschuilen achter de regels en werk maken van een wetgevend kader dat mensen beschermt tegen de willekeur van multinationals. Anders gaan we keer op keer belastinggeld investeren zonder enige garantie dat bedrijven ook de volgende dag nog zullen blijven.

Tijdens mijn tussenkomst op het debat van maandagavond, 8 februari, heb ik concreet ook verwezen naar de miljoenen overheidssteun die GM/Opel al vanuit België heeft ontvangen. Sinds 2001, toen de eerste geruchten over een sluiting de kop opstaken, heeft Vlaanderen 18 miljoen euro in de fabriek in Antwerpen geïnvesteerd. Daar komt nog eens een pak indirecte steun bij via de lastenverlaging op ploegenarbeid, een algemene lastenverlaging en een verlaging van de bedrijfsvoorheffing op de lonen van onderzoekers. En waarvoor? Om te zien dat het laatste voorstel van de Antwerpse Opel directie om de fabriek open te houden na vijf minuten van tafel gegooid wordt. Dat is hemeltergend.

Europa moet daarom meer initiatieven nemen op vlak van herstructureringen. En dat kan al vandaag. De Unie is immers bevoegd om lidstaten te ondersteunen, te coördineren of aan te vullen inzake industrieel beleid (artikel 6 van het Verdrag van de Werking van de Europese Unie). Meer nog, met het in werking treden van het Verdrag van Lissabon op 1/12/2009 is ook het nieuwe artikel 9 van kracht geworden (de ‘sociale clausule’). Dat artikel luidt: “Bij de bepaling en de uitvoering van haar beleid en optreden houdt de Unie rekening met de eisen in verband met de bevordering van een hoog niveau van werkgelegenheid, de waarborging van een adequate sociale bescherming, de bestrijding van sociale uitsluiting alsmede een hoog niveau van onderwijs, opleiding en bescherming van de volksgezondheid.”

Bij grote herstructureringen en herstructureringen met een Europese dimensie zijn er bovendien een heleboel beleidsmaatregelen van de Unie betrokken. Een paper van de Commissie vermeldt de Europese tewerkstellingsstrategie, het cohesiebeleid (Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Europees Sociaal Fonds), Het Europees Globalisatiefonds, het monitoringcentrum voor verandering dat is opgericht binnen EUROFOUND, enzovoort. Met een beetje politieke moed kan de Commissie op basis van de bestaande regels dus nu al een proactieve rol spelen om de zaken duidelijk en correct te laten verlopen.

Hoe dan ook moet de Commissie er een prioriteit van maken een duidelijk wetgevend kader uit te werken die haar rol in Europese herstructureringen vastlegt. Elke onderneming die een Europese ondernemingsraad heeft en een herstructurering wil doorvoeren moet deze verplicht aanmelden bij de Europese ondernemingsraad en bij de Europese Commissie. De Commissie moet deze dan toetsen op haalbaarheid, gegrondheid en objectiviteit van de voorgestelde herstructurering in het kader van een duidelijk businessplan. Ook moet de Commissie de mogelijkheid hebben om alternatieven voor te stellen in het kader van een toekomstgericht Europees industrieel beleid.

Zie ook het filmpje vanuit het Europees Parlement.

In 2011 is Antwerpen Jongerenhoofdstad van Europa. Uitkijken dus naar de programmatie en het aanbod van de stad voor haar jongeren en de vele groepen die op bezoek komen.

Al jaren is er vraag naar zo'n netwerk. In 2009 heb ik er zelfs expliciet campagne voor gevoerd. Het is dan ook positief dat België, Nederland, Groot-Brittannië, Denemarken, Frankrijk, Duitsland en Luxemburg samenwerken om dit te realiseren. Het nieuwe net zou tegen 2020 operationeel moeten zijn en zal zo'n 30 miljard euro kosten.

Belangrijk is ook de windmolenparken zelf beter op elkaar af te stemmen en te komen tot een ring van windmolenparken, bijvoorbeeld in de Noordzee. De plannen daarvoor bestaan. Niemand minder dan OMA, het bureau van Rem Koolhaas tekende daarvoor een heus masterplan. Het is een prima zaak om een goed energienetwerk te voorzien dat de toevoer van hernieuwbare energie aankan. Het is even belangrijk goed samen te werken rond die aanmaak van schone energie.

Zie ook de facebookgroep rond de noordzeering en eerdere artikels.

De Commenwealth Games zijn de prestigieuze Spelen van het Britse Gemenebest (Groot-Brittannië, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland). De vierjaarlijkse spelen vinden dit najaar uitzonderlijk in Azië, in de Indiase hoofdstad New Delhi, plaats. En daarvoor zijn er best wel wat infrastructuurwerken nodig. Zoals de bouw van een nieuw stadion waar de openingsplechtigheid plaatsvindt. Net daar, zo bericht de krant, worden kinderen in ruil voor brood en melk ingeschakeld als werkkracht.

De organiserende 'Commonwealth Games Federation' uitte vanuit Londen al meermaals grote bezorgdheid. Maar niet over het lot van de kinderen die meebouwen aan hun prestigieuze project. Wél over de timing van de werken.

Aanleiding voor de betoging was de wilde herstructurering bij Opel Antwerpen, die duizenden mensen hun job kost. Samen met vakbonden, werknemers en sympathisanten wilden wij vrijdag het signaal geven dat je mensen niet zomaar kunt schrappen. Het management van GM en Opel vergeet dat Opel Antwerpen levensvatbaar was en is, dankzij de inspanningen van de werknemers. Dat is ook de boodschap die we met zijn allen gaven op de betoging zelf, en overal waar we kunnen.

Volgens de OCMW-voorzitter Frank Vandevoorde (sp.a) kreeg het OCMW heel wat vragen van kansarme gezinnen over opvoedingsproblemen. “Het zijn meestal mensen die niet de moed hebben om naar ons toe te stappen. Met de opvoedingskoffer willen we ze wel bereiken.” In de koffer steekt onder meer een cd en dvd met een voorbeeld van werkvormen, maar ook spelmateriaal en een aantal draaiboeken.

Voor de samenstelling van de koffer werd samengewerkt met de mensen van het Sociaal Huis, het Agentschap Jongerenwelzijn en met de vzw Wieder, een vereniging waar armen het woord krijgen.

Gasleveranciers Electrabel, SPE-Luminus en Distrigas hebben hun klanten te hoge prijzen aangerekend, berichtte sp.a eind januari 2010. Te gek voor woorden, maar zowel de federale regering als de gasleveranciers noemen het dossier “vertrouwelijk”. Voor ons is dat onvoldoende en daarom maakten we een modelbrief waarmee je je geld kan terugvragen. Met de brief kun je maximaal je rechten afdwingen. Meer info vind je op de site van sp.a

Met het bezoek wilden wij de mensen een hart onder de riem steken. De macht vandaag ligt in de solidariteit tussen de werknemers. Het is belangrijk dat dit een staartje krijgt in het Europees Parlement, zodat de Europese Commissie gedwongen wordt iets te ondernemen.

Ik zal alvast mee blijven ijveren voor een herziening van de beslissing om Opel Antwerpen te sluiten. Als dat niet lukt, moet er een alternatief komen, liefst met een grote tewerkstelling en het behoud van de automobielsector in Vlaanderen. Ik denk bijvoorbeeld aan de realisatie en productie van de elektrische wagen als wagen van de toekomst. Die moeten we hier in Vlaanderen ook maken.

Met mijn collega's uit Duitsland, Oostenrijk en Zweden bezochten we nog de fabriek. Aan de vakbondspost waren er dinsdag 26 januari 2010 ook vakbondsmannen aanwezig van andere bedrijven, zoals Atlas Copco en Ford.

Bij Opel Antwerpen gaan 2600 jobs verloren en nog eens duizenden bij de toeleveranciers. "Met ontstemming en afschuw namen wij kennis van de intentie tot herstructurering en sluiting vanwege de directie van GM," klinkt het vanuit de vakbond.

De vakbonden zien nog twee hete ijzers waarmee ze de confrontatie proberen aan te gaan:

1. Geen subsidies of staatssteun voor de aanleg van een sociaal kerkhof
2. Europese solidariteit

De vakbond roept de vertegenwoordigers en werknemers van alle GM-vestigingen op om resoluut te kiezen voor (Europese) solidariteit. "Waar dit nu in het voordeel is van de werknemers van de Antwerpse fabriek, zal dit in de toekomst ook in het voordeel zijn van eender welke andere vestiging."

Iedereen kan zijn steun aan de werknemers betuigen. Meer informatie en de petitie vind je via deze link.
 

Lees het antwoord hier. 

Een overzocht van alle schriftelijke en mondelinge vragen vind je op deze pagina van het Europees parlement.

Op een bijeenkomst in Mechelen, kwamen koploperbedrijven samen om hun vernieuwende projecten te presenteren. Projecten die de Vlaamse economie moeten vergroenen. Het eco-innovatieproject is een initiatief van de Vlaamse overheid, zo meldt De Morgen, die met haar Milieu- en energietechnologie Innovatie Platform (MIP) middelen vrijmaakt om vernieuwende projecten te ondersteunen. Het Platform vond al aansluiting bij de internationale trend om het nieuwe businessmodel Cradle to Cradle te stimuleren.

“Cradle to Cradle (C2C) is niet enkel een nieuwe filosofie, het is ook een nieuw businessmodel om een duurzame, afvalloze economie te ontwikkelen én een strategie om tot productinnovatie te komen”, stelt journalist Jan De Zutter terecht.
Het C2C-idee is van de hand van de Duitse chemicus Michael Braungart en de Amerikaanse architect William McDonough. Ik had het genoegen Braungart te interviewen voor mijn boek 'Verder dan morgen'[link]. Toen ik hem hoorde vertellen over Cradle to Cradle, letterlijk 'van wieg tot wieg', was ik niet alleen onmiddellijk gecharmeerd, maar vooral geboeid door dit idee.

C2C is geen ver-van-mijn-bed verhaal. Verscheidene bedrijven in Vlaanderen passen het C2C-principe al toe of tonen interesse om groen, ofte zonder afval te produceren. Ik juich dan ook de intentie van de Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek (VITO) toe om een studie uit te voeren naar de impact van C2C in Vlaanderen. Door te weten waar noden en vragen liggen, kan de overheid efficiënt investeren.

Het artikel sluit af met enkele voorbeelden van producenten die het C2C principe toepassen. Eén daarvan is koffieproducent Miko, die ook kunststofverpakkingen maakt. “(...) Die verpakkingen kunnen ze niet echt recycleren, want de inkt erop komt tijdens de recyclage immers in de kunststof terecht. Miko heeft daarom nu een voorstel ingediend om de inkt van zijn verpakkingen te kunnen scheiden van de kunststof, zodat er gerecycleerd kan worden.
Antwerpen wil in de toekomst dan weer een reeks ambitieuze projecten op het getouw zetten, zoals algen kweken op de stortplaats Hooge Maey. Algen zijn erg geschikt om biobrandstoffen of bioplastics van te maken, maar ze kunnen ook gebruikt worden als voeder in de viskweek of veeteelt. Er zit toekomst in dit soort van biotechnologie. Niet alleen zijn ze goed voor het milieu, wat aardig meegenomen is voor het imago van bedrijven; er valt ook een pak geld mee te scheppen. (...)”

Het spreekt voor zich dat ik me ook op het Europees toneel blijf inzetten voor groene productie, voor het produceren zonder afval, voor meer Cradle to Cradle.

Meer info hierover vind je op deze site , op de site van grondlegger Michael Braungart en in mijn boek.

“Ouders moeten nu vaak dertien plaatsen aandoen voor ze een plaats vinden voor hun kind”, legt Crombez uit. Daarom willen Gennez en Crombez alle opvangplaatsen laten oplijsten door een Lokaal Bureau voor kinderopvang. “Ouders vinden op deze manier sneller hun weg naar een opvangplaats dat past in hun woon- en werktraject”, zeggen ze.

Gennez en Crombez streven ook naar een uniforme regelgeving over de kwaliteit van de opvang. “Wie de aanbieder is – een zelfstandige crèche, onthaalmoeder of een mini-crèche – is voor ons van geen belang. Wat we wel decretaal willen verankeren, is uniform kwaliteitssysteem voor de Vlaamse kinderopvang”, beklemtoont Gennez.

De volledige tekst met voorstellen vind je in onderstaande pdf-bijlage.Meer info over het thema gezinnen en kinderopvang vind je elders op mijn site.

De enquête werd afgenomen bij 25.000 ondervraagde in 23 landen. Extreme armoede kwam dus bij meer dan 70 procent bovenaan op de lijst van hun bezorgdheden. Het thema milieu en vervuiling krijgt 64 procent en de stijgende voedsel- en energieprijzen 63 procent. Terrorisme, mensenrechten en ziektes staan hoog op de lijst van 59 procent van de ondervraagden, terwijl klimaatopwarming en de economische toestand respectievelijk door 58 en 57 procent van de mensen genoemd werden.
In India en Pakistan wordt het terrorisme helemaal bovenaan geplaatst. In onder meer de VS, Canada, Duitsland en Spanje zijn de mensen het meest bezorgd over de economie. Alleen Japan zet de klimaatopwarming bovenaan.

Twee jaar lang zal een EcoSchool rond een milieuthema werken. In ruil voor haar inspanningen, krijgt ze persoonlijk advies en materiële en/of financiële ondersteuning. Een ideale manier voor de overheid, in dit geval sp.a-schepenen Robert Voorhamme (Onderwijs) en Guy Lauwers (Milieu) om scholen te helpen om zorg te dragen voor het milieu. De stad werkt hiervoor samen met het Vlaams project Milieuzorg op School, dat scholen helpt om in de lessen te werken rond milieuzorg.

Vanaf september 2010 kunnen de Antwerpse basis- en secundaire scholen uit alle netten inschrijven op de thema’s afval en energie. De andere thema’s worden vanaf september 2011 voor alle scholen opengesteld.

Voor meer info, zie ook de site van antwerpen en ook www.milieuzorgopschool.be

Check ook de facebookpagina van de Noordzeering.

Onze doelstelling was vooral om te luisteren naar wat de mensen rond de tafel en de experts en ervaringsdeskundigen voordragen als problemen én oplossingen. Dat is waar wij, 'beleidsmensen', mee verder moeten en absoluut iets kunnen van leren.

Twee zaken kwamen heel duidelijk naar voor tijdens deze eerste vierkante tafel. Ten eerste is er nood aan een definitie van energiearmoede. Ook binnen de Europese lidstaten zijn er verschillende interpretaties en wordt de energiearmoede op verschillende manieren gemeten. Een duidelijke definitie zal ons beter in staat stellen het probleem te detecteren, te meten en maatregelen te ontwikkelen om energiearmoede te counteren.
Een tweede vaststelling: er dient zich een nieuwe 'dimensie' aan in de discussie rond armoede en energie. Met de schaarste aan energie en energiebronnen, is er het probleem van de toegang tot hernieuwbare energie voor de zwakkere groep. We moet absoluut vermijden dat er een soort tweedeling komt. Of dat enkel de goed geïnformeerden en de mensen met een beter inkomen toegang hebben tot deze nieuwe energiebronnen. Dat is zeker ook een taak van Europa.

Met de conclusies en vaststellingen van vandaag kunnen wij verder aan de slag. Zeker naar de steeds wederkerende vragen rond automatische toekenning van rechten, préfinanciering, duidelijkheid in het aantal en soorten subsidies, en de noodzaak voor meer coördinatie en stroomlijning. Er is zeker nog heel wat werk aan de winkel. sp.a zal er alvast werk van maken. Op alle beleidsniveaus.

In het voor- en najaar volgen er nog 2 vierkante tafels: armoede en innovatie en gekleurde armoede. Dit alles kadert in het Europese jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting van 2010.

Enkele interessante links: www.premiezoeker.be en www.energiesparen.be

Op 16 september werd José Manuel Barroso in het Europees parlement herverkozen als voorzitter van de Europese commissie met een kleine meerderheid van 23 stemmen. Hij kon alvast niet op de steun van onze socialistische fractie rekenen. Het programma dat Barroso in de aanloop van zijn herverkiezing had voorgesteld, bevatte te weinig sociale accenten om op de steun van de sociaal-democraten te kunnen rekenen. Voor mij en mijn Europese collega en Saïd El Khadraoui was Barroso vooral een voorzitter die visie en leiderschap miste. Dat bleek onder meer in zijn aanpak van de economische crisis, maar ook recent in het Opel-dossier.

Onze conclusie is duidelijk: Barroso dankt zijn herverkiezing aan het conservatieve en rechtse deel van het parlement. De Britse conservatieven, maar ook de liberalen van Verhofstadt. Zonder hun steun had hij het vandaag niet gehaald. Een jammere zaak, want Europa verdient een Commissie die proactief is en zich niet louter door de regels of de Europese Raad laat leiden
Daarom zullen wij, samen met mijn collega's binnen de Europese socialistische fractie, de druk op de nieuwe commissievoorzitter opvoeren. We gaan met argusogen toekijken wie er in het team komt, wat hun bevoegdheden zijn en hoe het programma van de commissie er uitziet. Er zijn vandaag 22 miljoen mensen werkloos in de Europese Unie, en 16% leeft nog steeds onder de armoedegrens. Samen met de economische crisis, het prangende milieuvraagstuk en een pak andere sociale hangijzers is er nog heel wat werk aan de winkel.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Deze Europese aanbestedingsprocedure werd toegewezen aan busbouwer Van Hool. 10 van die extra hybride bussen zullen ingezet worden in Antwerpen.

Zo stimuleren we onze industrie om te blijven innoveren. Dankzij dit contract kunnen we in Vlaanderen heel wat kennis opdoen over de nieuwste milieuvriendelijke technologie. Bovendien zorgt deze investering ervoor dat heel wat werknemers aan de slag kunnen in de automobielsector.

De hybride dieselbussen worden aangedreven door elektromotoren. De elektrische aandrijving gebeurt door de dieselmotor én door een soort batterij, de zogenaamde ultracaps, die remenergie opslaan en vrijgeven bij vertrek. Dankzij deze aanpak rijdt een hybride bus tot 30 % stiller, vooral wanneer hij vertrekt vanuit stilstand. Daarnaast verbruikt hij tot 25 % minder brandstof dan een gewone dieselbus, waardoor hij minder schadelijke stoffen uitstoot

Meer info op www.delijn.be

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Het ambitieuze plan van een Noordzeering van windmolenparken verdient alle steun. Daarom nodigde ik vandaag, 4 juni, OMA en Natuur en Milieu uit om dit project uitgebreid toe te lichten aan middenveldorganisaties en bedrijven. Onder meer Greenpeace en Bond Beter Leefmilieu reageerden positief op de voorstellen en debatteerden mee over de mogelijkheden en kansen van dit project. Ook vertegenwoordigers van bedrijven zoals Electrawinds en Hansen Transmissions gaven hun visie op de projectvoorstellen.

Het werd een bijzonder boeiend debat met alle mensen rond de tafel. Ik heb me alvast uitdrukkelijk geëngageerd om verder mijn schouders onder dit project te zetten.

Wil je meer weten over dit initiatief, klik hier voor de link naar het opiniestuk.

Wil je dit project mee ondersteunen? Sluit je hier aan bij de facebookgroep.

In ons Europees programma schuiven we vier speerpunten naar voor.

Banken moeten uw spaargeld sparen - Graaicultuur strafbaar maken

Wie lucht verkoopt, bedot de mensen en moet voor de rechter verschijnen. Nieuwe, strengere regels moeten het financiële systeem weer gezond maken. Wie die regels in de toekomst overtreedt, moet gestraft kunnen worden. Daarom willen wij een Europese toezichthouder op de banken. En transparante banken die vooral bankieren en kunnen aantonen dat ze over voldoende kapitaal beschikken.

Honderdduizenden nieuwe, groene jobs - Samen kiezen voor hernieuwbare energie

Investeren we in wind- en zonne-energie, dan creëren we massa's jobs én kunnen we Europa energieonafhankelijk maken. Doen we dat niet, dan moeten we tegen 2030 75 procent van onze energie invoeren. Met windmolenparken zoals de Noordzeering, die alle toekomstige parken in de Noordzee verbindt, kunnen er zevenhonderdduizend mensen aan de slag. Uw keuze voor Europa moet een keuze voor duurzame oplossingen zijn.

Geen kinderarmoede in Europa - 1 op 5 kinderen leeft in armoederisico, hallo?!

Het is een schande dat kinderen in de rijkste landen ter wereld nog in armoede leven. Kinderarmoede tegen 2020 halveren is voor ons een topprioriteit. Daarvoor willen we: ouders een goede baan bezorgen die te combineren is met hun gezin, van kwalitatieve en toegankelijke kinderopvang een recht maken, mannen en vrouwen echt gelijk behandelen, kinderen alle kansen geven in het onderwijs en hen de beste, betaalbare gezondheidszorg bieden, en gezinnen financieel steunen. Want het Europa van de toekomst is het Europa van onze kinderen.

Een duurzaam en respectvol Europa voor u (en na u) - De economie is er voor de mensen, niet andersom

Het Europa van gisteren was het Europa van de botte liberalisering, van grenzeloze concurrentie en van een markt waarin euro's voorrang hadden op mensen. Het Europa van morgen moet een menselijker Europa worden dat grenzen stelt aan de markt. Europa moet al haar werknemers zekerheden bieden en bij herstructureringen de werkgevers verplichten om met de vakbonden te onderhandelen over een eerlijke aanpak. De economische heropleving is beter gericht op dit nieuwe, sociale Europa dat het milieu en het klimaat respecteert. Overheden kunnen de bedrijven vandaag financieel steunen op voorwaarde dat die bedrijven een duurzame economie op mensenmaat helpen creëren.

Hier vind je alvast onze folder met onze speerpunten voor Europa.

Een eerste stap moet zijn dat tegen 2020 het aantal kinderen in armoede gehalveerd is. Dat betekent dat er in Europa een richtlijn moet komen die een minimuminkomen garandeert voor elke Europeaan. Dit wil zeggen, een bindende Europese wet die ervoor zorgt dat mensen steeds over genoeg inkomen beschikken om rond te komen. Alle lidstaten van Europa moeten initiatieven nemen om deze norm te halen. In Vlaanderen wil sp.a dit doen door van kinderopvang een recht te maken, door een Aanvullende Vlaamse Gezinstoeslag te voorzien, door ondersteuning van gezinnen die het moeilijk hebben.

Bovendien wil ik structuurfondsen ook inzetten voor het bestrijden van (kinder)armoede. De Europese Structuurfondsen, zoals het Europees Sociaal Fonds (ESF), zijn belangrijke financiële instrumenten van de Europese Unie die direct in mensen investeren. Het ESF is jaarlijks goed voor bijna 11 miljard euro. Voor de verdeling van deze middelen over de lidstaten zijn naast de werkgelegenheidsstrategie ook de armoedestrategie bepalend. De besteding van de middelen zelf gaat naar werkgelegenheidsacties en niet naar armoedebestrijding. 

Werk is natuurlijk een belangrijke factor om armoede te bestrijden, maar het is niet de enige. Daarom zouden de Europese Structuurfondsen ook ingezet moeten worden ter bestrijding van armoede in al haar facetten, en in het bijzonder in een doortastende aanpak van armoede bij kinderen.

Het beschikbare budget moet substantieel verhoogd worden en op termijn zelfs evolueren naar een verdubbeling tot 22 miljard op jaarbasis. Daarbovenop komt de cofinanciering van 50% van de lidstaten zelf.

Onze campagne rond de bestrijding van armoede bij kinderen heeft de pakkende titel: Ik wou dat ik een koe was.

Opvallend in al deze peilingen is dat ze grote verschillen tonen tussen de lidstaten onderling. Waar de Europese verkiezingen samenvallen met nationale verkiezingen, is de belangstelling groter. In de oude lidstaten is de belangstelling eveneens groter dan in de nieuwe lidstaten in Oost-Europa. De ‘nationale' reflex is bij Europese burgers nog zeer groot. Dat heeft wellicht te maken met het feit dat mensen hun lokale kranten en tv-zenders raadplegen als ze geïnformeerd willen blijven. En die media zijn zelden geïnteresseerd in Europees beleid, of zelfs in het nationale beleid van de andere lidstaten. Een van de grote Europese handicaps is ‘taal'. Of zoals Umberto Eco het ooit stelde, "de taal van Europa is vertalen". Het is inderdaad lastig om elkaar goed te leren kennen als je samen 23 officiële talen spreekt. Europa beschikt evenmin over een transnationaal medium dat geïnteresseerde Europeanen kunnen raadplegen.
Europaredacteur Marc Leijdekker van NRC Handelblad schreef onlangs: "Er bestaat geen krant die zowel door Italianen als door Tsjechen wordt gelezen, geen enkele website waar zowel Spanjaarden als Zweden hun nieuws kunnen vinden, geen televisieprogramma dat in elke Europese huiskamer om 8 uur wordt uitgezonden". Maar daar komt nu verandering in.

De Europese commissie heeft op 26 mei een initiatief gelanceerd dat dat euvel kan verhelpen. Het initiatief is nog pril maar bijzonder interessant: Presseurop is een Europese internetkrant, die het nieuws van de belangrijkste Europese dagbladen bundelt, en in tien verschillende talen - waaronder het Nederlands - aanbiedt. Binnen vijf jaar zal de site beschikbaar zijn in alle 23 officiële Europese talen. Het gaat niet om een soort promosite voor de Unie; de webkrant bericht immers niet specifiek over de Unie en haar instellingen, maar over ‘het Europa zoals de Europeanen het beleven'. Met een redactie van 10 journalisten met een onafhankelijk redactiestatuut, en een Europese steun van 3 miljoen euro, wil de commissie bijdragen tot het creëren van een "Europese publieke sfeer". Het zal je niet verwonderen dat dit initiatief gesteund werd door de socialistische vicevoorzitter van de commissie Margot Walström. Volgens Walström moet de site "de berichtgeving over Europese zaken verbreden, verrijken en uitbreiden." Er wordt gehoopt dat de site tegen eind 2010 maandelijks zo'n 1,5 miljoen bezoekers zal hebben. Volgend jaar wil de commissie een gelijkaardige televisieversie lanceren.

Lees Het gaat vooruit in pdf.

Lees hier Het gaat vooruit online.

De opbrengsten van een dergelijke slimme kilometerheffing, die ook door buitenlandse vrachtwagens zal worden betaald, moet worden gebruikt om te investeren in milieuvriendelijkere vrachtwagens, in spoorvervoer en binnenvaart of in maatregelen om de impact van het wegverkeer te verminderen. Het integrale opiniestuk vind je hier terug.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

CD&V en Open-VLD noemen deze tuigen ecocombi's. Dat woord werd gelanceerd door de transportsector, die berekend heeft dat grotere vrachtwagens in verhouding minder verstoken en dus minder schadelijke stoffen de lucht in stuwen. Ze zouden dus efficiënter zijn dan de vrachtwagens die vandaag over onze wegen rijden. Dat is ook de reden waarom mijn collega in de Vlaamse regering Crevits (CD&V) hoopt dat de transportsector snel trajecten voorstelt om een proefexperiment te starten.
Sinds ik regelmatig contact heb met de Duitse chemicus Michael Braungart , pleitbezorger van een afvalloze samenleving, ben ik op mijn hoede als de industrie het begrip ‘eco' combineert met ‘efficiëntie'. Toen ik destijds in het Europees parlement zat, ben ik al eens in die val getuimeld. Eco-efficiëntie betekent letterlijk dat er minder vervuild wordt. Dat klinkt geweldig goed. Maar is dat wel zo? Is het positief als je belooft dat je je kind wat minder zult slaan? Als ‘minder' de norm wordt, is ‘minder' ook aanvaardbaar. We hebben de gevolgen gezien in andere industriële sectoren. Ze vervuilen stuk voor stuk minder dan vroeger, maar de totale vervuiling is toegenomen. Er wordt immers veel meer geproduceerd, ook in de groeiende economieën in India, China, Rusland of Brazilië. Als je veel vaker ‘ietsje minder' vervuilt, vervuil je op het einde van de rit natuurlijk veel méér. Zo zal het ook gaan met de eco-trucks. Als we ze ‘aanvaardbaar' maken, kreunen onze wegen binnenkort onder die giganten. En omdat Vlaanderen een echt transitland is én druk bebouwd, zal het hier nog erger worden dan elders.

Maar de discussie over de milieuwinst is wellicht niet eens de belangrijkste. Zelfs al zouden de voorstanders gelijk hebben - wat ik ten zeerste betwijfel - is het vooral de verkeersveiligheid die ernstig gevaar loopt. Vrachtwagens zijn vaker betrokken bij dodelijke slachtoffers dan ander wegvervoer. Tweederde van die ongevallen gebeuren op gewone wegen, buiten de bebouwde kom. En dertig procent van de ongevallen met dodelijke afloop vindt plaats op de snelwegen. In Europa is dat maar 11 procent. Wij hebben dan ook een erg druk wegennet. Volgens het Nederlandse studiebureau SWOV zijn er belangrijke risico's bij het gebruik van supertrucks, vooral voor zwakke weggebruikers, maar ook bij het inhalen bijvoorbeeld zodat het nodig is om een algeheel inhaalverbod in te voeren als je supertrucks toelaat op de weg.
Toen op vraag van VLD en CD&V door de Vlaamse regering onderzocht werd op welke tracés zo'n supertrucks konden rijden, vielen alle voorgestelde tracés negatief uit. Dat is de reden waarom minister Crevits nu aan de sector zelf heeft gevraagd om alternatieve tracés aan te reiken. Blijkbaar moeten die supertrucks er koste wat het kost komen. Crevits wordt daarin overigens gesteund door federaal staatssecretaris voor mobiliteit Etienne Schouppe en door voormalig premier Leterme. In het Vlaams parlement kan ze steeds op applaus rekenen van VLD-parlementslid Annick de Ridder.

Voor sp.a is het duidelijk. Wij lieten vanuit de Vlaamse coalitie onderzoeken of dergelijke trucks op de drie voorgestelde tracés mogelijk zouden zijn. Nu blijkt dat dat niet aanvaardbaar zou zijn. Ik heb er geen vertrouwen in dat de alternatieve tracés die de sector nu gaat voorstellen plotseling wel geschikt zouden blijken. Maar goed, elk voorstel kan wat mij betreft onderzocht worden, al vind ik dat we er verder niet al te veel energie in moeten steken. Al was het maar omdat investeringen in supertrucks én in de noodzakelijke infrastructuuraanpassingen op onze wegen, alle aandacht afleiden van investeringen in écht duurzame oplossingen. Ik denk aan transport via het spoor of het water. Het is precies de bedoeling van de transportsector om het vrachtvervoer over de weg competitiever en dus aantrekkelijker te maken dan duurzaam transport. Eén van de voorgestelde tracés - van Gent naar Beringen - loopt overigens langs de E313, die grotendeels naast het Albertkanaal ligt. Daar supertrucks laten rijden, is een rechtstreekse concurrentie met de binnenvaart. Ook NMBS-baas Jannie Haeck liet al weten dat supertrucks een belangrijke concurrentie zouden betekenen voor het spoor. Ik heb dan ook in het parlement gezegd dat er niet te onderhandelen valt over de verkeersveiligheid én dat supertrucks géén concurrentie mogen betekenen voor het vervoer langs het spoor of het water. Wij willen duurzame oplossingen voor de mobiliteits- en klimaatcrisis, geen cadeautjes aan de transportsector.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Wij verschillen grondig van mening over wat Europa moet doen voor de mensen. Wat meneer Eppink (LDD) eurorealisme noemt, dat betekent eigenlijk euroliberalisme. Hij bedoelt: alles privatiseren, ook de gezondheidszorg voor mensen, ook de opvang van onze kinderen. Als we dat laten gebeuren, worden essentiële sociale voorzieningen duurder en minder toegankelijk voor de mensen. Dan wordt het ieder voor zich.

De bankencrisis bewijst dat ultraliberalisme niet werkt. De vrije markt heeft onze banken bijna failliet laten gaan. Stel je voor dat dat gebeurt met onze gezondheidszorg. Wij willen geen blinde liberaliseringen meer.

De conservatieven hebben enkel een plan om de job van commissievoorzitter Barroso te redden en niet om de duizenden jobs van de gewone Europeaan te redden.

Met de Europese socialistische fractie hebben we wel een plan om de crisis krachtdadig aan te pakken én tegelijkertijd een sterker sociaal Europa te realiseren.

Want daar is nu juist meer nood aan. Een Europa die haar verantwoordelijkheid op sociaal vlak niet ontloopt. Ik geef een concreet voorbeeld. In de sociale economie heb ik de afgelopen jaren meer dan 6000 jobs gecreëerd voor mensen die het moeilijk hebben om een job te vinden. Europa zou het in de toekomst niet meer toelaten om nog subsidies te geven om die mensen aan het werk te helpen. Dat zou betekenen dat die jobs allemaal op de tocht komen te staan. We moeten het dus over een andere boeg gooien.

De toekomst van Europa zijn onze kinderen. Je hebt geen toekomst voor Europa als er zoveel kinderen in armoede leven. 19 miljoen kinderen, dat is 2 maal België, leven nog in kinderarmoede!

Europa moet dus duidelijke sociale keuzes maken. Tegen 2020 willen wij de kinderarmoede halveren. Net zoals Europa koploper is op vlak van strenge normen voor milieu, zo moet Europa ook koploper worden op vlak van wegwerken van kinderarmoede.

Dat is ons engagement. Voor een menselijker Europa.

Verhofstadt is de absolute tegenpool van Dehaene. Je kan van de voormalige Belgische premier zeggen wat je wilt, maar niet dat het politieke vuur in hem gedoofd zou zijn. De pers heeft het steeds over het "Plan Verhofstadt", alsof dat Europees breed gedragen zou worden. Verhofstadts visie op de toekomst van Europa is niet eens zo gek; dat moest zelfs Bart Staes tijdens het ATV-debat toegeven. Maar niemand heeft opgemerkt dat het Plan Verhofstadt enkel uit gerecycleerde ideeën bestaat. Varianten van zijn voorstellen zijn al op de Europese tafel beland. En stuk voor stuk zijn ze tegengehouden door zijn eigen Europese liberale fractie. Dat Verhofstadt vandaag middelen wil inzamelen via Europese obligaties is een idee dat al van in het begin van de jaren '90 leeft, maar onder druk van liberalen uit alle lidstaten - ook uit ons land - nooit wortel heeft kunnen schieten.

Een veel recenter voorstel van de Europese socialisten om op die manier middelen te vergaren om het economische herstel mogelijk te maken, werd ook afgeschoten door de Europese liberale fractie. Zoiets doet je toch de vraag stellen of het ‘Plan Verhofstadt" wel gedragen wordt door zijn eigen Europese fractie? Het antwoord daarop is héél erg duidelijk: Nee.Verhofstadt fietst ook handig langs een van de kernvragen van de huidige crisis heen. Is deze crisis niet het gevolg van een losgeslagen neoliberale droom, die geëindigd is is een economische en sociale nachtmerrie? De man die ooit verklaarde dat "het neoliberalisme nu eenmaal in de natuur van de mens zit", verklaart vandaag luidop tijdens de debatten dat hij "altijd gezegd heeft dat een vrije markt regels nodig heeft. Alleen niet teveel." Daar breekt je klomp van. Socialisten hebben altijd gezegd dat de vrije markt regels nodig heeft. Vooral niet te weinig. Dat we er te weinig hadden, is wel degelijk het gevolg van een liberaal beleid. Ik wil dus graag meegaan in het voluntarisme van Verhofstadt en ik hoop dat hij zijn Europese fractie kan overtuigen, maar ik vrees het ergste.

De visie van Bart Staes ligt heel wat dichter bij wat mijn partij voor ogen heeft. Ik maak me alleen zorgen over de oprechtheid van het groene verhaal, als ik Mieke Vogels nu te pas en te onpas hoor verklaren dat zij liever met de liberalen in een coalitie stapt. Laat mij héél duidelijk zijn: Groen! is voor mij geen tegenstander van rood. Maar zo ziet Mieke Vogels het dus niet. Ik hoop dat de groene kiezer dat goed gehoord heeft.

‘s Avonds had ik de pech om in debat te moeten treden met Derk Jan Eppink, die ik evenmin heb kunnen betrappen op één Europese gedachte. Ik onthoud dat Lijst Dedecker alleen maar méér Europa wil om meer kerncentrales te bouwen, en dat komkommers zowel krom als recht mogen zijn. Dat bedoelde ik toen ik zei dat populistische partijen de Europese gedachte trachten te ondermijnen. Als je Europese visie er in bestaat om Europa belachelijk te maken, dan heb je eigenlijk maar één echt programmapunt: Weg met Europa! In dat toekomstige paradijs van Dedecker en Eppink zullen opnieuw kleine natiestaatjes zonder de minste regelgeving de concurrentie mogen aangaan met economische reuzen als de VS, China of India. Van dat soort debatten wordt een mens moedeloos.
Als ik de plannen van de andere partijen vergelijk met het socialistische programma van Europa, hoeven wij ons absoluut niet te schamen. Wel integendeel. De afgelopen weken heb ik in mijn blog al een aantal krijtlijnen geschetst: We moeten in Europa de financiële sector eerst weer gezond maken en een heldere reglementering opstellen omdat dat de voorwaarde is om een investeringsgedreven beleid te starten. Die investeringen moeten er voor zorgen dat we eindelijk de omslag kunnen maken naar een nieuwe, duurzame economie, waarin we honderdduizenden nieuwe banen kunnen creëren. Dat doen we door in te zetten op hernieuwbare energie , door te investeren in de komst van de elektrische auto en een sterk openbaar vervoer, door een economisch herstelplan te flankeren met een sociaal herstelplan, dat de gevolgen van de crisis voor werknemers kan counteren, en door een Europese armoederichtlijn te stemmen die eindelijk komaf maakt met de 19 miljoen kinderen die met een armoederisico leven in Europa. Het hele programma van de Europese socialisten kan je overigens hier nog eens lezen.

In een eerste fase moeten er dus oplaadpunten komen op plekken waar auto's een tijdje stilstaan, zoals carpoolparkings of grote bedrijfsparkings. We moeten ons ook focussen op de uitbouw van oplaadpunten in de steden, omdat het precies daar is dat elektrische auto's de grootste milieuwinst opleveren. Londen doet het ons voor. Tegen 2015 moeten alle bedrijfsvoertuigen van Londen elektrisch aangedreven worden. Tegen datzelfde jaar voorziet Londen overigens 25.000 oplaadpunten. Londen wil zelf een inspanning doen, verwacht een belangrijke bijdrage van de Britse regering én van de privé-sector. Ook in Vlaanderen kunnen die investeringen niet alleen komen van de overheid. De elektriciteitsleveranciers zullen een duit in het zakje moeten doen.

Londen is in Groot-Brittannië een echte proeftuin voor de elektrische wagen. Ook wij moeten snel zo'n proeftuin opstarten, meerbepaald in Antwerpen. Daar werden nu reeds de eerste twintig oplaadpunten geïnstalleerd in het nieuwe administratieve centrum van de stad in de oude Bell-gebouwen op het Zuid. De Antwerpse schepen voor Leefmilieu Guy Lauwers is vragende partij om een grotere inspanning mogelijk te maken met steun van de Vlaamse overheid. Zo moet het mogelijk worden om bij nieuwe stedebouwkundige ontwikkelingen - nieuwe wijken die gepland worden - oplaadpunten te voorzien. Ook Cambio, het bedrijf dat autodelen mogelijk maakt in verschillende Vlaamse steden, moet haar wagenpark versneld kunnen omschakelen naar elektrische wagens. Cambio heeft eigen staanplaatsen waar makkelijk oplaadpunten kunnen voorzien worden. Voordeel is dat de elektrische wagen dan ook echt zichtbaar wordt in de stad. Elektrische auto's in het straatbeeld krijgen, wordt in de nabije toekomst heel belangrijk. Het is daarom ook nodig dat de overheid het goede voorbeeld geeft en haar eigen wagenpark snel omschakelt. Tegen 2015 moeten daarom alle bedrijfsvoertuigen van de Vlaamse overheid elektrische wagens zijn. In diezelfde periode kan er gewerkt worden aan de verdere uitbouw van het Vlaamse netwerk van oplaadpunten.

Specialisten vrezen dat de introductie van de elektrische wagen veel te traag zal verlopen als er geen stimulerende maatregelen worden genomen om de aankoopprijs wat te drukken. Voorlopig zijn elektrische wagens nog duurder. Het voordeel van een elektrische wagen - naast de indrukwekkende milieuwinst - is echter dat hij langer meegaat dan een auto met verbrandingsmotor en veel minder kost aan energie. Op het einde van zijn ‘levensloop' is zo'n wagen niet echt duurder, maar bij de aanschaf voel je het verschil wel degelijk in de portemonnee. Via tijdelijke fiscale maatregelen of via subsidies kan dat euvel verholpen worden. Dat is dan ook precies wat de Britse regering wil doen met haar nieuwe subsidiereglement dat vanaf 2011 van kracht wordt. Vlaanderen moet in elk geval de stimulering van elektrische wagens opnemen in haar vergroening van de fiscaliteit en tijdelijk subsidies voorzien om de introductie van de EV op de markt te kunnen versnellen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

In alle studies waarin vrouwen bevraagd worden, komt het thema arbeid en gezin op de voorgrond, wat aantoont dat er daar iets grondig mis zit. Wat zegt de Comeva-enquête?: Deeltijds werken moet aantrekkelijker gemaakt worden, schooltijden moeten beter afgestemd worden op de werktijd, opvang moet betaalbaar worden, het bevallingsverlof moet uitgebreid worden en huismoeders en -vaders moeten erkend worden. Tijdens de afgelopen legislatuur zijn er 18.000 plaatsen bijgekomen in de kinderopvang. Dat is een belangrijke inspanning, maar lang niet voldoende. Bovendien heb ik, samen met Frank Vandenbroucke, een inspanning gedaan om kinderopvang betaalbaar te maken. Vandaag is opvang in de publieke sector inkomensgerelateerd (de prijs hang af van je inkomen), maar in de privé-sector was dat niet zo. Daar betalen ouders tot 25 euro per dag. Heel wat mensen kunnen dat gewoon niet betalen. Niet alleen zorgt dat er voor dat ouders die willen werken, thuis moeten blijven omdat ze hun kinderen niet geplaatst krijgen; je riskeert bovendien dat er twee soorten opvang ontstaan: eentje voor een gegoede klasse en eentje voor mensen met een bescheiden inkomen. Ik heb daarom aan privé-crèches voorgesteld om in het systeem van inkomensgerelateerde opvang te stappen. Heel wat crèches hebben dat gedaan, maar lang niet allemaal. Dat moet in de toekomst veranderen. Wij stellen dan ook voor dat de volgende Vlaamse regering alle crèches inkomensgerelateerd maakt, zodat iedereen overal terecht kan. Maar zelfs dat zal niet voldoende zijn. Vooral in de steden zijn er onaanvaardbare wachtlijsten. Die moeten weg. Wij stellen dus voor om 25.000 extra opvangplaatsen te creëren. Want wie wil werken, moet dat kunnen; en zijn of haar kind naar de opvang kunnen brengen. Daarom moet betaalbare, inkomensgerelateerde kinderopvang ook decretaal ingeschreven worden als een recht.
Het probleem van kinderopvang hangt ook nauw samen met een ander thema waar vrouwen wakker van liggen, met name de soms moeilijke financiële situatie waarin alleenstaanden terecht komen. Heel dikwijls gaat dat over alleenstaande moeders. Als zij geen goedkope opvang vinden voor hun kinderen, zijn ze wel verplicht om thuis te blijven. Je merkt dan ook dat deze alleenstaande ouders heel makkelijk in de armoede terecht komen. Ook voor hen zal een hervorming van de kinderopvang cruciaal zijn. In het basisonderwijs heeft Frank Vandenbroucke er met de maximumfactuur al voor gezorgd dat kinderen van alleenstaande ouders of van gezinnen met bescheiden inkomen dezelfde kansen krijgen als andere kinderen. In de volgende Vlaamse regering moet dat beleid doorgetrokken worden naar het secundair onderwijs.

Tijd en ruimte voor de kinderen zijn belangrijk. Ik stel daarom al een hele poos voor om het ouderschapsverlof na de geboorte uit te breiden. Dat voorstel lag overigens ook op de tafel van het Europees parlement. Maar het is weggestemd door de conservatieve en liberale fractie. Het is onvoldoende bekend dat het vandaag progressieve partijen zijn die opkomen voor een gezinsbeleid dat de noden van vandaag aanpakt. In het kader van een uitbreiding van het ouderschapsverlof na de geboorte heb ik in mijn boek ‘Verder dan Morgen ' ook een pleidooi gehouden voor een uitbreiding van het vaderschapsverlof. In landen waar dat reeds gebeurd is - ik denk dan aan de Scandinavische landen - heeft dat er voor gezorgd dat er veel meer vrouwen aan het werk zijn. En het had een positief effect op het geboortecijfer: er worden meer kinderen geboren. Natuurlijk, want de zorg wordt eerlijker verdeeld tussen papa en mama. Bovendien blijkt dat papa's die vroeg na de geboorte voor hun kinderen hebben gezorgd, ook later makkelijker zorgtaken op zich nemen. Dat idee is in Vlaanderen, maar ook in andere delen van Europa, nog revolutionair. Uit een enquête die ik afgelopen jaar hield, blijkt dat heel wat vrouwen liever niet hebben dat papa thuis blijft voor de kinderen. Ik kan daar begrip voor opbrengen, want deze moeders vrezen dat het gezinsinkomen sterk zal dalen als ook vaders de zorg voor hun pasgeborenen op zich nemen. Maar die vrees is onterecht. Als zowel moeders als vaders kunnen rekenen op een ernstig vervangingsinkomen, heeft een uitbreiding van het vaderschapsverlof enkel positieve effecten. Vandaag gaan vaders net harder werken als er kinderen komen, wat het onevenwicht tussen de taken thuis en buitenshuis alleen maar vergroot en de loonkloof doet toenemen.
De vrouwen in de Comeva-enquête halen ook een aantal federale bevoegdheden aan die ze belangrijk vinden, zoals pensioenen, gezondheidszorg en sociale zekerheid. Ik vrees inderdaad, samen met deze vrouwen, dat het immobilisme van de federale regering onze sociale zekerheid onder druk zal zetten. Na deze Vlaamse en Europese verkiezingen zal de puinhoop van de federale begroting op orde moeten gebracht worden. Ik vrees dat er ook zal gesnoeid worden in de sociale budgetten. Dat is ook een van de redenen waarom mijn partij een pleidooi heeft gehouden voor een aanvullende Vlaamse gezinstoeslag, bovenop het kindergeld.

In de Comeva-enquête pleiten vrouwen ook voor minder macho-politiek. Dat blijkt ook uit de recente Eurobarometer over ‘vrouwen en de Europese verkiezingen': 68 procent van de Belgische vrouwen vindt dat "de politiek door mannen wordt gedomineerd". Met die treurige vaststelling doen we het zelfs beter dan het Europese gemiddelde, waar 77 procent het met die stelling eens is. De ondervoorzitster van de Europese Commissie, de socialiste Margot Wallström zei daarover: "Een democratie die aan de tafel waar de beslissingen worden genomen, niet genoeg ruimte geeft aan 52 procent van de bevolking is geen echte democratie."

Deze Eurobarometer polste ook naar wat vrouwen precies willen van de Europese politiek. Ze willen gelijk loon voor gelijk werk, betere en betaalbare kinderopvang, pensioenrechten voor de periode waarin je voor kinderen hebt gezorgd en een stevigere aanpak van geweld tegen vrouwen. Uit een aanvullend onderzoek bleek dat vrouwen ook consumentenbescherming en publieke gezondheidszorg prioritair vinden. Vrouwen maken zich ook meer dan mannen zorgen over de economische crisis. Mannen vinden andere thema's belangrijker, zoals de strijd tegen het terrorisme én de klimaatsverandering. Ook hier zie je bij vrouwen eerder sociale thema's op de voorgrond komen, terwijl - net zoals bij de hoger genoemde studentenenquête - de mannen ondermeer ecologie prioritair vinden.

In het Europees parlement doen vrouwen het overigens niet slecht. Terwijl in de nationale parlementen van de lidstaten er 25 procent vrouwen zetelen, is dat in het Europees parlement 31 procent. Daarmee doet de politiek het overigens beter dan het bedrijfsleven waar slechts 11 procent van de topfuncties bekleed wordt door een vrouw. Tijdens de afgelopen legislatuur heb ik daarom het project M/V United opgestart, een project dat de gelijkheid van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt wil bevorderen. Ik heb er ook voor gezorgd dat slechts tweederde van de leden van Vlaamse adviesraden van hetzelfde geslacht mag zijn. Frank Vandenbroucke zei daarover in het Vlaams parlement: "Minister Van Brempt is bijzonder hardnekkig ter zake. We hebben daar soms wat last mee, maar ze heeft gelijk." Een gelijkaardige regel zou moeten bestaan voor het bedrijfsleven. In Noorwegen is dat al gelukt. In Vlaanderen moeten we daar nog hard voor vechten.

Comeva is ook in de partijprogramma's op zoek gegaan naar standpunten die overeenkomen met de thema's die vrouwen het belangrijkst vinden. Ook hier is het opvallend dat de topscores gaan naar progressieve of centrumpartijen, zoals de sociaal liberalen, de groenen, de christendemocraten en de socialisten. Rechtse partijen zoals het Vlaams Belang, Open VLD, NV-A en LDD scoren het laagst. Hoe vrouwen in werkelijkheid zullen stemmen, moet blijken op 7 juni. Maar als ze echt willen dat de thema's die voor hen belangrijk zijn aan bod komen, kunnen ze maar beter voor een progressieve partij stemmen. Ik ken er zelf een hele goede: sp.a.

De astronomische bedragen die circuleren in het Europese landbouwbeleid staan in schril contrast met de inspanningen die geleverd worden in de strijd tegen armoede. In de meeste Europese landen lopen kinderen een groter risico om in armoede te vervallen dan volwassenen. Kansarmoede zorgt al op héél jonge leeftijd voor achterstand. Slechts 3 op de 10 kansarme kinderen onder de 3 jaar, gaan naar de kinderopvang, tegenover 6 op de 10 bij alle kinderen van die leeftijd. Op de leeftijd van 1 jaar hebben kansarme kinderen gemiddeld al 1 maand achterstand opgelopen in hun ontwikkeling, een achterstand die bij kansarme kinderen in allochtone gezinnen oploopt tot 2 maanden. Peuters uit een kansarm milieu kennen gemiddeld 400 woordjes, terwijl hun leeftijdgenoten uit hoger opgeleide gezinnen er 1200 kennen. Die achterstand kan vaak nooit meer ingehaald worden, met het gevolg dat kansarme kinderen vroegtijdig uit het onderwijs stappen en op latere leeftijd kansarm blijven. Kansarme kinderen beginnen ook later aan het kleuteronderwijs. Ze wonen vaker in ongeschikte en te kleine huizen en hebben meer gezondheidsproblemen. Eén op drie gezinnen in armoede kan het zich financieel zelfs niet permitteren om hun woning in de winter behoorlijk te verwarmen.
Ons land scoort, in vergelijking tot andere Europese landen, gemiddeld, met een armoederisico van bijna 15 procent. Het probleem is dat de armoede in ons land niet afneemt, maar eerder stijgt. Vooral nu we in een financiële en economische crisis zijn terecht gekomen, wordt de toekomst voor mensen met een armoederisico nog onzekerder.

Experts zijn het er over eens dat investeren in kinderen beter is dan te remediëren op latere leeftijd. Elke overheidseuro die uitgegeven wordt aan jonge mensen, levert later 7 euro op. Volgens Unicef helpt het openstellen van kwaliteitsvolle publieke voorzieningen voor alle kinderen om kansarmoede in te perken. Kinderen uit kansarme gezinnen hebben het meeste baat bij kinderopvang en onderwijs. Europa kan en moet nu meer ondernemen om kansarmoede aan te pakken. Een halvering van het aantal kinderen in armoede tegen 2020 is reeds een bestaande doelstelling, maar Europa heeft nog geen instrumenten om dat af te dwingen. Daarom moet er in de volgende legislatuur een Europese richtlijn komen, vergelijkbaar met de milieurichtlijnen. Ik stel voor dat we werken aan een richtlijn voor het minimuminkomen, omdat het armoederisico precies gemeten wordt aan de hand van het inkomen. In verschillende Europese landen ligt het minimuminkomen lager dan de armoedegrens. Met een Europese richtlijn voorzien we een wetgevend en dus bindend kader om de strijd tegen armoede bij kinderen aan te pakken. Ook de Europese structuurfondsen, waarvan het budget moet verdubbeld worden, moeten efficiënter ingezet worden om de armoede bij kinderen te bestrijden. Als we dat doen, en we houden er rekening mee dat de lidstaten verplicht moeten co-financieren, kan het budget voor armoedebestrijding eindelijk het niveau halen van het budget voor landbouw.

Maar ook in Vlaanderen moeten we waakzaam zijn. Daarom pleit ik voor een recht op betaalbare kinderopvang, die vanzelfsprekend afhankelijk wordt gemaakt van het inkomen. Situaties zoals die zich nu voordoen in de private opvang, waar de kost voor de ouders tot voor kort in alle gevallen niet-inkomensgerelateerd was, kunnen niet meer. Ik heb in de Vlaamse regering, samen met Frank Vandenbroucke, middelen vrijgemaakt om de prijzen voor opvang in privé-crèches die dat wensen, inkomensafhankelijk te maken.
Daarenboven moet er een Vlaamse aanvullende gezinstoelage komen, ten minste een verdubbeling van de huidige Vlaamse schooltoelage. Tot slot is het nodig om op alle terreinen die kunnen bijdragen om het armoederisico te verlagen een tandje bij te steken. Ik denk daarbij aan taalinitiaties voor ouders, begeleiding naar de arbeidsmarkt, opvoedingsondersteuning, opleiding en gezondheidszorg. Want kinderen zijn 20 procent van de bevolking , maar 100 pct onze toekomst.

In de sector van de Sociale Economie, waar ook de beschutte werkplaatsen toe behoren, heb ik tijdens deze legislatuur in totaal 6.532 jobs bijgecreëerd. Een resultaat waar ik bijzonder fier op ben. 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De Noorse minister van Financiën Kristin Halvorsen stelde vorig week voor om auto's op fossiele brandstoffen tegen 2015 gewoon te verbieden. Heel wat Noren verslikten zich in hun ochtendkoffie omdat ze vreesden dat ze hun gloednieuwe auto in 2015 naar de schroothandel zouden moeten brengen. Maar dat is niet de bedoeling. De minister, lid van de kleine socialistische partij - een coalitiepartner van de grotere Noorse Labourpartij - wil vanaf 2015 nieuwe wagens laten rijden op schone brandstoffen. Ook hybride wagens die fossiele brandstoffen combineren met schone energie, zouden nog toegelaten zijn. Met de maatregel wil Halvorsen innovatie stimuleren.

Dat Halvorsens voorstel niet op gejuich werd onthaald, is niet verwonderlijk. Velen vrezen dat Noorwegen, de zesde grootste aardolie-exporteur in de wereld, haar eigen economie zal treffen. Nochtans bezweert Halvorsen dat het voorstel "veel realistischer is dan op het eerste zicht lijkt." De kans dat Halvorsens plan ook aanvaard wordt is - voorlopig althans - verwaarloosbaar. Hoedanook, het Noorse voorstel heeft de verdienste dat het ten minste het debat in gang zet. En het debat begint wel degelijk vorm aan te nemen. Eén week voordat Halvorsen haar gewaagde voorstel lanceerde, stapten de Britse Labour-ministers Peter Mandelson (Business Secretary) en Geoff Hoon (Transport Secretary) in een elektrische Mini Cooper om nieuwe maatregelen voor te stellen die de productie van elektrische wagens moet stimuleren. "De elektrische wagen komt er aan", zei Lord Manselson, "we kunnen dus maar beter voorbereid zijn." Elektrische wagens zijn vandaag nog te duur om ze aan gewone consumenten te kunnen slijten, argumenteren de Labour-ministers.
Mandelson en Hoon stellen overheidssubsidies voor ten belope van 2000 tot 5000 pond, zo'n 2250 tot 5600 euro, bij de aanschaf van elektrische en hybride wagens vanaf 2001. Voor de Britse Labourregering is een CO2-arm transport één van de speerpunten van haar toekomstvisie op de Britse economie. Het overheidsplan omvat een investering van 280 miljoen euro om de omslag te kunnen maken naar een vergroening van het verkeer. Ruim 22 miljoen euro gaat naar de uitbouw van oplaadpunten - zeg maar: stopcontacten - en naar de ontwikkeling van ‘electric car cities'. Zo'n 112 miljoen euro wordt uitgetrokken om het onderzoek naar schone motoren te stimuleren.
De Britse regering wil ook 200 demonstratiewagens beschikbaar stellen aan consumenten die overwegen een elektrische auto te kopen. Voor Mandelson is het duidelijk: "De regering moet nu optreden om te garanderen dat de zakelijke voordelen van onze ambities in het Verenigd Koninkrijk gerealiseerd worden." De Britten hebben het goed begrepen. Wie nu voorsprong in de groene omslag neemt, zal er in de toekomst de vruchten van plukken. En die vruchten vertalen zich ondermeer in duizenden nieuwe jobs. Mandelson noemt dit soort overheidsoptreden ‘nieuw industrieel activisme'.

De maatregelen die de regering voorstelt, vormen slechts een eerste stap in een ambitieus plan. Zo overweegt de Labour-regering om een leasingprogramma voor batterijen op te starten, om de onderhoudskosten voor elektrische wagens te beperken. Zo'n ‘leasingprogramma' voor batterijen staat ook in het voorstel dat de Nederlandse vakbeweging FNV samen met de milieubeweging Natuur en Milieu in januari heeft voorgesteld aan de regering Balkenende. De vakbonden en de milieubeweging verwachten meer heil van een ambitieus overheidsplan, dan van de spontane ontwikkeling van de markt. Zij stellen voor dat de overheid de meerkost van 10.000 elektrische wagens voorfinanciert, zodat de markt op gang kan worden getrokken. Zo'n voorfinanciering wordt op termijn terugverdiend omdat elektrische wagens langer meegaan dan wagens met een verbrandingsmotor en op termijn ook goedkoper zijn in verbruik. Bovendien zou de overheid een inkoopconsortium moeten ontwikkelen, in samenwerking met de privé-sector. Dat consortium zou 40.000 elektrische auto's moeten bestellen. Dat biedt de autoproducenten een afnamegarantie en dus investeringszekerheid. Tienduizend auto's moeten gaan naar de overheid zelf, die haar wagenpark volledig moet vergroenen. De 30.000 andere auto's worden op de markt gebracht voor burgers en bedrijven. Daarnaast moeten er tijdelijke fiscale voordelen komen voor elektrische auto's en een investering in onderzoek en ontwikkeling. Inmiddels heeft de Nederlandse regering gezegd een plan te zullen ontwikkelen om de versnelde introductie van elektrische wagens mogelijk te maken. Inmiddels is bekend geworden dat de Nederlandse netbeheerders 10.000 publieke oplaadpunten zullen installeren tegen 2012. Ze voorzien daarvoor 15 miljoen euro. Ook Amsterdam gaat aan de kar trekken. Tegen 2040 moeten alle auto's in Amsterdam op elektriciteit rijden. In 2015 zouden dat er al 10.000 moeten zijn.

De hoger genoemde voorbeelden zijn niet de enige die stilaan vorm beginnen te krijgen. Zo investeert Duitsland bijvoorbeeld 60 miljoen euro, louter in de ontwikkeling van batterijen. Het probleem is dat Europa deze investeringen alweer in gespreide slagorde doet. Net zoals dat het geval is bij de omschakeling naar de productie van hernieuwbare energie, ontwikkelen de lidstaten elk hun eigen plannen en plannetjes. Zo wil elke lidstaat "een voorsprong nemen" in de ontwikkeling van schone motoren. Dat betekent ook dat bijna elk plan een protectionistisch angeltje verbergt. De Britten hopen vooral de Britse auto-industrie te kunnen stimuleren, het Nederlandse voorstel van de vakbonden en de milieubeweging gewaagt van een order van 50.000 elektrische wagen bij Nederlandse constructeurs...

En elk land is van plan op op hun eentje veel geld te stoppen in ‘onderzoek en research'. Stel je eens voor welk een gigantisch bedrag we zouden kunnen samenbrengen als Europa de leiding neemt en het onderzoek Europees zou organiseren. Daarom moet ook de herstructurering van de autoindustrie in Europa deel uitmaken van één Europese herstelplan, dat ons samen op weg helpt naar een duurzaam Europa. Dat betekent geenszins dat lidstaten geen inspanningen moeten doen. In Vlaanderen zijn er voorlopig nog geen concrete plannen.

We weten nu eindelijk op wie we niet moeten rekenen als het over gezinnen gaat. Op de CD&V en haar conservatieve vrienden in het Europees Parlement. Die hebben, met de steun van de liberalen, woensdag in het Europees Parlement een voorstel om het zwangerschapsverlof uit te breiden tot 20 weken en ook papa's twee weken vaderschapsverlof te geven, verworpen. Voor het jonge stel Martens-Smet moet dat hard zijn aangekomen. Vooral voor Miet Smet, die zich altijd erg heeft ingezet voor de vrouwenbeweging en daarvoor zelfs van de vrouwenraad de Marie Popelinprijs kreeg, moet het wringen dat de Europese Volkspartij, waarvan haar man voorzitter is, de klok tracht terug te draaien.

De uitbreiding van het zwangerschapsverlof werd voorgesteld door mijn socialistische collega Edite Estrela en overgenomen door het comité voor vrouwenrechten en gelijke kansen van het Europees Parlement. Toen Estrela in de jaren '70 moeder werd, had ze in Portugal recht op vier weken zwangerschapsverlof. Het was niet eenvoudig om haar job te combineren met de opvoeding van twee kinderen. Bovendien werd ze door heel wat mensen een ‘slechte moeder' genoemd omdat ze haar ‘taak' als vrouw, namelijk de opvoeding van kinderen, zou verwaarlozen. De tijden zijn vandaag gelukkig veranderd, maar Estrela is altijd blijven vechten voor een progressief gezinsbeleid. In haar voorstel, waaraan overigens sp.a-parlementslid Anne van Lancker hard heeft meegewerkt, zouden vrouwen in de hele Unie kunnen rekenen op 20 weken zwangerschapsverlof, waarvan minstens zes weken met behoud van het volledige loon. Lidstaten zouden ook vaders minimaal twee weken vaderschapsverlof moeten geven. Bovendien zouden ouders ook beter beschermd worden tegen ontslag als ze terug aan het werk gaan. Werkgevers zouden, in de 12 maanden volgend op het zwangerschapsverlof, moeten aantonen dat zo'n ontslag niets met de zwangerschap te maken heeft.

Vandaag kennen de Europese lidstaten heel verschillende regelingen inzake zwangerschapsverlof. Voor Groot-Brittannië bijvoorbeeld zou de nieuwe Europese regeling een verdrievoudiging van het betaalde zwangerschapsverlof betekenen. Voor ons land komen er vijf weken bij. Het was dus niet alleen de bedoeling om een betere bescherming voor ouders te voorzien, maar ook om de sociale regelingen in de Unie te harmoniseren. Laat het nu eindelijk eens duidelijk zijn wie dat wél en wie dat niet wil. Een echt sociaal Europa vertrouw je maar beter niet toe aan conservatieven.

In mijn boek Verder dan Morgen, heb ik ook gepleit voor de uitbreiding van het vaderschapsverlof, hoewel mijn voorstel veel verder gaat dan wat nu voorligt in het parlement. Maar de argumentatie is dezelfde.

Vorige week nog lazen we het zwart op wit in het Nieuwsblad: ‘Moederschap schaadt carrière.' Volgens een onderzoek van Manpower geeft een op twee Belgische werkgevers schaamteloos toe dat moederschap de carrière van een vrouw beperkt. En één op drie werkgevers is ervan overtuigd dat de gelijkheid van man en vrouw nooit zal bereikt worden op directieniveau. Een op vijf denk denkt dat dat pas over 20 jaar mogelijk zal zijn. Van dit soort uitspraken word je moedeloos. Vooral als je weet dat het anders kan. De Scandinavische landen hebben al lang komaf gemaakt met deze archaïsche verschillen tussen mannen en vrouwen. In Zweden hebben ouders recht op 390 dagen zwangerschapsverlof die ze vrijelijk kunnen verdelen tussen de papa en de mama. In Noorwegen bestaat er een vaderschapsquotum van 6 weken die mannen verplicht moeten opnemen. De socialisten in de regering willen dat zelfs optrekken tot 10 weken. Maar vaders kunnen langer voor hun pasgeboren kinderen zorgen, omdat het zwangerschapsverlof van 1 jaar vrij verdeeld kan worden tussen beide ouders. De Noorse staatssecretaris voor gelijke kansen Kjell Eric Øie vindt het Noorse systeem erg socialistisch: "Het heeft betrekking op herverdeling; herverdeling van zorg en macht." IJsland heeft nog een ander systeem, waaraan ik zelf de voorkeur geef. Daar krijgen ouders negen maanden zwangerschapsverlof, waarvan beide ouders elk drie maanden opnemen. De resterende drie maanden kunnen vrij verdeeld worden.

Echte gelijkheid tussen mannen en vrouwen heeft heel wat voordelen. Niet alleen zou het voor werkgevers meteen onmogelijk worden om enkel vrouwen te discrimineren omdat ze zwanger kunnen worden. Bovendien werk je hiermee de hele problematiek van het glazen plafond weg. Mannen en vrouwen krijgen gelijke kansen om hun carrière te ontwikkelen, maar ook - en dat is niet onbelangrijk - gelijke kansen op zorg in het gezin. De effecten op kinderen zijn eveneens gunstig. Voor kinderen is het belangrijk dat ze kunnen rekenen op de zorg van beide ouders. Papa's die al vroeg betrokken geraken bij de zorg voor hun kinderen, gaan later ook makkelijker zorgtaken opnemen, als hun kind ziek wordt bijvoorbeeld. Voor veel papa's is dat idee vandaag nog beangstigend, maar de ervaring in de Scandinavische landen leert dat vaders als ze de kans krijgen om voor hun kinderen te zorgen, daar ook heel trots op zijn. Ook bedrijfsleiders hoeven niet echt te vrezen voor zo'n echte gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Volgens de Noorse bedrijfsleiders waarmee ik vorig jaar sprak, heeft het vaderschapsverlof veel voordelen. Zoals de directeur van Microsoft Norway me zei: "Voor elke papa die op vaderschapsverlof gaat, komt er een mama terug werken." En omdat vrouwen vandaag vaak hooggeschoold zijn, kunnen bedrijven rekenen op talentvolle werknemers, die niet afhaken omdat niet weten hoe ze hun gezinstaken moeten combineren met hun werk.
Ik ben overigens niet de enige socialist die pleit voor een sterkere uitbreiding van het vaderschapsverlof. Mary Honeyball , Europees parlementslid voor Labour vraagt zich eveneens af "waarom vaderschapsverlof zo beperkt moet zijn in vergelijking met moederschapsverlof." Ze merkt op dat in landen waar het ouderschapsverlof na de bevalling verdeeld wordt een veel kleinere genderkloof bestaat, dan in landen waar dat niet het geval is. Honeyball verwijst naar de Britse Commissie voor Gelijke kansen en mensenrechten, die recent heeft voorgesteld om vrouwen zes maanden en mannen vier maanden ouderschapsverlof te geven na de geboorte. Een gedeeld ouderschapsverlof na de bevalling is ook het onderwerp van discussie bij de Europese sociale partners. Als die conclusies binnen afzienbare tijd publiek worden gemaakt zou het vaderschapsverlof weer opnieuw in de aandacht kunnen komen.

De Europese discussie over zwangerschapsverlof zal pas na 7 juni opnieuw ter tafel komen. Als ik dan in het Europees parlement zetel, zal men in mij een hevig voorvechter van gelijke kansen aantreffen en een sterk voorstander van een gedeeld ouderschapsverlof, met een ruime bescherming van jonge ouders, voldoende verlof na de geboorte en een eerlijk vaderschapsverlof.

 Lees ook 'Een christendemocratisch of socialistisch gezinsbeleid' elders op de site. 

Verhofstadt wil vooreerst ‘orde op zaken stellen bij de banken'. De onzichtbare hand van het liberalisme is er niet in geslaagd om het geklooi met geld tegen te gaan. Verhofstadt geeft ruiterlijk toe dat hij de ‘toxische producten' die de sector besmet hebben pas nu - en ik citeer - "bij het schrijven met stijgende verbazing (heb) ontdekt." Toch merkwaardig dat een liberaal leider pas recent heeft ontdekt dat mensen vals spelen als er geen spelregels zijn. Zoals de PES voor hem, pleit Verhofstadt voor een Europese bankregulator, voor strenge regels en transparantie. Hij wil zelfs het bedrijfsleven hogere lasten opleggen! Jazeker. Verhofstadt wil banken die zonder overheidssteun niet overeind kunnen blijven, herkapitaliseren. Dat geld - duizend miljard euro - mag niet van de belastingbetaler komen, zegt hij. Het zijn de banken die, eens ze weer winst maken, de overheidssteun moeten terugbetalen. De toekomstige winsten van de banken moeten dus volgens de voormalige premier afgeroomd worden. Het zal niemand verbazen dat ik het daar helemaal mee eens ben.

De gezondmaking van ons financiële systeem is prioritair, want noodzakelijk om een investeringsgedreven beleid te kunnen ondersteunen. PES-voorzitter Rasmussen zei al enkele maanden geleden dat Europa haar investeringsinspanningen moet optrekken tot het niveau van de Verenigde Staten. Verhofstadt zegt vandaag krek hetzelfde. Het geld voor die investeringen moet komen van Europese obligaties, zeg maar een Europese lening. Europa geeft vandaag géén obligaties uit. Hoe zou dat nu in godsnaam komen? Ik citeer een passage uit een interview met voormalig Euro-commissaris en oud-SP-voorzitter Karel van Miert, dat deze maand verschijnt in het tijdschrift Samenleving en Politiek: "Wij hebben vroeger al gezegd dat het niet uitgesloten is dat de Europese Unie ooit extra geld zou nodig hebben om investeringen te doen. Geld dat de begroting niet zou kunnen opbrengen. Waarom zou de Europese Unie dan niet mogen lenen om dat geld in productieve investeringen of in ontwikkeling te stoppen? Maar dat mocht niet om ideologische redenen. Het waren de Reagan- en Thatcherjaren. De overheid mocht geen schuld hebben. Dat credo heeft Verhofstadt destijds met hand en tand verdedigd. Ik heb dat altijd dom gevonden."

Als je Verhofstadts uitspraken van vandaag vergelijkt met de ervaringen van Van Miert, dan voel je al nattigheid. Er is een probleem; een probleem van geloofwaardigheid. Toen onze West-Vlaamse lijsttrekker John Crombez voorstelde extra investeringsmiddelen vrij te maken, werd dat afgeschoten door Bart Somers en Karel de Gucht, en toen de PES in Europa voorstelde om Europese obligaties uit te schrijven werd dat door de liberalen en de conservatieven op hoongelach onthaald.

De ongeloofwaardigheid wordt nog sterker als je er Verhofstadts voorstellen inzake de economische heropleving op na leest. Net zoals de PES pleit hij voor één Europees herstelplan. De Europese liberale fractie heeft zo'n plan niet klaar liggen, de Europese socialisten wel. Wij zijn overigens van plan om meteen na 7 juni dat plan voor te leggen aan de kandidaat-commissarissen en de leden van het Europees parlement. In het socialistische plan staan investeringen in nieuwe, groene jobs in een radicaal vernieuwde Europese economie centraal. Verhofstadt zegt hetzelfde: radicaal investeren in een duurzame niet-fossiele economie. Nu is het de VLD van Verhofstadt die inzet op de ontwikkeling van nieuwe kerncentrales, die draaien op fossiele brandstoffen. Erger nog was de reactie van Vlaams VLD-minister van economie én innovatie Patricia Ceysens op mijn pleidooi om het masterplan voor de Noordzeering van de Nederlandse architect Rem Koolhaas ernstig te nemen. De Noordzeering is hét typevoorbeeld van wat Verhofstadt Europese samenwerking noemt. Zeven Europese landen die aan de Noordzee liggen, moeten samenwerken om de windmolenparken van de Noordzee met elkaar te verbinden middels een soort energiesnelweg op zee. Dat plan zal 700.000 jobs opleveren en maakt van de Noordzee de groene accu van Europa. Maar volgens zijn partijgenoot Patricia Ceysens is het een onverstandig plan, want te grootschalig en te duur. Geen grote visionaire projecten dus voor de VLD. Er is dus nogal een verschil tussen wat de VLD zegt en wat de VLD in de praktijk doet.

Op papier snijdt Verhofstadts analyse van de Europese problemen hout, maar hoe geloofwaardig zijn zijn voorstellen? Ik wil hem graag de hand reiken: laten we strenge regels maken voor de banken, financiële producten labelen zodat spaarders en beleggers weer zekerheid krijgen, een Europees investeringsbeleid voeren via de Europese Investeringsbank, die nu echt een groene investeringsbank moet worden, kiezen voor een radicale omslag naar hernieuwbare energiebronnen, meer Europese middelen genereren om een groot Europees herstelplan mogelijk te maken... Ik hoop Verhofstadt te mogen verwelkomen als partner van het Europese socialistische plan dat in de weken na 7 juni op tafel komt. En ik raad hem aan naar de PES-website te surfen, om ook eens het sociale aspect van de crisis te bestuderen. Want in zijn hele speech heeft Verhofstadt het enkel over instellingen en instrumenten, nooit over de zware sociale gevolgen van de crisis op de mensen zelf. Er is vanzelfsprekend ook nood aan één Europees Tewerkstellingspact om bestaande jobs veilig te stellen en nieuwe jobs te creëren, een pact dat duidelijk maakt dat Europa geen vrije markteconomie is maar een sociale markteconomie waarin sociale rechten voorrang hebben op winstmaximalisatie en economische vrijheid. Europa heeft ook nood aan een Sociaal Vooruitgangspact dat de consequenties van de crisis afblokt zodat armoede, uitsluiting en ongelijkheid geen kansen krijgen in Europa. Er is nog wat werk aan de winkel alvorens Verhofstadt echt kan toetreden tot de socialistische fractie van het Europees parlement, maar ik heb goede hoop. Hij zou er alvast meer kans maken om zijn voorstellen waar te maken, omdat de socialistische fractie meer dan dubbel zo groot is dan de liberale. In die liberale fractie, waar het nog bulkt van de ideologisch neo-liberalen, maakt zijn plan overigens geen schijn van kans. Dan gaat het niet meer over een Europa van oplossingen, maar over een Europa van schone verhaaltjes. Guy, waar wacht je op?
 

Klik hier voor de toekomstvisie 2020 van De Lijn.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Via Start to Drive krijgen kandidaat-bestuurders een infoavond, twee uur praktijkopleiding, een proefexamen en het eigenlijke rijexamen aangeboden. De kandidaat moet dit hele traject samen met zijn begeleider (ouder, grootouder, buur,...) doorlopen. Voor die onderdelen krijgen de pupillen waardebons ter waarde van 211 euro. Het project doen we net als rijbewijs op school in nauwe samenwerking met de erkende rijscholen en de examencentra.
Alle jongeren die via Rijbewijs op School hun theoretisch rijbewijs behaalden, kunnen zich vanaf morgenvroeg inschrijven via http://www.starttodrive.be/.
 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Maar liefst 37 bedrijven, organisaties en studenten productontwikkeling hebben deelgenomen. Winnaar is Jules Clarysse nv uit Pittem, West-Vlaanderen.
Alle vijf laureaten verdienen bloemen, zij zijn allen winnaars. De vijf winnende bedrijven zijn: Babymatters uit Lier, Saint-Gobain Gyproc Belgium NV uit Kallo, Roltex uit Erembodegem, Wienerberger uit Kortrijk en Clarysse Jules NV uit Pittem.  Alle laureaten krijgen een begeleidingspakket waarmee ze advies op maat over C2C kunnen kopen bij een erkend C2C adviesbureau.

Jules Clarysse is bovendien de grote winnaar en mag binnenkort Michael Braungart, één van de grondleggers van C2C verwelkomen op de werkvloer voor een workshop op maat. 
Dit West-Vlaamse familiebedrijf verdient het om de hoofdprijs weg te kapen omdat het in een sector die zwaar te lijden heeft onder de economische crisis, erin slaagt de vlucht vooruit te nemen. Clarysse kijkt vooruit en zet volop in op innovatie via Cradle to Cradle.

Meer weten? Zie dit artikel of surf naar de site van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen Vlaanderen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Investeren in de kinderen, is investeren in de toekomst. Ons land zal zijn welvaart en zijn goede sociale bescherming maar op peil houden, als kinderen van in de wieg tot ze afstuderen alle kansen krijgen. Er is daarom nood aan prima kinderopvang en uitstekend onderwijs, die ook toegankelijk zijn voor gezinnen met een bescheiden inkomen. We willen dat de Vlaamse regering daarom 50 miljoen euro uittrekt en inzet op drie kindvriendelijke domeinen.

Inzetten op méér en betaalbare kinderopvang

Goed uitgebouwde kinderopvang die betaalbaar is voor iedereen, is zeer belangrijk. Wie geen kinderopvang vindt of kan betalen, heeft meteen veel minder kansen om een interessante job te vinden. Bovendien is goede kinderopvang al lang niet meer alleen een kwestie van "op de kinderen letten". In de opvang worden peuters al zachtjes voorbereid op een goede schoolstart. De sp.a wil daarom op drie terreinen investeren: in voldoende aanbod, in betaalbaarheid en in een goede kwaliteit.

Met het creëren van nieuwe plaatsen is de Vlaamse Regering al een tijdje bezig. Ze heeft hier dit jaar ook nieuw geld voor vrijgemaakt. We steunen minister van Welzijn Vanackere in zijn beleid terzake.

Tegelijk moet er oog zijn voor de kostprijs voor de ouders, want die kan volgens ons nog rechtvaardiger. Er bestaat nu teveel verschil tussen de inkomensgerelateerde prijzen in de gesubsidieerde kinderopvang en de vrije prijzen in de privé-sector. De gemiddelde ouderbijdrage in de gesubsidieerde sector bedraagt nu 12,39 euro per dag; in de zelfstandige sector is dat 17 tot 20 euro per dag, met nog belangrijke regionale schommelingen, en vaak ook bijkomende kosten. Het prijsverschil per maand loopt dus enorm op, zeker voor minder bemiddelde gezinnen. Voor hen is een groot deel van de private sector onbetaalbaar.

We stellen daarom voor om de inkomensafhankelijke prijzen van de gesubsidieerde sector ook te gebruiken voor de zelfstandige sector. Dat wil niet zeggen dat de zelfstandige sector op gelijke voet gefinancierd moet worden als de gesubsidieerde sector, dat zou onbetaalbaar zijn. Maar met een investering van ca. 20 miljoen euro kan de overheid o.i. een meerderheid van de zelfstandige sector er wel toe overhalen om de tarieven voor de ouders gelijk te schakelen.

We stellen daarom voor dat zelfstandige voorzieningen in een vrijwillig afsprakenkader kunnen stappen waarbij ze in ruil voor het garanderen van de tarieven die gelden voor de diensten van Kind en Gezin, een verhoogde tegemoetkoming krijgen, die rekening houdt met het sociale profiel van de betrokken ouders en tegelijkertijd de leefbaarheid van de voorziening ondersteunt. De verdere toelichting bij het systeem dat we voorstellen, vindt u in bijlage 1.

Een derde aandachtspunt is de kwaliteit van de opvang. Kinderopvang is immers meer dan het opvangen van het kind terwijl de ouders aan het werk zijn. Goede kinderopvang zorgt ervoor dat het kind zich kan ontplooien op alle gebied: motorisch, geestelijk, sociaal, ... We willen daarom mensen met de juiste competenties in de kinderopvang. Een diploma hebben, is één weg om daar voor te zorgen. Maar ook het waarderen van al aanwezige en het versterken van nieuwe competenties op de werkvloer biedt garanties op kwaliteit. We willen daarom samen met de Vlaamse minister van Welzijn verder werk maken van opleiding en competentieontwikkeling, ook voor laaggeschoolden, in de kinderopvang.

Extra verhoging schooltoelagen gekoppeld aan gezinsdossier

Het Vlaamse onderwijs scoort uitstekend in internationale proeven. Maar er zijn toch belangrijke problemen. Zo is het verschil tussen de top en de minder goed presterende leerlingen nergens zo groot. Wie minder goed presteert, is vaak kansarm of anderstalig. We zien ook dat lang niet iedereen de juiste studiekeuze maakt, wat leidt tot frustraties op school of zelfs later op de werkvloer. Bovendien veroorzaakt foute studiekeuze knelpunten op de arbeidsmarkt.
Deze problemen aanpakken vraagt inspanningen op vele domeinen. Een vlotte toegankelijkheid van het onderwijs garanderen is er één van. Er mogen geen financiële drempels bestaan om kinderen al vanaf de leeftijd van 2,5 jaar regelmatig naar school te sturen, de schoolkeuze mag niet afhangen van de kostprijs van schoolmateriaal of uitstappen en ouders met een bescheiden inkomen mogen zich geen zorgen moeten maken over de kosten die gepaard gaan met verder studeren.

De afgelopen jaren hebben we op dit vlak al belangrijke beslissingen (zie ook bijlage 2) genomen. Zo moeten basisscholen sinds dit jaar het noodzakelijke lesmateriaal kosteloos ter beschikking stellen en komen er volgend jaar grenzen op wat de ouders moeten betalen voor uitstappen. Daarnaast is beslist om de school- en studietoelagen fors uit te breiden: vanaf volgend schooljaar zijn er toelagen vanaf het kleuteronderwijs, en zal er gewerkt worden met een eenvormig "gezinsdossier". Op elk onderwijsniveau zal het minst vermogende kwart van de gezinnen hiervan genieten. Dat betekent dat er 200.000 kinderen méér recht zullen hebben op een toelage.

Via het gezinsdossier gelden voortaan bovendien dezelfde inkomensvoorwaarden voor het kleuter- tot en met het hoger onderwijs. Dat is een heel belangrijk signaal voor de ouders: "Investeer in de scholing van uw kind, wij zullen u tijdens de hele schoolloopbaan financieel bijstaan. Van de eerste dag dat uw oudste kind naar de kleuterschool gaat, tot de laatste dag dat uw jongste eventueel de universiteit verlaat.".

Toch stellen we vast dat deze inspanning nog versterkt moet worden. Vooral in het secundair onderwijs slagen we er vooralsnog niet in om de studiekosten te dekken. Uit lopend HIVA-onderzoek over de studiekosten blijkt dat de hoogste toelage in het algemeen secundair onderwijs voor een leerling vandaag maar 40 procent van de gemiddelde directe studiekosten dekt. Daar waar de huidige bedragen voor een extern in het SO tussen 70 en 310 euro liggen, denken we dat een vork tussen - bijvoorbeeld - ca. 120 en ca. 530 euro meer verantwoord zou zijn. Maar ook in het basisonderwijs willen we de toelagen verhogen, zij het minder fors.

We bepleiten voor schooltoelagen in het leerplichtonderwijs een inspanning in een orde van grootte van ca. 27 mln euro, waardoor het bedrag dat nu al voorzien is voor toelagen voor het komende schooljaar (2008-2009) met ca. 70% verhoogd wordt. Uit bijlage 2 blijkt hoe sterk het budget voor schooltoelagen voor het leerplichtonderwijs daarmee zou stijgen tijdens deze regeerperiode: van 12 miljoen euro vóór de recente hervormingen, over 28 miljoen euro voor het lopende schooljaar (de uitbreiding in secundair), naar ca. 66 miljoen volgend schooljaar (de uitbreiding naar kleuter- en lager + de extra investering van 27 miljoen). Wij vinden dit meer dan verantwoord. Vanzelfsprekend willen we daarover overleg plegen met onze collega's in de regering.

Naadloze overgang tussen kinderopvang en kleuterklasjes en voldoende omkadering

Van jongsaf regelmatig naar de kleuterklas gaan, is cruciaal voor de verdere schoolcarrière van kinderen. We zorgen daarom best voor een naadloze overgang van kinderopvang naar het onderwijs. Kleuteronderwijs is het begin van het onderwijs, maar aandacht voor ‘welzijn' blijft daar vanzelfsprekend heel erg centraal staan: dat veronderstelt groepjes die niet te groot worden, aandacht voor het verzorgende aspect, mogelijkheden om rustig te slapen... Er is ook een zachte overgang nodig tussen de opvang vóór en na de school en de periodes op school. Op dat vlak is zeker nog initiatief mogelijk.

Met de inzet van kinderverzorgsters in het kleuteronderwijs door de vorige minister van Onderwijs en met de extra middelen in het kader van het actieplan kleuterparticipatie komen we hieraan al voor een stuk tegemoet. Ook via deelname aan het lokaal overleg kinderopvang kunnen scholen zoeken naar een betere overgang tussen kinderopvang en onderwijs. We willen ook onderzoeken hoe we meer structurele maatregelen kunnen nemen, bijvoorbeeld door een flexibel gebruik van beide voorzieningen mogelijk te maken. Net zoals over de opleiding van de verzorgenden, willen we hierover aan de slag gaan met de minister van Welzijn.

Voor een goede overgang van kinderopvang naar kleuteronderwijs is het cruciaal dat de omkadering van het kleuteronderwijs kwantitatief en kwalitatief op punt staat. Dit was onder meer de inzet van de maatregelen die we dit schooljaar - het "Jaar van de Kleuter" - hebben getroffen om de omkadering in het kleuteronderwijs te verbeteren en om kleuteronderwijzeressen vanop de tweede lijn meer te ondersteunen, met name in kleuterscholen met veel kinderen uit kansarme gezinnen.

We kunnen op dit ogenblik al enkele conclusies trekken op basis van de ervaringen met deze maatregelen. Eén van de vaststellingen is dat de krapte op de arbeidsmarkt het moeilijker maakt om leraren kleuteronderwijs te vinden, waardoor beschikbare lestijden soms niet ingevuld raken. Frank Vandenbroucke heeft hierover contacten gelegd met de onderwijsvakbonden om ook hun visie te kennen. Via bijsturingen en creatieve oplossingen moet het mogelijk zijn om de groeiende schaarste op de arbeidsmarkt aan te pakken en de omkadering in de praktijk verder te verbeteren.
Het beschikbare budget laat toe de gehanteerde coëfficiënt te verhogen en meer lestijden toe te kennen. Men zou kleuterscholen b.v. ook de mogelijkheid kunnen geven om de bijkomende omkadering voor nieuwe kleuters die instappen naar eigen keuze in te zetten: ofwel extra kleuteronderwijzer(essen)(s) ofwel extra kinderverzorg(st)ers, vanzelfsprekend op voorwaarde dat daarover overleg gepleegd wordt op lokaal vlak, en mits garanties dat de leiding van de kleuterklas duidelijk bij de leerkracht kleuteronderwijs blijft liggen. Een mogelijke piste is dat het werk van kleuteronderwijzer(essen)(s) die gerechtigd zijn op TBS maar toch aan het werk blijven, verlicht wordt door toekenning van extra uren voor kinderverzorgsters in de betrokken school. Deze pistes zullen verder verkend worden in overleg met de onderwijsvakbonden (en de inrichtende machten).

Bekijk hier bijlage 1: Een beter toegankelijke kinderopvang

Bekijk hier bijlage 2: Besliste maatregelen rond kostenbeheersing en schooltoelagen

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Opiniestuk: Ik ben Tolero

De Tolero-campagne, die ik lanceerde in samenwerking met de holebifederatie en verschillende jeugdbewegingen en die jongeren oproept om toleranter te zijn tegenover verschillen in seksuele voorkeur, kan niet overal op tolerantie rekenen. De vzw Actie Gezin is zopas een tegencampagne gestart, waarin holebi's ondermeer verweten wordt geslachtsziekten te vespreiden.

Onze sensibiliseringsactie wil aan jongeren verduidelijken dat het niet uit maakt of je holebi of hetero bent, maar dat tolerantie belangrijk is. Die boodschap werd vertaald in de slogan ‘F*ck holebi's en hetero's, ik ben tolero'.

Sinds kort circuleert er op het net een georganiseerde briefschrijfactie tégen de tolero-campagne, georganiseerd door de Actie Gezin, een "pluralistische" organisatie die beweert op te komen voor het gezin. De vereniging liet zich eerder al horen met campagnes tegen de adoptie van kinderen door holebi's en tegen medisch begeleide voortplanting bij holebi's.

Actie Gezin verduidelijkt dat ze opkomt voor het "natuurlijke gezin" waarmee meteen gezegd is dat er ook "onnatuurlijke gezinnen" zouden bestaan. Dit soort "biologisch" taalgebruik mondt - zo leert de ervaring- al snel uit in ziektemetaforen. En jawel, volgens Actie Gezin zou de Tolero-campagne bijdragen tot de "verontrustende toename van geslachtsziekten." Vooral de toename van HIV schrijft Actie Gezin op het conto van de holebi's. We weten inmiddels dat niet de seksuele voorkeur, maar het gebrek aan een degelijke bescherming de verspreiding van HIV in de hand werkt, en dat de HIV-epidemie zich vooral doorzet in continenten waar homoseksuele contacten niet echt de gangbare praktijk zijn. Maar de onderliggende boodschap van Actie Gezin is duidelijk. Bovendien wordt homoseksualiteit in verband gebracht met vrije seks, alsof holebi's niet, net als andere koppels, verlangen naar een warme en liefdevolle relatie.

De eerste mails van "bezorgde mensen" arriveerden de afgelopen dagen op mijn kabinet en bij de organisaties en jeugdverenigingen die meewerken aan de Tolero-campagne, zoals de Holebifederatie en Wel Jong Niet Hetero, de Katholieke Landelijke Jeugd (KLJ), de Kristelijke Arbeiders Jongeren (KAJ), Jeugd Rode Kruis en Chiro. De toon van die mails is soms opmerkelijk. Ik geef enkele passages mee. Een briefschrijver die pleit voor meer "fatsoen" heeft het over "de f*cking campagne van minister Van Brempt. (als er een sterretje tussenstaat mag je toch zeggen wat je wil...)" Een andere briefschrijver vindt dat holebi's "bewust in de kijker willen lopen met wansmakelijke arrogante acties die de normale mens uitdaagt en uitlacht." Volgens nog een briefschrijver zegt de bijbel dat god "homoseksualiteit haat en de steden Sodom en Gomorra zijn twee prachtige voorbeelden van wat er met een stad kan gebeuren die deze dingen praktiseert of tolereert." Ik krijg  ook voorlichting van briefschrijvers die me melden dat god "niet voor niets de vrouw van een spleetje en de man van een piemelke heeft voorzien. En nu wil u de mensen doen geloven dat het abnormale normaal is. Ik geloof dat het 1000x beter was als u dat geld gebruikte om jongeren, die met een onduidelijk rolpatroon opgegroeid zijn, psychisch bij te staan om ‘normaal' te gaan leren denken."

Mocht ik niet zo verbaasd en geschokt zijn over deze reacties, dan zou ik de initiatiefnemers danken. Zij tonen immers kristalhelder aan dat acties die oproepen tot meer tolerantie - tegenover élke groep die het slachtoffer is van discriminatie - absoluut noodzakelijk blijven. Dat is ook de reden waarom in mijn ontwerpdecreet  ‘Gelijke Kansen en Gelijk behandelingsbeleid', dat de Vlaamse regering in februari goedkeurde, discriminatie op grond van seksuele voorkeur opgenomen werd.

De Tolero-campagne is nodig, omdat recent onderzoek uitwijst dat 43,5 procent van de Vlaamse jongens en 23,5 procent van de meisjes een negatieve houding heeft ten opzichte van holebi's. Discriminatie op grond van seksuele geaardheid komt in heel Europa nog vaak voor. Ze staat in de Europese top drie, na discriminatie op basis van afkomst en van handicap. Ook bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen staat het aantal klachten inzake discriminatie op basis van seksuele voorkeur op de derde plaats. Ruim vijftig procent van de Europeanen is volgens de Eurobarometer van 2007 van mening dat homoseksualiteit een negatieve impact heeft op iemands maatschappelijke positie. Vooral de nieuwe EU-landen hebben het moeilijk met gelijke rechten voor holebi's. In België, zo dachten velen, is de strijd al lang gestreden. Ons land vervulde een pioniersrol in de wereld, samen met Nederland en Denemarken, toen we het huwelijk openstelden voor holebi's. Ondertussen vindt ons voorbeeld navolging in vele landen. Dat is een goede zaak omdat we daardoor alle gezinnen gelijke kansen geven om zich ten volle te ontplooien. Vandaag zijn de gezinsvormen uitermate divers geworden, gaande van klassieke gezinnen, over eenoudergezinnen, nieuw samengestelde gezinnen, kinderloze gezinnen tot holebigezinnen. Er is geen enkele reden om de ene gezinsvorm te bevoordelen of een andere te benadelen. Elke mens heeft recht op waardigheid en geluk, en heeft het recht dat te delen in de warmte van een gezin, met of zonder kinderen. Een progressief gezinsbeleid moet de voorwaarden creëren die deze gelijke kansen garanderen.

De praktijk leert ons echter dat sommige gezinsvormen minder kansen krijgen dan andere - ik denk aan eenoudergezinnen en nieuw samengestelde gezinnen - en dat sommige gezinsvormen zelfs te kampen hebben met al dan niet verdoken vormen van discriminatie. Als minister van Gelijke Kansen is het mijn opdracht om daar over te waken en zo nodig maatregelen te nemen. Omdat vooral holebi's het soms knap lastig kunnen krijgen, zette ik de Tolero-campagne op. Ze heeft nu al haar nut bewezen. Ik wil daarom ook de organisaties en de jeugdverenigingen die deelnemen aan de campagne hartelijk danken. Hun steun getuigt van moed en warmte. En dat is, zo blijkt nu uit de kille reacties, absoluut noodzakelijk.
 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ik vind het belangrijk dat we slim en sociaal investeren in kinderopvang. Elk kind heeft recht op goede en betaalbare kinderopvang. In mei trok de Vlaamse regering op mijn vraag al extra middelen uit voor meer opvangplaatsen en voor de betaalbaarheid van kinderopvang. Met de extra middelen kunnen we nu ook in de zelfstandige kinderopvang de ouderbijdrage afhankelijk maken van het inkomen. Dat is veel eerlijker en het maakt kinderopvang betaalbaarder voor iedereen. Bijvoorbeeld voor een verpleegster en een arbeider met een gemiddeld loon, betekent deze maatregel al snel een besparing van ongeveer 1200 euro per jaar.

Door mensen meer te ondersteunen bij werken aan hun huis om het energiezuiniger te maken, ben ik ervan overtuigd dat meer mensen effectief de stap zullen zetten om bijvoorbeeld hun dak te isoleren of dubbele beglazing te steken. Dat is goed voor het milieu én voor hun portemonnee, want hoe minder het verbruik, hoe lager de energiefactuur.

Ook de versterking van de jobkorting is een sociale maatregel en zorgt dat mensen die werken meer loon overhouden. Die maatregel is belangrijk in het kader van de dalende koopkracht voor lage en middeninkomens, zeker op het moment dat federale maatregelen achterblijven. Het verschil tussen een uitkering en een loon wordt er ook wat groter door, wat de drempel om aan de slag te gaan verlaagt.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

In Mechelen, Kortrijk, Tienen en Ronse zal je gedurende een jaar met dienstencheques dringende kinderopvang kunnen betalen. Je inkomen bepaalt wat je betaalt voor die cheques. De komende maanden tekent elke gemeente haar plan van aanpak uit. Zo wordt Mechelen een 'open proeftuin': er zal flexibele en occasionele kinderopvang zijn voor kinderen tot 10 jaar. De criteria voor Ronse, Mechelen en Kortrijk moeten we nog vastleggen. Zo kan Kortrijk bijvoorbeeld opvang aanbieden voor zieke kinderen of Ronse zich specifiek richten op kinderen van alleenstaande ouders.

Het budget voor de proeftuinen past in een forse investering in kinderopvang, in totaal 78,8 miljoen euro die de Vlaamse Regering vandaag heeft goedgekeurd. De grootste hap uit dat bugdet, 42,5 miljoen euro zal ervoor zorgen dat dat kinderopvang ongeacht of je beroep doet op een privé of gesubsidieerde opvang, inkomensgerelateerd wordt. Kinderen verdienen immers gelijke kansen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Zwangerschapsverlof dient verschillende doelen. In eerste instantie zijn er medische redenen, namelijk het noodzakelijke herstel van het lichaam van de moeder na de zwangerschap en de bevalling, en de gunstige effecten van borstvoeding voor kind en moeder. In tweede instantie is er de permanente nood aan zorg voor de pasgeborene en de ontwikkeling van een emotionele band tussen de ouders en het kind. We gaan er nog steeds te makkelijk van uit dat die zorg uitsluitend moeders toekomt. Uit de Europese studie Work Changes Gender blijkt dat negentig procent van de mannen vindt dat vaders ‘actief en aanwezig' moeten zijn als het gaat om de zorg voor kinderen. Belgische papa's hebben echter maar recht op tien dagen vaderschapsverlof. Dat is niet de meest geschikte basis om ‘actief en aanwezig te zijn'.

Ook de EU wijst op de gevolgen van die onevenwichtige verdeling van zorg. Hoewel de ‘gelijkheid tussen mannen en vrouwen' een Europese basiswaarde is, is die gelijkheid nog lang niet gewaarborgd. In Europa heeft slechts 62 procent van de vrouwen met minderjarige kinderen een baan, tegenover 91,4 procent van de mannen. Dezelfde wanverhouding zien we als het gaat over deeltijdse arbeid. In ons land werkt 32 procent van de werkende vrouwen deeltijds, tegenover slechts 8 procent van de werkende mannen. Dat verschil heeft vooral te maken met de moeilijke combinatie van arbeid en een druk gezinsleven. En dat probleem ontstaat precies op het ogenblik dat er kinderen komen. Door thuis te blijven voor de kinderen lopen vrouwen grote sociale risico's. Uit een recente Britse enquête blijkt dat éénderde van de werkgevers geen vrouwen aanwerven die de leeftijd hebben om zwanger te worden. Vrouwen die hun werk tijdelijk onderbreken zien ook hun loon dalen in vergelijking met dat van kinderloze vrouwen en van mannen. Ze zien ook hun doorgroeikansen verminderen, zodat ze op het onvermijdelijke glazen plafond botsen. Ook voor mannen heeft het feit dat enkel moeders verantwoordelijk worden geacht voor de zorg negatieve effecten. Zij gaan dikwijls harder werken om het gezinsinkomen op peil te houden. Het gevolg daarvan is dat van alle mannen het de papa's zijn die het hardst werken, terwijl het net de papa's zijn die meer zorg willen besteden aan hun kinderen. Moedige vaders die wel ouderschapsverlof opnemen, wordt een gebrek aan loyaliteit voor het bedrijf verweten en hun loon daalt in verhouding zelfs nog meer dan dat van vrouwen die even uit het werk stappen.

We kunnen gerust stellen dat een belangrijk deel van de zogenaamde loonkloof het gevolg is van een onevenwichtige verdeling van de kinderzorg in gezinnen. Als we dus het debat aangaan over zwangerschapsverlof, moeten we dat in de geest van gelijkheid tussen mannen en vrouwen doen. Er bestaan in Europa overigens good practice voorbeelden. Noorwegen bijvoorbeeld kent sinds 1993 een vaderschapsquotum van zes weken. Mannen en vrouwen hebben samen recht op één jaar zwangerschapsverlof, waarvan vrouwen verplicht negen weken en mannen zes weken moeten opnemen. De Noorse overheid overweegt om het vaderschapsquotum op te trekken tot tien weken. Aanvankelijk was er behoorlijk wat weerstand tegen het vaderschapsquotum, zowel bij vrouwen - die vreesden dat een deel van hun rechten werden afgenomen - als bij mannen - die vonden dat de overheid zich niet met hun privéleven moest bemoeien. Maar vandaag zijn Noorse mannen trots op hun verworven rechten. Noorwegen is radicaal gegaan naar een herverdeling van zorg en werk. Omdat mannen een deel van de zorg op zich namen, konden vrouwen makkelijker opnieuw aan de slag gaan. Mannen wonnen aan levenskwaliteit, vrouwen aan arbeidskwaliteit. En de kinderen wonnen aan aandacht, omdat ze die krijgen van beide ouders. Bovendien werden de sociale risico's van ouderschap eerlijker verdeeld. Het gevolg is dat Noorwegen niet alleen het het hoogst aantal werkende vrouwen van Europa heeft, maar ook het hoogste geboortecijfer.

Andere Scandinavische landen hebben variaties op hetzelfde thema ontwikkeld, waarvan ikzelf het IJslandse systeem het beste vind. IJsland kent negen maanden zwangerschapsverlof - eigenlijk moeten we het nu kraamverlof noemen, omdat mama's én papa's er evenredig bij betrokken worden. Dat kraamverlof wordt in drie delen verdeeld. Eén deel wordt opgenomen door de mama, één deel door de papa en één deel kan vrij door beide ouders verdeeld worden. Als we in ons land het zwangerschapsverlof herbekijken, vind ik dat we dat model ernstig moeten  bekijken. Bovendien moet zo'n model flexibel genoeg zijn zodat ook kinderen van alleenstaande ouders en holebi-ouders van dezelfde rechten kunnen gebruik maken. In elk geval moeten we verlost worden van de vastgeroeste redenering dat het verlof na de bevalling enkel een zaak van mama's is. Kinderen hebben recht op de beide ouders, papa's hebben ook recht op zorg  en vrouwen mogen op de arbeidsmarkt niet het slachtoffer worden van de kinderkeuze die ze samen met hun partner maken. Als het ons menens is met de gelijkheid tussen mannen en vrouwen, wordt het de hoogste tijd dat we die gelijkheid ook toepassen als het over de zorg om kinderen gaat. Het volledige voorstel past in een bredere visie over progressief gezinsbeleid dat één van de hoofdstukken vormt van mijn boek Verder dan Morgen.

Lesbische koppels met een kinderwens hebben immers eigen specifieke vragen die niet beantwoord worden in de bestaande boeken. Bijvoorbeeld: gaan we voor een anonieme of bekende donor? Kan de meemama ons kindje adopteren en zo ja, hoe moet dat?

‘Samen mama - zwangerschapsgids voor lesbische koppels' biedt daarom in de eerste plaats veel juridische en praktische informatie voor lesbische mama's en meemama's. Daarnaast vind je in het boek heel wat eerlijke, ontroerende, soms grappige getuigenissen van lesbische mama's. Uiteraard is het ook een leidraad voor de zwangerschap en de bevalling.

Het boek wordt uitgegeven door Lannoo en kost 24,95 euro in de winkel.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

In het plan zitten onder andere voorstellen om een nieuw treinstation in Turnhout (Turnhout-Zuid) te openen, om extra treinen te voorzien, om lightrail aan te leggen naar Antwerpen vanuit Turnhout en langs het Albertkanaal, om de E313 verkeersveiliger te maken, om fietspunten te installeren in de vier stations (Geel, Mol, Herentals en Turnhout), om autodelen te starten in een aantal Kempense gemeenten, enzovoort.

De voorstellen die in het plan staan, duiden goed aan waar de problemen in de Kempen liggen. Alleenstaande oplossingen voor mobiliteitsproblemen zijn er niet zo vaak. De meerwaarde van het congres en van het plan dat sp.a voorlegt, is dat er naast de concrete oplossingen ook is nagedacht over bovenlokale acties en oplossingen. Het is zoals David Geerts, ondervoorzitter sp.a provincie Antwerpen correct concludeerde: "Dit congres is een vertrekpunt. sp.a gaat nu lokaal én in het parlement acties ondernemen om de voorstellen te realiseren."

Vanuit mijn eigen bevoegdheid zal ik op korte termijn zorgen voor extra snelbussen vanuit de Kempen naar Antwerpen via de vrije busbaan op E313/E34 (zie elders op de site). Maar ik heb ook aandacht voor automatische controles op vrachtvervoer (tussenafstand, overlading) op de E313. En voor de fietspunten aan de vier stations zal ik vanuit sociale economie geld voorzien en de NMBS aansporen om mee die fietspunten te ontwikkelen.

De Kempen verdient een ambitieus mobiliteitsplan. De regio heeft al heel wat troeven in handen om een topregio te worden op het vlak van duurzame mobiliteit en leefbaarheid. We moeten in de Kempen blijven inzetten op openbaar vervoer en verkeersveiligheid.

Meer info vind je op deze site. Foto's van het congres vind je op Flickr.

Hier alvast enkele plannen.

Openbaar vervoer
De Kempen verdient op korte termijn een strategisch openbaar vervoerplan dat inzet op spoor, bus en nieuwe vormen zoals lightrail.

Méér treinen en méér zorg voor de pendelaars op die treinen

• Het spoor in de Kempen gaat ten onder aan haar eigen succes. Bijkomende capaciteit in het treinaanbod is nodig, in het bijzonder op de lijn Neerpelt-Lier en Herentals-Turnhout. sp.a wil ook een extra P-trein Brussel-Kempen en extra capaciteit voor de studententrein op zondagavond vanuit Turnhout.
• Een nieuw station Turnhout-Zuid is nodig. Dit moet komen aan het nieuwe stedelijke plateau aan de ring rond Turnhout. Op die manier wordt sluipverkeer en parkeerdruk aan het huidige station in de kern van Turnhout verminderd.
• Het station Herentals moet de HUB worden voor de Kempen met voldoende parkeergelegenheid, een snelle aansluiting met De Lijn, fietspunt, comfortabele wachtruimtes, nette toiletten, reizigersinformatie op de perrons, enz.
• Toegankelijkheid van àlle stations voor minder mobiele reizigers. Vandaag zijn minder mobiele reizigers uit Geel verplicht om op te stappen in Mol of Herentals omdat Geel niet beschikt over een platform.
• Reizigersinformatie in de onbemande stations.

Vracht over het spoor

• Minder hindermaatregelen als de IJzeren Rijn komt, een euro voor minder hinder voor een euro IJzeren Rijn
• Ontsluiting goederenspoorlijn langs het Albertkanaal die ook kan gebruikt worden voor lightrail

Een Hermesplan voor De Lijn: snelbussen en lightrail

• Een openbaar vervoerplan voor de Kempen, naast Pegasus, Neptunus en Spartacus
• Extra snelbussen en een vrije busbaan op de E313/E34 in beide richtingen
• Kempense fuifbussen
• Lightrail naar Antwerpen vanuit Turnhout en langs het Albertkanaal
• Alle haltes van bussen toegankelijk
• Ecoproject schuilhuisjes: groendaken en zonnepanelen

Rijden en (vracht) vervoeren
De Kempen fungeert voor het vrachtverkeer meer en meer als een transitzone. Hiervoor moet de Kempen compensaties durven vragen, zoals bijvoorbeeld investeringen in openbaar vervoer.

De Kempen als hinterland, mag geen hinderland worden: E313 veiliger, duurzaam vrachtverkeer en autodelen

• E313 moet veiliger: veiligheid verhogen door langere op- en afritten, controles op overlading, tussenafstand en inhaalverbod bij vrachtwagens
• Vrachtwagenroutenetwerk voor de Kempen moet ook in de Vlaamse studie opgenomen worden. Op die manier ontstaat er een voorkeurroute voor vrachtverkeer en kan sluipverkeer vermeden worden.
• Inplanting industrieterreinen enkel als mobiliteit duurzaam afgewikkeld kan worden: minder parking, meer fietsaccomodatie, mobiliteitseffectenrapportage, Pendelfonds,..
• Afstelzones voor dode hoekspiegels
• Betere fietspaden naar en op industrieterreinen.
• Meer en beter uitgeruste carpoolparkings.
• Autodelen in stedelijke kernen

Zachte weggebruiker, verkeersveiligheid en leefbaarheid
De Kempen heeft vandaag al veel in zich om de provincie Limburg voorbij te steken als fietsregio. Hier moet verder op ingezet worden.

Fietsregio Kempen: fietssnelwegen, -boulevards en -punten

• Investeren in fietssnelwegen
• Naar analogie met de speelstraten, fietsboulevards rond scholen tijdens de schooluren
• Permanent onderhoud van de recreatieve fietspaden en pechverhelpingsdienst
• Fietspunten in 4 stations
• Duurzaam naar school-project in alle gemeenten

Heinrich Werner is zonder twijfel de grootste joyrider van De Lijn. Ik weet niet of er in Vlaanderen nog zo'n fanatieke fan van De Lijn te vinden is. Maar zijn verhaal toont wel aan hoe belangrijk openbaar vervoer is voor heel wat mensen, ook op sociaal vlak. Onder leiding van sp.a heeft men enkele jaren geleden beslist om ervoor te zorgen dat er in heel Vlaanderen een hoogstaand en betaalbaar openbaar vervoer moest komen. Dat was een drastische politieke keuze, die spijts de spectaculaire reizigersgroei van De Lijn door bepaalde politici steeds weer in vraag wordt gesteld.  Ik blijf ervan overtuigd dat die drastische keuze de enige juiste was. Als het van mij en van sp.a afhangt, zullen we die keuze blijven maken. Misschien doen de sceptici er goed aan om eens een dagje met Heinrich te gaan joyriden.

 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

 

De hybride dieselbussen worden aangedreven door een elektromotor en een dieselmotor. De elektrische aandrijving gebeurt door een soort batterij, de zogenaamde ultracaps die remenergie opslaan en vrijgeven bij vertrek. Dankzij deze aanpak rijdt een hybride bus tot 30 % stiller, vooral wanneer hij vertrekt vanuit stilstand. Daarnaast verbruikt hij tot 25 % minder brandstof dan een gewone dieselbus, waardoor hij minder schadelijke stoffen uitstoot. Zo zorgen we voor 500 ton minder CO 2 per jaar.

Naast de 44 hybride bussen zullen 19 gelede dieselbussen worden besteld. Al deze bussen zullen uitgerust zijn met de meest milieuvriendelijke motor en een roetfilter. Deze bussen zullen vanaf begin volgend jaar worden geleverd.
 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)  

Je kunt ook aansluiten bij de facebookgroep : Noordzeering

Vandaag, 25 februari, gingen sp.a voorzitster Caroline Gennez, Antwerps schepen voor Jeugd Leen Verbist en ikzelf alvast de boer op in Antwerpen. We bezochten een minicrèche die meedoet aan het nieuwe systeem en waar de ouders vanaf nu dus minder zullen moeten betalen.

Lees hier het persbericht_kinderopvang.

Daarna zakten we af naar het het station van Mechelen, meer bepaald de voorzijde van het station waar ik samen met schepen Ali Salmi het Fietspunt officeel opende. Samen met de NMBS-Holding en sociale werklplaats 't Atelier wil Mechelen het fiets-openbaar vervoer promoten. Het fietspunt zorgt vooral voor toezicht en ordehandhaving aan de fietsenstallingen. Daarnaast staan enkele reparateurs van 't Atelier in voor kleine en grote fietsherstellingen. Zo zorgt het fietspunt ook voor tewerkstelling van mensen die niet makkelijk aan de slag gaan op de gewone arbeidsmarkt.

Als mobiliteitsknooppunt is het voor Mechelen een uitdaging om het bijkomende verkeer te slikken. Naast dit Fietspunt staat dan ook een lightrail op het progamma, die ook voor een aanzienlijke daling in het autogebruik zal zorgen.

Elke dag moeten er 2,5 miljoen Vlamingen op het werk geraken. Momenteel gebeurt het leeuwendeel van die verplaatsingen met de wagen. Met alle nefaste gevolgen vandien: files, schade aan het milieu en luchtkwaliteit en werknemers die te laat komen.

We hebben de laatste jaren enorm geïnvesteerd in fietspaden en openbaar vervoer. Maar zelfs dat uitgebreide aanbod biedt niet voor alle werknemers een oplossing. Voor woon-werkverkeer heb je maatwerk nodig. En dat is wat we via het Pendelfonds kunnen bieden.

Ondanks het feit dat de doelstelling van alle projecten dezelfde is, namelijk praktische en duurzame oplossingen zoeken voor woon-werkverkeer, gaat het toch om 20 heel verschillende projecten. Het gaat om heel verschillende bedrijven. Van een multinational (zoals Nike) tot een ziekenhuis.  Maar het gaat ook om heel verschillende mobiliteitsproblemen. Van een moeilijke bereikbaarheid tot een gebrek aan parkeerplaatsen. En ook de oplossingen variëren van project tot project: vanpooling, vouwfietsen, het leasen van een carpoolwagen, dienstfietsen, carpoolparkings, autodelen, derdebetalerssytemen, fietsfaciliteiten,… elk project heeft zijn eigen mix aan maatregelen.  

De vorige 2 oproepen genereerden 16 projecten, die nu ondertussen lopen of in de steigers staan. Na deze derde oproep zitten we in totaal nu dus aan 36 projecten die allerhande oplossingen uitwerken en uittesten voor hun mobiliteitsproblemen.

Ik ben ervan overtuigd dat dit uiteindelijk voor een sneeuwbaleffect zal zorgen en dat heel wat bedrijven met gelijkaardige mobiliteitsproblemen de oplossingen gaan beginnen overnemen.

Het Pendelfonds gaat trouwens voort, want de dealine van de volgende oproep is eind januari. En ook in 2009 zullen er twee oproepen zijn.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De economische crisis zorgt ervoor dat vele doelgroepmedewerkers economisch werkloos worden. Bovendien dreigen ook hun monitoren of werkvloerbegeleiders zo massaal hun baan te verliezen. Om te voorkomen dat de monitoren ontslagen worden, reserveer ik nu al 6 miljoen euro voor extra loonssubsidies gedurende vier maanden. De monitoren worden vandaag voor 25% gesubsidieerd door de Vlaamse overheid, de overige loonkosten worden verzekerd door de beschutte werkplaatsen zelf. Dankzij herschikking van de bestaande budgetten kan ik die Vlaamse loonssubsidie nu tijdelijk verdubbelen. Zo zullen de BW's tijdelijk maar 50% van de loonkosten zelf moeten verzekeren. Indien nodig, wordt de maatregel verlengd.

Daarnaast voorzie ik 1 miljoen euro, goed voor 80.000 extra opleidingsuren. Zo kunnen ongeveer 3.700 werknemers hun capaciteiten en vaardigheiden versterken. Ook geef ik de beschutte werkplaatsen de opdracht actief te blijven zoeken naar nieuwe activiteiten, liefst activiteiten die minder te lijden hebben onder de economische crisis. Zoals de overheid: dit segment heeft nog heel wat taken die ze kan uitbesteden, zoals archivering of grote mailings. Tot slot maken de sociale partners een handleiding die beschutte werkplaatsen wegwijs maakt in de alternatieven voor ontslag, zoals tijdskrediet of deeltijds werk.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

In augustus van vorig jaar lanceerde ik een oproep aan alle beschutte en sociale werkplaatsen om projecten in te dienen die de CO₂-uitstoot van de werkplaatsen zou verkleinen. Ik reserveerde daarvoor 4 miljoen euro. Omdat het aantal ingediende projecten ruim boven de verwachtingen lag, werd het subsidiebedrag opgetrokken tot 9,2 miljoen euro. Zo dekt het subsidiebedrag ongeveer de helft van het totale investeringsbudget.

De ingediende projecten zetten in op een ruim gamma aan milieuvriendelijke oplossingen: spaarlampen, zonnepanelen, betere isolatie, opleidingen om de werknemers bewust te maken van een energiezuinige aanpak, roetfilters voor de bedrijfsbusjes... De werkplaatsen kiezen meestal voor een combinatie van maatregelen.

Tegen eind 2011 zal er zo ruim 10.000 ton CO₂ per jaar minder uitgestoten worden. Dat is gelijk aan de uitstoot van meer dan 1.400 Vlaamse huishoudens (elk huisgezin stoot per jaar ongeveer 7 ton CO₂ per jaar uit) of de uitstoot van 3.125 wagens die per jaar 20.000 kilometer rijden.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Wouter Deprez is altijd een goed excuus om je huis uit te komen op zondagnamiddag. Voor de voorstelling van gisteren werden kosten noch moeite gespaard om iedereen, ook mensen met een beperking te laten genieten. Met voelstoelen, een ringleiding, assistentie indien nodig en tolken Vlaamse gebarentaal werd de voorstelling voor iedereen toegankelijk. Veel volk, een gezellige sfeer, veel gelach en af en toe een ontroerende stilte.

Het luide applaus en de vele draaiende handen in de lucht (doven applaudiseren niet, maar draaien met hun handen in de lucht) lieten me op het einde weten dat het goed was...

Omdat onze jonge gezinnen onder druk staan, is een gezinsvriendelijk beleid is meer dan nodig. En dat is een uitdaging voor ons allemaal: overheid, werkgevers, mama's én papa's. Als overheid moeten we in de eerste plaats inzetten op meer, flexibele en betaalbare kinderopvang voor iedereen, en dat voor kinderen tot 12 jaar. Daarnaast moeten we blijven werken aan meer gezinsvriendelijke diensten in bedrijven én meer zorgverlof voor papa's. Werkgevers moeten hun werknemers de nodige flexibiliteit bieden zodat het mogelijk blijft een job te combineren met een gezinsleven. Dat kunnen ze doen door tele- en thuiswerk mogelijk te maken of flexibel om te springen met arbeidstijd. Mama's en papa's ten slotte moeten op zoek naar een eerlijk evenwicht in hun gezins- en arbeidsleven.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Mechelen is een stad met heel wat mobiliteitsknooppunten. De geplande ontwikkelingen in de wijk achter het station (Arsenaalsite, met kantoren en woningen) en in de Ragheno-site zullen extra mobiliteit genereren. De stad heeft de ambitie om het autoverkeer van werknemers op die locaties zo beperkt mogelijk te houden. Schepen van Mobiliteit Karel Geys plaatst daar cijfers tegenover: "Kantoren rond het station mogen maar 30 procent autogebruikers tellen, de kantoren op Ragheno-site 50 procent." Om deze doelstelling te halen én om ervoor te zorgen dat bijvoorbeeld de Vesten minder autoverkeer slikt en meer een aangename stadsboulevard wordt, is er extra openbaar vervoer nodig. Niet onder de vorm van extra bussen, wel door de inzet van nieuw openbaar vervoer zoals de tram en de lightrail.

De tram kan bijvoorbeeld tussen het station en het centrum van de stad rijden, en doorgetrokken worden naar het noorden. Op die manier worden de stationsomgeving en het centrum verbonden. Maar wordt er ook een link gemaakt met de stadsontwikkeling in het noorden, de geconcentreerde woonkernen zoals Otterbeek, de tewerkstellingszone Mechelen Noord, de geplande ziekenhuissite en eventueel het voetbalstadion. Ook kan deze tramlijn aansluiten op park&ride parkings aan het station en aan de E19 in het noorden. Waar de tram kan rijden en wat de mogelijke tracés zijn, is onderwerp van verdere studie en overleg.

En met de idee van een lightrail naar Mechelen wil ik nog een stap verder gaan in de inzet van nieuw openbaar vervoer. Een lightrail is een combinatie van tram en trein. Het is sneller dan een tram, maar lichter dan een trein. De lightrail kan ook op treinsporen rijden. Het kan op die manier een ideaal vervoersmiddel zijn om het probleem van de missing link in de verbinding Boom-Willebroek-Mechelen weg te werken. Tussen Boom en Mechelen ligt er wel een spoorlijn maar er rijdt geen rechtstreekse trein. Een lightrail over de treinsporen laten rijden van Boom over Willebroek en Hombeek naar Mechelen zou aan heel wat mensen een betere mobiliteit geven. Deze lightrail zou dan in Boom kunnen ingepast worden in een uitgebreider net van lightrail in relatie met Antwerpen.

In Mechelen zelf kan de lightrail aankomen aan het station en zelfs verder rijden over het nieuwe tramspoor naar het noorden van Mechelen. Ik vraag dan ook aan De Lijn om de Mechelse tram en lightrail mee te nemen in het vernieuwen van het Pegasusplan, het openbaar vervoerplan voor de regio. Dat staat gepland voor het voorjaar van 2009.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Tot 2 maart kunnen bedrijven, organisaties en studenten hun idee indienen. Dit kan gaan om een nieuw idee of om een idee dat een bestaande goede aanpak nog verbetert. Gedetailleerde businessplans hoeven niet, met de wedstrijd wil ik vooral creatieve en innovatieve ideeën zien geboren worden.

Een jury van experts onder leiding van voorzitter Guillaume Van der Stighelen (mede-oprichter Duval-Guillaume) zal bij de beoordeling van de voorstellen daarom ook in de eerste plaats oog hebben voor het ambitieniveau en de visie op C2C van de indiener.

Wie deelneemt, maakt kans op een workshop met Michael Braungart, één van de grondleggers van C2C in het eigen bedrijf. De vijf beste kandidaten krijgen een begeleidingspakket waarmee ze advies op maat over C2C kunnen kopen bij een erkend C2C adviesbureau. Ik reik de prijzen uit op 17 maart in aanwezigheid van Michael Braungart.

Meer info vind je op www.grenzeloosgebruik.be/.

Op de site van Tv Oost vind je een verslag van mijn bezoek aan Desso.

In het Antwerpse daklozenrestaurant Kamiano, een project van de Sint-Egidiusgemeenschap, kunnen thuislozen en mensen in moeilijkheden allerhande twee keer per week terecht voor een gratis warme maaltijd, een hartelijk woord en ondersteuning bij de problemen die ze op hun levensweg ondervinden. Via de Tijdbank gingen Unizo en de Stad Antwerpen een helpen. Als meter van de Tijdbank wou ik niet ontbreken.

Via de Tijdbank kunnen bedrijven hun personeelsleden tijd laten geven aan organisaties uit de sociale sector.

Uitgebreid zorgverlof na de geboorte voor beide ouders is immers zo belangrijk: voor de kinderen die zo kunnen rekenen op de zorg van mama én papa. Maar extra zorgverlof heeft ook een positieve invloed op de economie. In landen waar ouders veel zorgverlof krijgen, zijn mannen én vrouwen meer aan het werk. Meer zorgende papa's zorgen dus voor meer werkende mama's.

En vandaag is duidelijk dat ook vier op de vijf papa's graag extra zorgverlof wil. Drie op vier ziet zelfs drie maanden verplicht verlof zitten. Er moeten wel een aantal voorwaarden vervuld zijn om mannen over de streep te halen. Zo verwachten papa's een rechtvaardige vergoeding voor dat extra zorgverlof. Ook het standpunt van de werkgever beïnvloedt de keuze. 

Een goede verloning is een eerste vereiste om dit zorgverlof aantrekkelijk te maken voor mannen en vrouwen. 82% van de papa's zegt dit zorgverlof waarschijnlijk tot zeer zeker te willen opnemen bij 100% loonbehoud, tegenover 95% van de mama's. Als dat zorgverlof aan 75% betaald wordt, zegt 59% van de papa's en 86% van de mama's ja. Slinkt de verloning tot 50%, is slechts 16% van de mannen en nog altijd 47% van de vrouwen geïnteresseerd. Ook de houding van de werkgever speelt een belangrijke rol. De helft van de mannen zegt het zorgverlof zeker te willen opnemen als het een recht zou zijn (tegenover 73% van de vrouwen). Als de werkgever dit recht niet mag weigeren, zegt 56% van de mannen ervoor te kiezen. Opvallend: als de werkgever het zorgverlof zou aanmoedigen, zegt 70% (+14%) zorgverlof te willen opnemen.

Zie ook het artikel op zappybaby.be


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Vanmorgen heb ik het startschot gegeven voor de opmaak van de verkeersbordendatabank. Met behulp van 5 camerawagens zullen alle Vlaamse verkeersborden geïnventariseerd zijn tegen eind 2010. Vandaag hebben we alvast de eerste kilometers gefotografeerd in Edegem.

Om de 5 meter maakt de camerawagen een foto van 360 graden. De foto's worden vervolgens naar een centrale computer doorgestuurd en verwerkt. Zo wil ik een overzicht krijgen van alle wegwijzers, verbods- en gebodsborden én snelheidsbeperkingen. Dat overzicht zal toelaten om eventuele onlogische verkeerssituaties aan te pakken. De gegevens uit de databank zullen ook ingevoerd worden in de gps-toestellen voor automobilisten. Zo zal je bijvoorbeeld op voorhand weten hoe snel je ergens mag rijden. Of waar je de dichtstbijzijnde parkeerplaatsen vindt.

We beginnen niet toevallig in Edegem. De gemeenten in de zuidoostrand rond Antwerpen die vaak geconfronteerd worden met sluipverkeer, zullen in de eerste fase van het project aan de beurt komen. Sluipverkeer aanpakken vraagt om een bovenlokale aanpak. De informatie van de databank is daarom essentieel om een strategisch beleid rond dit soort problemen te kunnen uitwerken. Nu is er geen zicht waar er precies welke beperkingen gelden en waar er welke bewegwijzering staat.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Een meer evenwichtige verdeling is een zaak van vrouwen én mannen. De afgelopen decennia hebben vrouwen massaal de stap gezet naar de arbeidsmarkt. Beide partners gaan uit werken, ze zorgen beide voor het familie-inkomen. Maar thuis worden de lasten blijkbaar niet gedeeld.
Vrouwen spenderen nog altijd meer tijd aan huishoudelijke taken en klusjes: een vrouw zonder kinderen spendeert gemiddeld 6 uren per week meer dan haar man aan dit soort taken, als er kinderen zijn loopt dit verschil zelfs op tot 10 uur per week meer. Ook de zorg voor de kinderen zit grotendeels bij de mama's.

Uit de Europese studie Work Changes Gender blijkt nochtans dat 90 procent van de mannen vindt dat vaders "actief en aanwezig" moeten zijn als het gaat om de zorg van de kinderen.
Maar de werkelijkheid toont aan dat dat niet het geval is. Onderweg, tijdens de emancipatie van vrouwen, zijn we blijkbaar vergeten onze mannen mee te nemen. Het is dus tijd om werk te maken van een herverdeling van zorg en macht.

En dat mag je letterlijk nemen. Het huishouden beheren en de zorg van de kinderen in handen hebben, is ook een vorm een macht hebben. Mama's moeten een stuk macht op het thuisfront afgeven en dat is duidelijk niet zo gemakkelijk. Zo zeggen de mama's van het luisterforum bijna allemaal (92%) dat ze graag meer tijd aan spel en ontspanning zouden spenderen en minder tijd aan de eigenlijke, praktische zorgtaken. Maar dat betekent niet automatisch dat de partner die praktische taken mag overnemen. Zo wil één vijfde van de vrouwen niet dat hun partner meer zorgtaken zou opnemen.

Herverdeling van macht en zorg betekent dat vrouwen moeten mannen de kans geven om mee te draaien in het huishouden en de zorg voor de kinderen. Vrouwen moeten durven loslaten: niet alles hoeft op jouw manier te gebeuren. Tegelijk moeten mannen de kans krijgen om ‘huisman en vader' te kunnen zijn. Daarom ben ik ervan overtuigd dat we moeten blijven sensibiliseren over de taakverdeling thuis. Samen met Flair lanceer ik daarom het ‘wie doet wat' contract: koppels verdelen de taken eerlijk met dit ludieke contract.

Daarnaast zouden we in België moeten evolueren naar een uitbreiding van het ouderschapsverlof. Bovenop het zwangerschapsverlof voor vrouwen stel ik voor om gezinnen twee periodes van twee maanden te geven: één periode op te nemen door de vader, en één periode vrij op te nemen door een van beide ouders. Zo kunnen we ervoor zorgen dat mama's en papa's vanaf de geboorte hun rol opnemen.

Na de geboorte is het vandaag alleen de mama die lang thuis is en daarom het gros van de zorg- en huishoudelijke taken op zich neemt. Om na die drie maanden terug naar een eerlijkere ‘verdeling' te gaan, blijkt voor beide partners vaak moeilijk. Doordat enkel vrouwen lang thuis zijn voor de kinderen, zijn werkgevers ook minder geneigd om vrouwen aan te werven of promotie te geven. Vrouwen gaan daarom minder werken en zijn dus meer thuis.
Het omgekeerde zie je bij mannen: mannen gaan net meer werken, om meer te verdienen voor het gezin en zijn dus nog minder thuis. Zorgverlof voor beide ouders vlak na de geboorte kan deze patronen doorbreken.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De energiesnoeiers komen bij mensen gratis aan huis om te kijken hoe het gesteld is met de energiehuishouding. Ze voeren ook kleine energiebesparingsacties uit (zoals het aanbrengen van spaarlampen en spaardouchekop, radiatorfolie en buisisolatie). Dit gebeurt zowel door de energiesnoeiers uit de sociale economie als door lokale besturen zelf en privébedrijven. Er werd al beslist om in 2008 en 2009 50.000 energiescans te laten uitvoeren bij kansarme gezinnen. Volgend jaar komen daar nog eens 12.500 scans bij. En vanaf 2010 zullen er elk jaar 25.000 scans plaatsvinden.

Vanaf volgend jaar start er ook een proefproject waarbij gezinnen die een scan hebben gekregen, een opvolgingsbezoek krijgen. Tijdens dat bezoek wordt de energiebesparing gemeten en worden nog bijkomende kleine besparingsacties uitgevoerd, zoals bijvoorbeeld het dichten van spleten en kieren, het isoleren van de warmteboiler, een rook- en CO-melder aanbrengen, de herstelling van kranen, enzovoort. Voor dit alles wordt een budget uitgetrokken van 3 miljoen euro in 2009 en 5 miljoen euro in 2010.

Om deze bijkomende scans en opvolgingsbezoeken te kunnen doen, moeten er meer energiesnoeiers aangeworven worden. Daarom trek ik 1 miljoen euro uit om 70 voltijdse energiesnoeiers en een aantal begeleiders aan te werven in sociale werkplaatsen en lokale diensteneconomie.

Deze uitbreiding toont aan dat het goed gaat met de energiesnoei Twee jaar geleden nog maar hebben we deze nieuwe niche in de sociale economie opgestart. Ondertussen zijn er al in meer dan 40% van de Vlaamse gemeenten energiesnoeiers aan het werk. 100 voltijdse mensen hebben tot nu toe al 10.000 scans uitgevoerd. Bij 10.000 gezinnen zijn de snoeiers dus al aan huis geweest.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Nagenoeg alle bestaande regelgeving dateert uit de tijd dat klassieke gezinnen de norm waren in onze samenleving. Dat is allang niet meer het geval, nu kinderen opgroeien in eenoudergezinnen, holebigezinnen of nieuw samengestelde gezinnen. Zoals blijkt uit de studie van de Koning Boudewijnstichting zal het aantal kinderen dat opgroeit in nieuw samengestelde gezinnen in de toekomst alleen maar toenemen. Dat zou op zich niet zo'n probleem zijn, ware het niet dat die regelgeving ernstige discriminerende gevolgen heeft voor kinderen uit nieuw samengestelde gezinnen. Ik geef een voorbeeld. Een getrouwd paar met twee kinderen scheidt en opteert voor co-ouderschap. Hoewel in de feiten de zorg en kosten volledig gedeeld worden, moeten de kinderen wettelijk bij één van beide ouders hun domiciliëring krijgen. Er wordt gekozen voor het adres van de moeder. Als papa met zijn nieuwe partner een derde kindje krijgt, beschouwt de overheid dat als... zijn eerste kind. Zijn twee andere kinderen zijn immers niet bij hem gedomicilieerd. Dat betekent een flinke streep door de rekening als het kindergeld wordt aangevraagd. Hij ontvangt immers niet de 230 euro voor een derde kind, maar slechts 83 euro voor een eerste kind. Papa heef nu plotseling twee ‘eerste kinderen'. Een eerlijkere regeling in het huidige systeem zou er in bestaan dat de kinderen uit de eerste relatie gedeeld worden (de zorg en kosten worden immers ook gedeeld) en dat het derde kind in het hoger genoemde gezin behandeld wordt als een tweede kind. Dat scheelt 50 euro per maand. In een veranderende samenleving waarin co-ouderschappen steeds meer voorkomen, is het nog eenvoudiger om voor elk kind evenveel kindergeld te voorzien. Het kindergeld voor kinderen uit co-ouderschap kan dan opnieuw netjes verdeeld worden. In de huidige regeling heeft het kind, als het 18 is geworden, een bom geld waarop het in een klassiek gezin recht had, gemist. Zoiets heet discriminatie. Het lijkt me immers nogal evident dat alle kinderen in ons land gelijk behandeld worden. Guy Swennen introduceert daarom in zijn wetsvoorstel de mogelijkheid om het kindergeld te verdelen tussen beide ouders.

In de personenbelasting bestaat er sinds het aanslagjaar 2008 een fiscale co-ouderschapsdeling, waarbij de ten laste zijnde kinderen gedeeld worden door de ouders. Maar de op dezelfde belastingsbrief vermelde mindering op de onroerende voorheffing en de kortingen op de interesten en kapitaalsaflossingen - die afhankelijk zijn van het aantal kinderen ten laste - kunnen dan weer niet gedeeld worden door de ouders. Hoewel de kinderen in ons voorbeeldgezin de helft van de tijd bij papa wonen, vindt de overheid dat hij géén kinderen heeft en dus geen recht heeft op aftrek. Nochtans heb je wel degelijk permanent meerdere kinderkamers nodig. De wet verplicht papa en mama zelfs om twee aparte kamers te hebben, als het geslacht van beide kinderen verschillend is. Zelfs al zijn beide kamers de helft van de tijd onbezet, ze moeten er wel zijn. Ook bij verhoogde tegemoetkomingen in de sector van de gezondheidszorg speelt het aantal kinderen ten laste, dat bepaald wordt aan de hand van het domiciliëringsadres. Eén van de ouders kan daar geen beroep op doen.

Het probleem stelt zich eveneens bij allerlei kortingen voor grote gezinnen. Papa kan niet eens aantonen dat hij drie kinderen heeft: er bestaat geen officieel document van co-ouderschap en het bewijs van gezinssamenstelling dat je kan aanvragen bij het gemeentebestuur, vermeldt zijn twee kinderen in co-ouderschap niet. Het sp.a-wetsvoorstel van Guy Swennen lost dat op door een co-ouderschapspas in te voeren. Het probleem met kortingen voor grote gezinnen bij abonnementen van De Lijn heb ik afgelopen jaar opgelost. Kinderen in nieuw samengestelde gezinnen tellen nu allemaal mee. Voor de NMBS geldt dit dan weer niet en betalen ‘grote nieuw samengestelde gezinnen' de volle pot. Maar er zijn nog problemen. Eén van beide ouders uit een co-ouderschapsregeling kan bijvoorbeeld niet beschikken over een sis-kaart, wat bij ziekte van de kinderen voor ellendig heen en weer geren zorgt. Ook kandidaten voor een sociale woning ondervinden vaak hinder als de kinderen niet op hun adres gedomicilieerd staan; kinderen kunnen in het gezin waar ze niet gedomicilieerd zijn geen Grabbelpas krijgen... enzovoort.

De Koning Boudewijnstichting vermeldt een mogelijke oplossing die sp.a vorig jaar al suggereerde en die in het wetsvoorstel van Guy Swennen een prominente rol speelt, namelijk dat kinderen in co-ouderschap gedomicilieerd worden volgens hun werkelijke verblijfplaats: dat betekent dat ze een dubbele domiciliëring krijgen. In Frankrijk werkt dat systeem naar ieders voldoening.

Co-ouderschap is sinds de wet van 13 april 1995 (gezagsco-ouderschap) en de wet van 18 juli 2006 (verblijfsco-ouderschap) de regel bij echtscheidingen. De overheid spoort beide ouders daarmee aan hun verantwoordelijkheden op te nemen en zorgt er zo voor dat kinderen recht blijven hebben op de zorg en toewijding van beide ouders. Dat loopt niet altijd van een leien dakje, maar ex-partners die er wel in slagen om de scheiding goed te  regelen, worden daarna door diezelfde overheid aangemoedigd om elkaar naar het leven te staan omwille van de implicaties van de domiciliëring bij één ouder. Het wordt dringend tijd dat de federale parlement werk maakt van die archaïsche regelgevingen. Het wetsvoorstel van Guy Swennen is daarbij een belangrijke stap.

We hebben het nu enkel gehad over de financiële en fiscale gevolgen van de regelgeving op nieuw samengestelde gezinnen. Die zijn ernstig, hoewel niet zo dramatisch als de gevolgen voor eenoudergezinnen, die het nog steeds het moeilijkst hebben. Over de psychologische gevolgen hebben we het nog niet gehad. De verwerking van een scheiding, pendelen tussen twee woningen, scholen die er nog steeds van uitgaan dat één nieuwjaarsbrief voldoende is of weigeren beide ouders te informeren over schoolactiviteiten, het plotseling opduiken van een stiefouders en misschien wel stiefbroertjes en zusjes in het gezin... Het zijn allemaal elementen die een rol spelen in het welzijn van kinderen in nieuw samengestelde gezinnen. Extra steun en opvang en een grondige informatie over de uitdagingen die ouders na een scheiding te wachten staan, is geen overbodige luxe. Heel wat ouders die op een beschaafde manier uit elkaar zijn gegaan, hebben immers regelingen getroffen voor de kinderen, zonder er zich bewust van te zijn dat ze binnen afzienbare tijd mogelijk in een nieuwe relatie stappen. En de gebruiken in een nieuwe relatie kunnen behoorlijk haaks staan op de afspraken uit de co-ouderschapsregeling. Het Noorse systeem van een verplichte, eenmalige consulentie voordat de echtscheiding en het co-ouderschap wordt uitgesproken, moet dan ook bespreekbaar zijn. Zo'n bemiddeling moet niet de bedoeling hebben om een gebroken relatie alsnog te lijmen - mensen gaan niet onbezonnen uit elkaar - maar moet de betrokkenen grondig informeren over wat hen te wachten staat en koppels die riskeren in een vechtscheiding te belanden, mogelijkheden bieden tot extra bemiddeling en hulp. Hoe dan ook is het de hoogste tijd dat we als overheid een progressief gezinsbeleid voeren dat ook de nieuwe gezinsstructuren erkent, ondersteunt en naar waarde schat en alle drempels wegneemt die een stabiel gezinsleven zouden belemmeren. Wij gaan er dan ook van uit dat de federale meerderheidspartijen volop dit voorstel zullen steunen, zodat alle kinderen in dit land gelijk kunnen behandeld worden, in welke gezinssamenstelling ze ook leven.

De hybride bussen zijn een primeur voor België. Van Hool zal 35 hybride bussen bouwen: 5 kleine stadsbussen, 5 gewone bussen  en 25 gelede bussen. Goed voor een investering van 15 miljoen euro. Bij de toewijzing van het contract werd rekening gehouden met o.a. de prijs, het brandstofverbruik, de milieuvriendelijkheid van de technologie en het geluidsniveau.

De hybride dieselbussen worden aangedreven door elektromotoren. De elektrische aandrijving gebeurt door de dieselmotor én door een soort batterij, de zogenaamde ultracaps die remenergie opslaan en vrijgeven bij vertrek. Dankzij deze aanpak rijdt een hybride bus tot 30 % stiller, vooral wanneer hij vertrekt vanuit stilstand. Daarnaast verbruikt hij tot 25 % minder brandstof dan een gewone dieselbus, waardoor hij minder schadelijke stoffen uitstoot.

Begin volgend jaar zullen de eerste hybride bussen rijden. 5 bussen zijn voor Brugge, 20 voor Gent en 10 voor Leuven. Tegen eind 2010 moeten alle bussen geleverd zijn.

Voor de bouw 35 hybride bussen kunnen ze 85 mensen een heel jaar tewerkstellen.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Het gezinsbeleid vertrekt vandaag nog te veel vanuit een klassieke visie op gezin, namelijk een moeder, een vader en kinderen. De realiteit is anders, onze samenleving telt ook nieuw-samengestelde gezinnen, eenoudergezinnen, holebigezinnen... Alle gezinnen verdienen een beleid dat hen op maat ondersteunt. Daarom is het erg belangrijk te weten wat onze gezinnen nodig hebben.

Met de enquête wil ik zoveel mogelijk gezinnen bereiken. Daarom werk ik samen met de Gezinsbond, die vandaag bijna 300.000 gezinnen bereikt. De enquête zal dan ook bij De Bond zitten op 10 oktober.

Daarnaast roepen we gezinnen op deel te nemen via advertenties in De Bond en affichage bij een netwerk van buurtwinkels zoals de bakker of slager en online bannering. Vanaf midden deze week kan je de enquête ook meenemen bij de infozuilen van Vlaamse overheid die je onder andere vindt in openbare bibliotheken, gemeentehuizen en OCMW's.

De resultaten worden eind januari bekendgemaakt.

Meer info op www.drukdruk.be.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Wat vooral opvalt, is dat de bus zeer stil is. Voor de passagiers betekent dat een zeer groot comfort. Als na een half jaar blijkt dat de waterstofbus goed functioneert op het terrein, dan wil ik extra investeren in deze soort milieuvriendelijke bussen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De helft van de ouders moet een half jaar of langer zoeken naar een plaats voor hun kleine spruit. Voor 1 op 10 ouders eindigt die zoektocht zonder succes. Een nachtmerrie. Eén op zes gezinnen komt door dat gebrek aan opvang zwaar in de problemen. Voor sommige ouders betekent dit zelfs deeltijds stoppen met werken of een job weigeren. 

Het tekort aan opvang treft bovendien in de eerste plaats de mensen die er het meest nood aan hebben. Hooggeschoolde tweeverdieners vinden makkelijker een oplossing dan laaggeschoolden, alleenstaanden en gezinnen met één kostwinner. Zij weten beter hoe ze gebruik moeten maken van de juiste kanalen en kunnen zich bovendien veroorloven om in een privécrèche meer te betalen. Daar loopt de prijs al gauw op tot 25 euro per dag. U kan zelf uitrekenen wat dat op een maand kost.  

sp.a wil dat er een einde komt aan die onrechtvaardigheid. De nood aan kinderopvang is voor iedereen dezelfde.  Caroline Gennez wil dat het prijsverschil tussen de crèches van Kind en Gezin en die van onthaalmoeders en privécrèches wordt weggevlakt. Alle ouders moeten een prijs krijgen naar gelang hun inkomen.  

 

Net op deze dag lees ik in Gazet van Antwerpen het voorstel van kamerleden Raf Terwingen en Katrien Schryvers om een ‘verblijfsregister' in te voeren waar kinderen uit gescheiden gezinnen kunnen ingeschreven worden. De bedoeling daarvan: kinderen de rechten geven die hen toekomen, wonen ze nu die week bij mama of bij papa in deze of gene gemeente.

Ik hoop dat de kamerleden met ‘verblijfregister' doelen op een officiële inschrijving in de gemeente waar de moeder en/of de vader wonen. Is dat zo, dan juich ik het voorstel zeker toe. Zoniet zou ik hen willen vragen: "Mag het iets meer zijn?". Een officiële inschrijving is de beste oplossing om ouders in co-ouderschap alle voordelen en rechten te geven waar ook de ouders in een ‘traditioneel' gezin kunnen op terugvallen.

Het is belangrijk om elke vorm van discriminatie van nieuw samengestelde gezinnen tegen te gaan. Ik zal dan ook actie ondernemen om de andere Vlaamse bevoegdheden te screenen op onrechtvaardigheden.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De tram rijdt van het noorden (Luchtbal) naar het zuiden (Olympiade) van de stad en passeert daarbij 11 van de grootste Antwerpse attracties: Metropolis, Sportpaleis, Lotto Arena, Aquatopia, Diamantmuseum, Elisabethzaal, De Zoo, UGC, Vlaamse Opera, deSingel, Antwerp Expo en de Boekenbeurs.

Vanaf 27 oktober brengt tram 6 Antwerpenaars en fans van onze stad naar de film, naar het museum of naar een leuk concert. Ter gelegenheid van de nieuwe tramlijn trakteren de attractiepolen, de stad en De Lijn, de reizigers op kortingbonnen en andere leuke geschenken.  Eind oktober vind je deze bonnen in een speciale evenementengids bij Den Antwerpenaar.
Bovendien zorgt de nieuwe lijn voor een verbinding tussen het noorden en het zuiden van de stad.  Reizigers uit de omgeving van de Lambrechtshoekenlaan krijgen met tram 6 voor het eerst een vlotte en rechtstreekse tramverbinding naar het centrum van Antwerpen en het Kiel. Tram 6, die grotendeels ondergronds rijdt, brengt je op 12 minuten naar het Centraal Station. Dat is 10 minuten sneller dan nu. Reizigers op het Kiel kunnen met de nieuwe tram voortaan zonder overstap naar het centrum en het noorden van Antwerpen. Met de nieuwe lijn geraken zij op een half uur aan de andere kant van de stad. Nu kunnen ze dat enkel via een overstap in het metrostation Opera en zijn ze 10 minuten langer onderweg. Op de drukke trajecten tussen Schijnpoort en Antwerpen centrum, waar nu tramlijnen 3 en 5 rijden, biedt tram 6 extra capaciteit. Ook inwoners van de Jan Van Rijswijcklaan krijgen met tram 6 een verdubbeling van de capaciteit. Zij nemen de tram voortaan om de 5 minuten.

Ten slotte is tram 6 een belangrijke Minder-Hinder-maatregel voor de Masterplanwerken aan de Noorderlaanbrug, die in het najaar van start gaan en verkeershinder zullen veroorzaken. Met de nieuwe tram ga je vlot en comfortabel naar het centrum van Antwerpen. De auto parkeer je op de parking van Metropolis en de tram 6 brengt je naar de stad.  


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De Lijn moet denken aan morgen en overmorgen. Met roetfilters en bussen op puur plantaardige olie besteedt De Lijn nu al veel aandacht aan de zorg voor het milieu. De waterstoftechnologie kan een wissel op de toekomst zijn voor de vermindering van schadelijke uitlaatgassen. Een bus zonder uitstoot of lawaai, dat is bijzonder goed nieuws voor de leefbaarheid en voor het milieu. Als de evaluatie van dit proefproject goed is, zal het zeker niet bij deze ene bus blijven.

De nieuwe waterstofbus is de eerste volwaardige en volledig geïntegreerde bus van dit type. Dat betekent dat ze dezelfde capaciteit heeft en prestaties kan leveren als een moderne dieselbus, en dat  van bij het ontwerp rekening werd gehouden met de technologie. Bij de bestaande bussen op waterstof was dat tot nu toe niet het geval.

Dankzij een nuluitstoot is de waterstofbus erg milieuvriendelijk. Omdat er geen brandstof wordt verbrand in de motor, stoot de bus geen schadelijke stoffen uit zoals CO2 (broeikaseffect) en NOx (zure regen). Ook van fijn stof is geen sprake. Uit de uitlaat komt alleen een wolkje waterdamp. Daarnaast is de waterstofbus ook aanzienlijk stiller dan een moderne dieselbus. Dat komt omdat er geen bewegende mechanische delen zijn in de brandstofcel.



(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Dankzij de verlenging is er een rechtstreekse verbinding tussen de Groenplaats en de Bolivarplaats. Met de vernieuwing van de zuidelijke Leien en de verhuizing van het justitiepaleis werd de verlenging een wens en noodzaak om zo vlot van het oude stadscentrum naar het Zuid te geraken. Vandaag sta je met de tram in ongeveer 6 minuten van de Groenplaats op de Bolivarplaats. Vroeger deed je over hetzelfde traject ruim een kwartier en moest je overstappen.

En we bouwen verder aan een beter tramnet voor Antwerpen. Eind dit jaar rijdt de nieuwe tram 6 tot Luchtbal voor het eerst. Denk ook aan de verlenging van de tramlijn van Deurne naar Wijnegem (3,75 km extra) en de verlenging van de tramlijn van Mortsel naar Boechout (3,3 kilometer extra).

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Van stadscentrum naar Metropolis in 12 minuten

Tram 6 zal een grote tijdswinst boeken voor reizigers. Filmfans zullen op 12 minuten vanuit het stadscentrum in Metropolis staan. Dat is een tijdswinst van 10 minuten. Ook de reizigers die van het Zuiden van Antwerpen komen zullen rechtstreeks, op een half uur tijd in het Noorden staan. Nu moeten zij nog overstappen en doen ze er 10 minuten langer over. De bewoners in de wijken aan de Groenendaallaan krijgen snel openbaar vervoer. Die aan de Jan Van Rijswijcklaan krijgen zelfs dubbel zoveel trams dan vandaag.

Een tram die evenementen verbindt

Een heuse evenementenlijn, dat moet tram 6 worden. De nieuwe lijn zal namelijk halt houden aan Metropolis, Sportpaleis, Zoo, Koningin Elisabethzaal en Antwerp Expo (Bouwcentrum). Op die manier kunnen we weer heel wat autoverkeer aan die attractiepolen verminderen. En dat komt de woonbuurten in die omgeving zeker ten goede.

Een tram die hinder vermindert

Tram 6 zal ook uiterst nuttig zijn op het moment dat de werken voor het Masterplan Antwerpen beginnen. Die werkzaamheden zullen heel wat verkeershinder veroorzaken voor de automobilisten uit het Noorden. De nieuwe tram zal hen een vlot en rechtstreeks alternatief bieden om in het centrum van Antwerpen te geraken. De nieuwe tramlijn wordt dus een echte Minder-Hinder-lijn. 

Qua comfort zal de nieuwe tram in elk geval niet moeten onderdoen voor de wagen. Op de nieuwe lijn 6 zullen enkel nieuwe Hermelijntrams rijden.

Op termijn is het trouwens de bedoeling dat er zowel in het Noorden als in het Zuiden een Park&Ride-parking wordt aangelegd. Dit om nog meer mensen te overtuigen om over te stappen op de tram om naar de stad te gaan.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ik wil dat er binnen enkele jaren trams rijden in de ongebruikte premetro onder de Turnhoutsebaan in Antwerpen. Antwerpen beschikt over een premetronet van 13.487 meter. Hiervan is 8.061 meter in gebruik. De resterende 5.426 meter wordt wel onderhouden, maar daar rijden geen trams door.

Bedoeling is dat de tram vanaf de Leien verder onder de Turnhoutsebaan rijdt richting Stenebrug.  Ter hoogte van de Zwitserse apotheek moet de tram bovengronds komen. Daar volgt de tram de bestaande bedding richting eindhalte van tram 24 aan Silsbrug. Aan de Herentalsebaan in Deurne-Zuid komt er parallel aan de Krijgsbaan een verbinding richting E313. Hier komt, ter hoogte van het rond van Wommelgem, een nieuwe Park en Ride. Reizigers die vanuit de Kempen en Limburg komen en richting stadscentrum willen, kunnen hier op een nieuwe snelle tram overstappen.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Openbaar vervoer mag geen statisch gegeven zijn. Zeker in een regio zoals deze is het belangrijk dat het openbaar vervoer zoveel mogelijk afgestemd wordt op de noden van de mensen die er werken en wonen. Om reizigers over het vernieuwde aanbod te informeren, voert De Lijn een communicatiecampagne onder het motto ‘Dat is dan rechtgezet'. De inwoners uit de betrokken gemeenten kregen een pakket in de bus met alle informatie en een probeerpas.

Op 1 februari deelt De Lijn leuke traktaties uit aan een aantal halten in de regio.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De volgende jaren gaan er nog meer haltes bijkomen. Nu de woongebieden een goede dekking hebben, gaat daarbij extra aandacht naar grote tewerkstellingspolen, belangrijke attractiepolen en nieuwe stadsontwikkelingen.

Hoe meer haltes, hoe liever.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De tramlijn 8 ‘Eksterlaar - Bolivarplaats' wordt doorgetrokken op de Dascottelei en aangesloten op de bestaande tramsporen op de Herentalsebaan. Eenmaal de werken voltooid, zal tram 8 doorrijden naar de keerlus op Silsburg. Van dan af tram je van Silsburg rechtstreeks naar Berchem station en verder door naar het centrum van Antwerpen. In de spitsuren rijden er dan 10 trams in beide richtingen, in de daluren 6 trams.

De nieuwe tram- en busbaan komt op de middenberm van de Dascottelei. Aan beide zijden van de openbaarvervoerbaan komen parkeerstroken in de rijrichting zodat het totale aantal parkeerplaatsen behouden blijft. Ook de brandweer en de ziekenwagens van het nabijgelegen Middelaresziekenhuis, zullen gebruik maken van de tram- en busbaan.

De bestaande op- en afstaphaltes op 'Eksterlaar' en op het kruispunt van de Dascottelei en Herentalsebaan worden vernieuwd. Ook ter hoogte van het kruispunt met de Van den Hautelei komt een nieuwe vlot toegankelijke halte.

De duur van de werken bedraagt 300 kalenderdagen. Dit betekent dat de eerste tram eind maart 2009 over de Dascottelei rijdt.

De tramverlenging op de Dascottelei maakt deel uit van het tramproject Borsbeek - Wommelgem. Dit is, naast Brabo I en II, een van de openbaarvervoerprojecten uit het Masterplan Mobiliteit Antwerpen. Met de verlenging van tramlijn 8 krijgen enkele dichtbevolkte wijken een betere ontsluiting met het openbaar vervoer en zullen, bij de ingebruikname van de nieuwe stelplaats in Deurne, het aantal technische ritten verminderen.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Serwis Domowy is dienstenchequesbedrijf met diensten als poetsen, wassen en strijken, klein naaiwerk, koken en boodschappen doen aan. Vandaag werken er 126 voltijdse medewerkers. Met de erkenning als invoegbedrijf krijgt het bedrijf er de komende jaren 104 voltijdse invoegmedewerkers bij. Serwis Domowy wil vooral personen die nu in het zwarte circuit aan de slag zijn, de kans bieden op een volwaardige job. Het bedrijf engageert zich om de nieuwe invoegmedewerkers de nodige opleiding en begeleiding te geven.




(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Werkhaven wil dat een deel van de werknemers later kan doorstromen naar andere jobs, onder meer ook naar de stad en het OCMW. Ondanks de dalende werkloosheidscijfers vallen er nog steeds te veel mensen uit de arbeidsmarktboot. Een groot deel van deze mensen is niet klaar voor een job op de reguliere arbeidsmarkt en heeft nood aan bijkomende begeleiding en werkervaring.  Met de juiste ondersteuning en omkadering kunnen nu honderden Antwerpenaren op een bedrijfsmatige manier de nodige werkervaring opdoen.

Het nieuwe sociale economiebedrijf zal ook inspelen op belangrijke maatschappelijke uitdagingen zoals ecologie, vergrijzing en mobiliteit. Daarbij zijn er uiteraard heel wat taken op het terrein van onderhoud en klussen. Ik denk aan het toekomstige bedrijfsrestaurant voor het stadspersoneel in de voormalige Alcatel-kantoren en schilderwerken in schoolgebouwen. Uiteraard zal de Werkhaven intensief samenwerken met de bestaande Antwerpse sociale economie-bedrijven.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Dankzij deze Vlaamse cofinanciering kan er een totaal bedrag van 17,1 miljoen euro subsidies vrijgemaakt worden voor deze 3 cruciale Antwerpse investeringsdossiers.

Spoor Noord
Het grootste deel van de Vlaamse cofinanciering (zo'n 3,8 miljoen euro) wordt voorzien voor de aanleg van Park Spoor Noord. Het is de bedoeling om het afgeleefde spoorwegterrein gelegen tussen de wijken Dam, Stuivenberg en Seefhoek om te vormen tot een stedelijk landschapspark met het accent op groen, licht, ruimte,ontspanning, cultuur en sport.

Krugerbrug
Voor de bouw van de Krugerbrug cofinanciert de Vlaamse Overheid 1,6 miljoen euro. Daardoor kan in het totaal een bedrag van 4,7 miljoen euro aangewend worden voor deze belangrijke verbinding tussen de Ring en het Investeringsgebied Petroleum Zuid. Deze nieuwe brug die de Emiel Vloorstraat en de Schroeilaan zal verbinden, is een investering in de leefbaarheid van de omliggende woonwijken aangezien het vrachtverkeer beter geleid kan worden.

Investeringszone Petroleum Zuid
Het zuidelijke gebied langs de Schelde waar vroeger de petroleumnijverheid gevestigd was, zal worden omgevormd tot een investeringszone van zo'n 200 ha waar bedrijvigheid en groenontwikkeling hand in hand gaan. Enerzijds zal er de komende jaren werk gemaakt worden van de sanering van het gebied. Anderzijds zal in samenspraak met de Stad Antwerpen, de Antwerpse Haven, de NMBS en het Vlaamse Gewest een planningsinitiatief genomen worden om nieuwe ontwikkelingen mogelijk te maken. Op korte termijn wordt de Groothandelsmarkt, een deel van IPZ, uitgebouwd met aandacht voor zorgvuldig en intensief ruimtegebruik.

De Vlaamse overheid voorziet alvast 0,8 miljoen euro om de verschillende deelprojecten vorm te geven.

Sinds 2006 investeert de Vlaamse overheid elk jaar 60 miljoen euro in fietspaden. Die investeringen zorgen er nu voor dat we de komende jaren een piek zullen hebben wat betreft nieuwe fietspaden.

Binnen enkele jaren zal het functioneel fietsroutenetwerk 12.000 kilometer veilige fietspaden tellen. Ik wil het netwerk zichtbaar maken. Want de Vlaming houdt van fietsen. Het volksfeest rond de grote wielerkoersen, de duizenden wielertoeristen en honderden recreatieve fietsroutes zijn daar voorbeelden van. We moeten ervoor zorgen dat de fiets ook als functioneel verplaatsingsmiddel in de harten van de mensen gaat leven.

Eén middel om dat te doen is om het functioneel fietsroutenetwerk meer zichtbaar te maken. Ik zal daarvoor een plan van aanpak uitwerken. Een goede bewegwijzering is één van de actiepunten: bewegwijzering met aanduiding van de afstand of de geschatte tijd dat je nodig hebt om op punt a of b te geraken.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

En met op maat van gezinnen, bedoel ik alle gezinnen. Niet alleen de klassieke gezinnen, ook de nieuw-samengestelde, de kansarme, de allochtone gezinnen. En vandaag bezocht ik een project voor en met allochtone gezinnen. En we moeten een kat een kat durven noemen. Er zijn heel wat problemen bij de allochtone gezinnen. Allochtone gezinnen hebben vaak te kampen met maatschappelijke achterstand. En die kan leiden tot discriminatie, marginalisering en zelfs criminaliteit. Dat probleemgedrag manifesteert zich vooral bij jongens, minder bij meisjes.

Tegelijk moeten we ook durven toegeven dat we niet de juiste antwoorden hebben geboden op die problemen. We hebben te lang gedacht dat we de problemen van de allochtone gemeenschap konden oplossen met sociaal-economische maatregelen. We hebben hard gewerkt aan gelijke kansen op school en op het werk. Een degelijke opleiding, een goede job, een betaalbare woning en dan komt al de rest wel vanzelf...  dan zullen de problemen zichzelf wel oplossen.

Het is vandaag er duidelijk dat we het met alleen sociaal-economische maatregelen niet redden. We moeten veel meer dan vroeger durven kijken naar de rol die gezinnen spelen in de ontwikkeling van probleemgedrag. Zo toont onderzoek van Marion Van San over crimineel gedrag van jongens telkens één constante aan: bij alle onderzochte gevallen liep er iets mis in de gezinssituatie.

We mogen er daarom niet langer voor terugschrikken om ‘achter de voordeur te kijken': de problemen van onze gezinnen identificeren en oplossingen aanreiken. We moeten met andere woorden de rol van een goede en sterke gezinsstructuur erkennen en ondersteunen. 'De Eerste Stappen' werken net aan die gezinsstructuur: kinderen ondersteunen en de ouders meer zelfvertrouwen geven zijn de sleutelwoorden.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De bloei van de sector heeft niet alleen te maken met de algemene economische groei, maar de sociaaleconomiebedrijven gaan ook steeds meer bewust op zoek naar nieuwe activiteiten. Daarnaast heb ik met een aantal nieuwe initiatieven ingespeeld op de noden van elke dag. Denk maar aan de energiesnoeiers die eenvoudige energiebesparende maatregelen bij mensen thuis uitvoeren, de fietspunten aan de stations of de aanvullende thuishulp voor zorgbehoevenden.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Op een hoogtewerker had ik een uniek zicht op die vele panelen, goed voor een oppervlakte van 6.850 m². Samen leveren de panelen genoeg stroom voor ongeveer 100 gezinnen. De volledige beschutte werkplaats draait dan ook voortaan op groene stroom. Sterker nog dankzij het overschot aan energie dat wordt verkocht aan de energieleverancier en de groenestroomcertificaten die de werkplaats verdient met dit project, betalen de zonnepanelen zichzelf volledig terug.

Met dit project zit Arcor helemaal in de lijn van mijn ideeën. Ik wil beschutte en sociale werkplaatsen stimuleren om meer en meer te investeren in milieuvriendelijke initiatieven. Daarom reserveerde ik een tijdje geleden 4 miljoen euro. En het mag duidelijk zijn dat vele werkplaatsen zuiniger, groener en properder willen werken. De subsidieaanvragen die binnengekomen zijn, zijn goed voor een budget van 11 miljoen euro. Er wacht ons dus de moeilijke opdracht de sterkste projecten te kiezen. Hierover hoor je in het najaar ongetwijfeld meer.

 De foto's van mijn bezoek aan Arcor vind je hier.

Zo zullen de zesde en zevendejaars van 720 middelbare scholen een lessenpakket van 8 uur verkeerseducatie volgen om daarna gratis hun theoretisch rijexamen af te leggen. De lessen hebben niet uitsluitend aandacht voor de wegcode, ook verkeersveiligheid en milieuvriendelijke mobiliteit komen uitgebreid aan bod.

720 scholen of 9 van de 10 middelbare scholen, dat komt in de buurt van mijn stoutste verwachtingen. En toch wil ik de lat nog hoger leggen. Rijbewijs op School is een eerste stap op weg naar een gratis, basisrijopleiding voor jongeren. In het najaar organiseer ik samen met de Vlaamse Stichting Verkeerskunde een ronde tafel om te bekijken of we jongeren ook kunnen ondersteunen in de praktische rijopleiding.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ik ben bijzonder tevreden met de resultaten want het algemene slaagpercentage ligt een stuk hoger dan in de examencentra. Daar legt 48 pct van de deelnemers het theoretisch rijexamen met succes af. Tussen dit aantal geslaagden zitten ook diegene die voor de tweede, derde of zelfs tiende keer hun kans wagen. Binnen Rijbewijs op School krijgt elke leerling welgeteld één kans.

Leerlingen uit het ASO scoorden het best op het examen: 76 pct van hen legde de proef met succes af. Met 72 pct geslaagden deden ook de leerlingen uit het TSO het goed. Het BSO en deeltijds BSO scoorden minder goed, met respectievelijk 35,5 en 31 pct geslaagden. Toch wel opvallend: in het buitengewoon secundair onderwijs slaagde 51,5 pct van de leerlingen. 

Rijbewijs op School bestaat uit een lespakket van acht uur verkeerseducatie. Scholen kunnen daarvoor rekenen op professionele rijinstructeurs. Het theoretisch rijexamen wordt afgenomen op school. 

Zowel de lessen als het examen zijn gratis. De Vlaamse Stichting Verkeerskunde die de lessen opstelt, wil in het beroepsonderwijs met aangepast lesmateriaal gaan werken om de slaagcijfers daar wat op te krikken.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Dienstenonderneming Zaventem zet met 19 voltijdse medewerkers een grote strijkdienst op voor de bedrijven in en rond de luchthaven zoals Ikea, KLM Cargo of Brussels Airport. De andere zes projecten bieden kinderopvang aan aan de kinderen van de personeelsleden. Zo slaan het Openbaar Psychiatrisch Zorgcentrum van Geel en het AZ Sint-Dimpna bijvoorbeeld de handen in elkaar voor opvang tijdens de zomervakantie voor maximaal 100 kinderen van 3 tot 12 jaar.



(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

 

Met mijn gezinsbeleid wil ik immers inspelen op de noden van álle gezinnen, ook de zogenaamde ‘niet-klassieke gezinnen' zoals nieuw-samengestelde gezinnen, eenoudergezinnen of holebigezinnen. En daar wringt vaak het schoentje: ons regelgeving vertrekt nog al te vaak vanuit de veronderstelling dat een gezin bestaat uit een mama en een papa.

Daarom wil ik ons Vlaams beleid laten doorlichten: welke maatregelen discrimineren niet-klassieke gezinnen? Op mijn eigen beleidsdomein mobiliteit neem ik alvast twee maatregelen die goed zijn voor alle gezinnen. Binnenkort zullen ongeveer 340.000 mensen extra kunnen genieten van de goedkoopste abonnementen (25 euro per jaar) van De Lijn. De mutualiteiten zullen zorgen voor de nodige attesten. Daarnaast zullen ook nieuw-samengestelde gezinnen waarvan de kinderen niet allemaal onder hetzelfde dak wonen, vanaf 1 juli toch kunnen genieten van de gezinskorting voor meerdere abonnementen binnen hetzelfde gezin.

De resultaten van het luisterforum zullen gedurende vijf weken uitgebreid toegelicht worden in Flair.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ouders die hun kind naar een dagverblijf van Kind&Gezin laten gaan, betalen nu 1,35 tot 24 euro per dag, afhankelijk van hun inkomen. Als ze hun kind naar een zelfstandige crèche of een zelfstandige onthaalmoeder sturen, betalen ze meestal meer: 17 tot 25 euro, ongeacht het gezinsinkomen. Een maand kinderopvang kost dan al snel 500 euro. Het prijsverschil tussen gesubsidieerde kinderdagverblijven van 'Kind & Gezin' en zelfstandige crèches of zelfstandige onthaalmoeders is dus groot. 

Met de 17,5 miljoen euro die de Vlaamse regering vandaag vrijmaakt kunnen ongeveer de helft van de 28.000 plaatsen in de zelfstandige opvang inkomensgerelateerd worden. Lage en middeninkomens zullen voortaan een pak minder betalen aan kinderopvang dan nu het geval is. De zelfstandige crèches en zelfstandige onthaalmoeders verliezen financieel niets. De Vlaamse overheid past het verschil bij.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Een jaar geleden tekenden sociale economie bedrijven in op de oproep van de NMBS-Holding om fietsenstallingen te onderhouden en te bewaken. We zijn toen gestart met een gecoördineerde aanpak en uniforme identiteit. Vandaag voegen we daar een eenduidige definitie, een officieel charter en een kwaliteitskader aan toe.

Wie voortaan een fietspunt binnen stapt, kan zeker zijn van onderhouden (brom)fietsstalling waarop toezicht wordt gehouden, kan daar een fiets huren en in geval van nood zijn fiets laten herstellen volgens het thuiskomprincipe. Op die manier kom je gegarandeerd veilig en reglementair thuis. Sommige fietspunten gaan nog een stap verder zoals Kortrijk met haar fietswash, of Antwerpen met fietsgravering.

Vandaag bestaan er al acht fietspunten in Antwerpen-Centraal, Antwerpen-Berchem, Mechelen, Leuven, Brussel-Noord, Kortrijk, Brugge en Gent-Sint-Pieters. Eens de vijf nieuwe fietspunten open zijn, zullen meer dan 60 mensen uit kansengroepen instaan voor het onderhoud en beheer van ruim 20.000 fietsstallingen.


(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Tegelijkertijd starten de Universiteit Antwerpen en Universiteit Gent met een universitair centrum voor discriminatie- en diversiteitsrecht. 

Het Antwerpse meldpunt krijgt zijn plaats binnen de diensten van de ombudsvrouw. Wie vragen of klachten heeft, kan vanaf 5 mei een afspraak  maken met de meldpuntmedewerker via de medewerkers van de ombudsvrouw.

Tegen 2009 zal elke centrumstad een meldpunt discriminatie hebben. Dit jaar is er alvast een proeffase in acht steden: naast Antwerpen ook Gent, Genk, Mechelen, Oostende, Sint-Niklaas, Turnhout en Leuven.

De meldpunten zullen bemiddelen tussen slachtoffer en dader, om tot een constructieve oplossing te komen. Ze moeten echter ook preventief aan de slag. Ze kunnen bijvoorbeeld advies geven aan de horecasector om te voorkomen dat die discriminerend te werk gaat.  

Het Universitair Centrum Discriminatie- en diveriteitsrecht moet expertise en kennis verzamelen over discriminatieregelgeving en die verspreiden.

Het centrum zal vanaf volgend jaar ook starten met vormingen en opleidingen op maat van het werkveld, onder andere met een praktijkgerichte cursus voor de medewerkers van de meldpunten. Het centrum verzorgt verder ook een nieuw vak 'discriminatierecht' in de rechtenopleidingen van de UA en UGent.  

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

1. Latere trams op vrijdag en zaterdag
Vanaf november rijden alle 12 trams op vrijdag en zaterdag een uur langer volgens hun normale dienstregeling. Alle trams vertrekken rond 1.15 uur in het stadscentrum voor hun laatste rit. Ook zullen er twee buslijnen, bus 17 naar Wilrijk en bus 772 naar Ekeren-Stabroek-Zandvliet voor een laatste rit vertrekken rond 1.15 uur. Zo biedt De Lijn openbaar vervoer aan naar alle districten van Antwerpen, ook de districten waar geen tram rijdt. Antwerpen krijgt er een extra troef als uitgangsstad bij: wie op stap gaat in Antwerpen kan voortaan in het weekend, de klok rond rekenen op het openbaar vervoer. De latere trams en bussen bieden immers aansluiting op de nachtbussen (vertrek om 1.45 uur). Zo helpen ze het aantal weekendongevallen terug te dringen en bevorderen dus de verkeersveiligheid.

2. Betere ontsluiting van industrieterrein Geel
Eén van de belangrijke tewerkstellingspolen in de Kempen wordt dit jaar beter ontsloten: het industrieterrein Geel-Oevel. De 18 bedrijven op het industrieterrein bieden vandaag werk aan ongeveer 6.000 mensen. De meerderheid van deze werknemers werken in ploegendiensten. Maar de bussen van en naar het terrein spelen vooral in op werknemers in dagdienst. Daarom legt De Lijn vanaf september zes nieuwe buslijnen in. Uit zes richtingen zullen bussen op weekdagen de ochtend- en avondploegen van en naar het terrein brengen.

De zes nieuwe lijnen zijn:
- Herentals - Geel industrie
- Turnhout - Geel industrie
- Retie - Mol - Geel industrie
- Wezel - Meerhout - Geel industrie
- Diest - Tessenderlo - Geel industrie
- Aarschot - Westerlo - Geel industrie

3. Beter woon-werk en woon-school vervoer in Lier-Herentals
Vanaf december rijdt er een extra buslijn tussen Lier, Bouwel en Herentals. Deze bus zal na Bouwel via Grobbendonk en Vorselaar naar het station van Herentals rijden. Zo krijgt de Kempische Hogeschool een betere bediening en zal het ziekenhuis van Herentals ook beter bediend worden. Daarnaast wordt er tijdens de spits een extra bus ingelegd die de werknemers van de industriezone Wolfstee - Klein Gent in Herentals van en naar het station brengt waar ze dan kunnen overstappen op de andere, bestaande lijnen.

4. Bus verbindt universiteitscampussen in Antwerpen
Vanaf september rijdt er een rechtstreekse bus tussen de verschillende universiteitscampussen in Antwerpen. Lijn 17 UZA Edegem - Centraal station wordt verlengd tot aan de stadscampus van de universiteit Antwerpen. Zo raken studenten van de stadscampus vlotter naar het station en naar het zuiden (Wilrijk).

5. Extra schoolbussen in de regio Zoersel-Malle
Omdat de schoolbussen van Zoersel naar Malle kampen met overbezetting, worden er bij de start van het nieuwe schooljaar extra bussen ingelegd op dit traject. Tegelijk starten er twee nieuwe schoollijnen van Oelegem naar Malle en van 's Gravenwezel naar Malle.

6.Versterking lijn 500 Boom - Antwerpen
Ook lijn 500 Boom - Antwerpen dreigt het slachtoffer te worden van haar eigen succes. In 2004 werd de frequentie van deze lijn al verhoogd. Sinds die frequentieverhoging is het aantal reizigers verdubbeld. Daarom zullen de bussen elkaar vanaf september om de 10 minuten opvolgen, in plaats van om de 15 minuten.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Voor de uitvoering van het plan trekt minister Kathleen Van Brempt voor2008 en 2009 14,3 miljoen euro extra uit. Een belangrijk deel van diemiddelen zal naar verkeerseducatie gaan. Ook wordt er voor 2008 5miljoen euro extra voorzien voor flitspalen.

Het verkeersveiligheidsplan in een notendop:

Krachtlijn 1: Meer opleiding en ervaring voor elke verkeersdeelnemer

-Meer verkeerseducatie in alle secundaire scholen

oVerkeerseducatie moet een vast onderdeel worden van het lessenpakket in het secundair onderwijs
oDe verkeerslessen mogen zich niet beperken tot alleen het verkeersreglement, maar moeten ook aandacht hebben voor hoffelijkheid, gevaarherkenning, ecologisch rijgedrag...
o25 scholen (ongeveer 2000 leerlingen) nemen dit jaar deel aan het proefproject Rijbewijs op school. Na evaluatie met de betrokken partners wordt een tijdspad uitgetekend.
oJaarlijks wordt 1,3 miljoen euro uitgetrokken voor verkeerseducatie. In 2008 trekt Vlaams Kathleen Van Brempt 1,5 miljoen euro extra uit, in 2009 wordt dit budget opgetrokken tot 2 miljoen euro.

-Van levenslang leren in het verkeer naar een rijbewijs in stappen

oEen intensievere rijopleiding moet het aantal verkeersdoden bij de jonge chauffeurs terugdringen.
oNa het theoretisch rijbewijs op school, is een volgende stap dat leerlingen in scholen op termijn ook op het praktische rijexamen worden voorberied op school.
oVanuit het Vlaams beleid, zijn proefprojecten in scholen wenselijk als aanzet naar het rijbewijs in stappen. Een rijvaardigheidscursus over preventief rijgedrag voor jongeren is aangewezen. De nadruk moet liggen op hoe voorkom ik gevaarlijke situaties.
oOmdat de rijopleiding een federale bevoegdheid is, is een beslissing van de federale minister van Mobiliteit noodzakelijk.

-Bijkomende rijopleiding voor motorrijders

oEen extra opleidingsdag kan ervaren en minder ervaren motorrijders de kans geven om hun rijervaring te verbeteren.
oSamen met de betrokken sector zal een goed programma worden uitgewerkt.

-Verkeersslachtoffers sensibiliseren jongeren

oDoor jongeren van de laatste graad van het secundair onderwijs te confronteren met de getuigenissen van jonge verkeersslachtoffers willen we jongeren informeren, sensibiliseren over en bewustmaken van veilig verkeersgedrag.
oNa een succesvol proefproject in Limburgse scholen wordt bekeken hoe dit project kan uitgerold worden over heel Vlaanderen. Dit project rekent op de samenwerking van de provinciebesturen, de Vlaamse Stichting Verkeerskunde en het onderwijsveld.

-Certificaat voor veilige bedrijven

oEen certificaat wil alle veilige bestuurders en/of eigenaars van vrachtwagens of bedrijfsvoertuigen belonen. Verkeersveilige (transport)bedrijven krijgen zo een streepje voor.
oDe provincie Vlaams-Brabant reikt vandaag al een label ‘Wijs op weg' uit aan transportbedrijven. Een label voor heel Vlaanderen kan op korte termijn worden gelanceerd.
oVlaanderen zal ook onderzoeken hoe een veiligheidscultuur kan worden ingebed in het programma van permanente bijscholing. Dit programma is verplicht in kader van de basisvakbekwaamheid van vrachtwagenchauffeurs(35 uur opleiding verspreid over 5 jaar).

Krachtlijn 2: Veilig verkeersgedrag stimuleren

-Klik je vast: gordeldracht en gebruik aangepaste kinderzitjes stimuleren

oGerichte sensibiliseringscampagnes en meer controles moeten automobilisten en inzittenden aanzetten om de gordel altijd te dragen of te kiezen voor een aangepast kinderzitje.
oEen beter en gericht handhavingsbeleid is de bevoegdheid van de federale overheid. Het luik sensibilisatie willen we samen met het BIVV uitwerken.

-Motorrijders dragen beschermende kledij

oSensibiliseringsacties moeten motorrijders (bestuurders en passagiers) ervan overtuigen om naast de verplichte helm ook beschermende kledij (broek, vest en handschoenen) te dragen. Onderzoek toont aan dat beschermende kledij de ernst van de verwondingen aan handen, voeten, benen en armen met 33 tot 50% verkleint.
oOm deze campagne op te zetten moeten het BIVV, het VSV en de belangenverenigingen voor motorrijders de handen in elkaar slaan.

-Meer alcohol- en drugscontroles

oOmdat rijden onder invloed van alcohol en/of drugs de kans op ongevallen sterk verhoogt, is een blijvende sensibilisatie en verhoogde pakkans noodzakelijk.
oHet verkeersveiligheidsplan formuleert aanbevelingen voor een doordacht handhavingsbeleid:
* Elke betrokkene in een ongeval moet een alcoholtest afleggen.
* Omdat statistieken aantonen dat vooral onervaren chauffeurs een verhoogd risico op ongevallen hebben als ze gedronken hebben, is het aangewezen om de Europese aanbeveling om de wettelijke alcohollimiet te verlagen van 0,5 naar 0,2 promille voor onervaren bestuurders. Deze lagere alcohollimiet is ook aangewezen voor professionele chauffeurs zoals bus- en vrachtwagenchauffeurs.
* Om de pakkans te verhogen, zou jaarlijks één bestuurder op drie moeten worden gecontroleerd.
* Voor de aanpak van recidivisten en zware overtreders wordt de installatie van een alcoholslot aanbevolen.
* Omdat de controles op druggebruik vandaag complex en tijdrovend zijn, is de pakkans eerder klein. Vandaag wordt een vermoedelijke druggebruiker gescreend aan de hand van de ‘testbatterij' (uiterlijke kenmerken doen druggebruik vermoeden). Is deze testbatterij positief, volgt een urinetest en bloedproef. Er gebeurt vandaag onderzoek naar eenvoudigere methoden zoals zweet- en speekseltesten. Het is dan ook aan te raden deze nieuwe technieken op de voet te volgen.
oDe alcohol- en drugscontroles zijn een taak van de politie. Voor het luik handhaving moet dan ook worden samengewerkt met de federale overheid. De VSV kan de sensibilisatie voor haar rekening nemen in overleg met het BIVV.

-Horecapersoneel kiest voor verantwoorde bediening

oMet trainingsprogramma's voor horecapersoneel willen we de horeca aanzetten om verantwoord om te springen met de verstrekking van alcoholische drank. Zo kan de horeca mee voorkomen dat mensen dronken achter het stuur kruipen.
oIn samenwerking met het BIVV is de VSV de uitgelezen coördinator voor deze trainingen. De horecasector moet uiteraard betrokken worden bij de uittekening van het programma.

-Meer controles voor veiliger vrachtverkeer

oHet aantal ongevallen met vrachtwagens stijgt. Met gerichte controles kunnen we die stijging stoppen en ombuigen.
oDe belangrijkste oorzaken van een ongeval met vrachtwagens zijn:
* Rechtsafslaande beweging, manoeuvres en onvoldoende afstand houden
* Ladingverlies en de rol van de belading op het rijgedrag
* Wegwerkzaamheden, slecht zicht
* Buitenlanders die minder vertrouwd zijn met de Vlaamse situatie
* Gebruik van cruise-control
* Rijden bij vermoeidheid
oDaarom wil het verkeersveiligheidsplan extra controles. Nieuwe technologie kan helpen:
* Rij- en rusttijden via digitale tachograaf
* Negeren van het inhaalverbod via (digitale) camera's
* Afstand houden
* Gordeldracht
* Afleiding achter het stuur
* Foutieve lading
* Overdreven snelheid onder andere via (digitale) camera's
oControle behoort tot de kerntaken van de politie. De vervolging is dan weer de taak van de parketten. De invoering van voertuigtechnologie is een Europese materie.
oDe Vlaamse wegbeheerder is verantwoordelijk voor de plaatsing van digitale camera's. Vlaanderen zal ook blijven investeren in de uitwerking van nieuwe technieken die de controle kunnen verbeteren. Bijvoorbeeld: onbemande handhaving van het inhaalverbod en permanente weging van voertuigen op specifieke locaties.

-Meer snelheidscontroles

oOmdat overdreven snelheid zowel de kans op een ongeval als de ernst van het ongeval negatief beïnvloedt, willen een uitbreiding van de gerichte snelheidscontroles. Zo wordt het aantal snelheidsovertredingen teruggedrongen.
oOm de pakkans te verhogen, is een combinatie van controles nodig: controles op gevaarlijke en willekeurig gekozen plaatsten, zichtbare en onzichtbare controles, bemande en onbemande controles. Om een publiek draagvlak te hebben voor het verhoogde aantal snelheidscontroles, zijn ondersteunende en sensibiliserende acties nodig.
oSnelheidscontroles zijn een taak van de politie. De vervolging van overtreders gebeurt door de parketten. Politie en parket vallen onder bevoegdheid van de federale regering.

Krachtlijn 3: een efficiënt verkeerssysteem ingebed in een duurzame ruimtelijke ordening

-Een groter en veiliger fietsroutenetwerk

oOm de veiligheid van de fietser te verhogen, wordt het bovenlokale fietsroutenetwerk verder uitgebouwd. Dit zowel op gewestelijk, provinciaal als gemeentelijk niveau.
oHet netwerk uitbouwen:
* Aanleg van fietsinfrastructuur langs gewestwegen
* Ondersteuning van andere wegbeheerders
* Aandacht voor bewegwijzering
* Aandacht voor voorzieningen (veilige stallingen)
* Vademecum Fietsvoorzieningen als leidraad
* Fietsmanager zorgt voor optimale afstemming van alle projecten

-Betere herkenbaarheid van de snelheidsregimes

oMet betere, herkenbare signalisatie worden de (onbewust gemaakte) snelheidsovertredingen teruggedrongen.
oGoede informatie over de toegelaten snelheid via:
* Op korte termijn: goedkope markeringen of bakens (vb. specifieke markering op een weg waar 70 km/u mag worden gereden)
* Nieuwe technologie
•GPS geeft snelheidsbeperkingen aan
•snelheidskaart (zie verder)
* Op lange termijn: uniforme inrichtingsprincipes per type weg (wegencategorisering)
oDe herinrichting van wegen is de bevoegdheid van de wegbeheerders: gewest, provincies en gemeenten.

-Wegen ingedeeld in categorieën - duidelijke, eenvormige hiërarchie

oMet inrichtingsprincipes per type weg wordt ons wegennet veiliger. De weginrichting zal een duidelijke boodschap geven aan de weggebruiker over de functie van de weg en de risico's die met die functie verbonden zijn.
oWegcategorieën:
* Drie functies: stroomfunctie, verdeelfunctie, toegangsfunctie
* Schaalniveaus: hoofdweg, primaire, secundaire en lokale wegen
* Bebouwde kom, geen bebouwde kom
* Wegen voor autoverkeer
* Wegen voor fiets- en voetgangersverkeer
oTwee deelacties:
* Inventarisatie - aanmaak databank
* Opmaak van een richtlijnenboek
•Verschil maken tussen aanpassingen op korte en lange termijn
oHet Vlaamse gewest is verantwoordelijk voor de inventarisatie, de databank en de bepaling van de inrichtingsvereisten. Andere betrokkenen zijn de gemeenten en provincies.

-Verkeersveiligheidsaudit

oDoor een verkeersveiligheidsaudit op te nemen tijdens het ontwerp van grote stedenbouwkundige en bouwkundige projecten vermijden we dat er achteraf ‘foutjes' moeten worden rechtgezet.
oEen verkeersveiligheidsaudit maakt deel uit van de ontwerpfase. Het ontwerp voor een project wordt getoetst aan checklists. Maar de ervaring en kennis van de auditoren is doorslaggevend.
oMet de minister van Ruimtelijke Ordening moet worden afgesproken hoe de audit best wordt geïntegreerd.

-Aangepaste infrastructuur voor motorrijders

oEen ‘Vademecum Motorrijders' moet ervoor zorgen dat de weginrichting ook voor motorrijders veilig is. Bij infrastructuuraanpassingen of aanleg van nieuwe wegen wordt het vademecum een uitgangspunt.

-Snelheidsdatabank

oIsa is een voertuigsysteem dat een bestuurder de geldende snelheidslimiet aangeeft (of oplegt). Om ISA op grote schaal te kunnen gebruiken, moet een databank alle wegen en hun snelheidsbeperkingen verzamelen. Deze digitale wegenatlas en een GPS leveren de nodige informatie.
oIn kader van de aanvullende reglementen ontwikkelt de Vlaamse overheid een verkeersbordendatabank (inclusief snelheid).

-Dynamische wegsignalisatie

oDynamische verkeersinfo brengt bestuurders op de hoogte van een veranderde, actuele situatie op de weg. Bijvoorbeeld te gebruiken bij SMOG, file, schoolomgevingen...
oDe dynamische info wordt aangepast door een verkeerscentrum of automatisch op basis van metingen.
oDe dynamische borden worden in eerste instantie best geplaatst op het hoofdwegennet. De situatie op deze wegen kan immers vrij vaak en snel veranderen.

-Technologische vernieuwing in auto's

oNieuwe technologieën in auto's die de veiligheid van automobilisten kunnen verhogen moeten altijd opgevolgd worden door de Vlaamse overheid.
oOnderzoek over het nut, de risicocompensatie en de reactie van de bestuurder bij aanwezigheid van de nieuwe technologieën is noodzakelijk.
oVoorbeelden: gordelverklikker, remondersteuning, Alcolocks,...

-Wegeninfrastructuur volgens ‘design for all'

o‘Design for all' is een manier van ontwerpen die rekening houdt met de noden van alle weggebruikers.
oDit principe streeft naar een verhoogde veiligheid en comfort voor alle weggebruikers.
oVandaag worden openbare ruimten nog te vaak ontworpen met de auto als dominante weggebruiker. Ook met de belangen van kwetsbare weggebruikers moet rekening worden gehouden.
oDe chekcklist met de principes van design for all worden opgenomen in de verkeersveiligheidsaudits.

Krachtlijn 4: een doeltreffend juridisch en organisatorisch kader

-Aangepaste snelheden in woongebieden

oOp plaatsen waar de zwakke weggebruiker een belangrijke plaats inneemt, kan de snelheidslimiet worden beperkt. In woongebieden (woonerven en verblijfsgebieden) kan zone 30 worden ingevoerd.
oDe snelheidsverlaging wordt niet alleen aangeduid met verkeersborden. Ook aanpassingen aan de weginfrastructuur (bijvoorbeeld verkeersdrempels of wegversmallingen), handhaving en sensibilisering zijn aangewezen.
oDe beslissing om woongebieden om te vormen tot zone 30 is hoofdzakelijk de bevoegdheid van de gemeenten. Woongebieden liggen doorgaans op gemeentewegen.

-Daytime Running Lights

oDaytime Running Lights (DRL) wil zeggen dat automobilisten hun lichten ook overdag opzetten.
oOnderzoek moet uitwijzen welke effecten DRL hebben op de verschillende weggebruikers. Belangenorganisaties van zwakke weggebruikers hebben twijfels bij de maatregel. Fietsers en bromfietsers zouden minder zichtbaar zijn. Voetgangers worden mogelijk meer afgeschrikt door de koplampen.
oScandinavisch onderzoek heeft alvast aangetoond dat een autobestuurder 13% minder kans heeft op een ongeval als hij zijn lichten ook overdag aanzet.
oDRL verplicht maken is een federale bevoegdheid.

-Administratieve afhandeling van boetes verlicht werklast politie en parket

oAdministratieve afhandeling van boetes worden afgehandeld zonder voorafgaande tussenkomst van een rechter.
oHet Vlaamse gewest mag straffen bepalen wanneer haar decreten niet worden nageleefd. Een administratieve geldboete behoort tot de mogelijke straffen.
oZo zijn administratieve geldboetes al mogelijk bij schade aan het wegdek omdat een vrachtwagen te zwaar geladen is. Ook de overlastboetes van De Lijn zijn administratieve geldboetes.
oVoordeel van een administratieve afhandeling is dat de procedure lichter is. Een lichtere procedure maakt meer controles mogelijk, wat dan weer de pakkans verhoogt.
oDit systeem vergt extra Vlaamse controleambtenaren.

-Aanvullende reglementen

oVanaf 1 januari 2008 worden de aanvullende reglementen een gewestbevoegdheid.
oElke afwijking op de algemene verkeerswet moet aangevraagd en aangeduid worden via een aanvullend reglement.
oVoorbeeld: op gewestweg mag je volgens de algemene verkeerswet 90 kilometer per uur rijden. Bij aanvullend reglement kan worden vastgelegd dat die gewestweg een voorrangsweg wordt waar je 70 kilometer per uur mag rijden.
oConcreet wil dit zeggen dat alle mogelijke signalisatie op de wegen onder de aanvullende reglementen valt. Bijvoorbeeld: verbodsborden, snelheidsbeperkingen, parkeerborden...
oEr is voorzien om het project ‘verkeersbordendatabank' (inclusief snelheid) te koppelen aan het decreet ‘aanvullende reglementen'.

-Verkeersveiligheid inbedden in andere beleidssectoren (horizontale inbedding)

oHet verkeersveiligheidsbeleid staat niet los van de andere beleidsdomeinen. De link met ruimtelijke ordening en openbare werken is duidelijk. Maar ook volksgezondheid, onderwijs, het gelijkekansenbeleid, stedenbeleid hebben een invloed op verkeersveiligheid en worden zelf beïnvloed door verkeersveiligheid.
oDe minister van Mobiliteit zal jaarlijks een volledige rapport verkeersveiligheid op de regering brengen.

-Gemeenten engageren zich voor meer verkeersveiligheid met mobiliteitsplannen

oEen gemeentelijk mobiliteitsplan legt de maatregelen voor een duurzaam mobiliteitsbeleid voor 10 jaar vast.
oVerkeersveiligheid is één van de duurzame doelstellingen in een mobiliteitsplan. Maar vandaag is die doelstelling vaak al te vaag.
oDaarom wil deze nieuwe maatregel in kader van de mobiliteitsconvenant ervoor zorgen dat de verschillende beleidsniveaus (gemeenten, provincies en het gewest) specifieke doelstellingen verkeersveiligheid formuleren. Zo engageren gemeenten zich om de verkeersonveiligheid te verbeteren. Op deze manier ontstaat er een grotere uniformiteit op vlak van verkeersveiligheidsmaatregelen.
oDe doelstellingen zullen ook worden opgevolgd en de resultaten geëvalueerd. Hiervoor moeten indicatoren worden ontwikkeld.

Krachtlijn 5: Bijzondere aandacht voor ‘risico' doelgroepen

-Verplicht kenteken voor bromfietsers

oBromfietsers lopen een hoog ongevalrisico. Vaak is dit het gevolg van risicogedrag. Meer dan de helft van de bromfietsers rijdt met een opgedreven voertuig, ongeveer de helft draagt zijn helm niet. Ook het meenemen van passagiers gebeurt niet altijd volgens de regels.
oDaarom pleit het verkeerveiligheidsplan voor een verplicht kenteken voor alle bromfietsers.
oEen kenteken laat immers beboeting toe, en dus een gemakkelijkere handhaving.
oOm de invoering van het kenteken te ondersteunen, zal Vlaanderen de impact van een verplicht kenteken voor bromfietsers op verkeersveiligheid onderzoeken.
oDe invoering van een verplicht kenteken is de bevoegdheid van de federale minister van Mobiliteit.

-Fietshelm en hesjes voor kinderen

oKinderen zijn extra kwetsbaar in het verkeer. Vlaanderen wil daarom campagne voeren om kinderen en hun ouders aan te zetten om te kiezen voor lichtgekleurde of retroreflectieve kledij. De campagne moet hen ook stimuleren om te kiezen voor een fietshelm.

-Jonge bestuurders kiezen op risicomomenten beter niet voor de auto - wat zijn de alternatieven?

oJonge bestuurders, vooral de beginnende chauffeurs tussen de 18 en 20 jaar, zijn oververtegenwoordigd in de ongevallenstatistieken. De ongevallen gebeuren opvallend vaker 's nachts en in het weekend.
oDit hoge ongevalrisico kan worden teruggedrongen als jongeren op deze risicomomenten een alternatief voor de auto hebben.
oVandaag bestaan al heel wat alternatieven:
* Nachtbussen
* Fuifbussen
* Bijkomend openbaar vervoer bij grote evenementen
* Collectieve taxi's (niet het volledige voertuig, maar alle zitplaatsen worden afzonderlijk verhuurd - zie www.uitweg.be)
* TOV = Taxi + Openbaar Vervoer. De heenreis doe je met de bus of tram. Dit biljet geeft je korting op de terugreis met de taxi.
* Responsible Young Drivers of Drive Up Safety
oMet de nodige communicatie-inspanningen kunnen we jongeren ook effectief op de hoogte brengen van de alternatieven.
oDe betrokken partners (zoals De Lijn en de taxisector) spelen een belangrijke rol.
oHet huidige aanbod moet ook worden geëvalueerd. Na evaluatie kan bekeken worden of afhankelijk van het beschikbare budget een uitbreiding van het aanbod wenselijk en mogelijk is.

-Dode-hoekongevallen voorkomen

oSinds 2002 moeten alle Belgische vrachtwagens (meer dan 3,5 ton) uitgerust zijn met een anti-dodehoeksysteem (spiegel of camera). In 2011 zal de verplichting gelden in heel Europa.
oToch is dit niet voldoende:
* Vaak stelt men vast dat de spiegels niet goed afgesteld zijn. Een gerichte communicatie kan vrachtwagenchauffeurs bewust maken van dit probleem
* Ook de fietsers (vaak het slachtoffer bij dode-hoekongevallen) moeten blijvend bewust gemaakt worden van de gevaren. Scholen en ouders kunnen hier hun steentje bijdragen. De overheid ondersteunt initiatieven rond verkeerseducatie.
* Vlaanderen (België) moet onderzoeken of anti-dodehoeksystemen ook verplicht moeten worden voor andere voertuigen zoals bestelwagens.

Krachtlijn 6: Onderzoek en betrouwbare data als basis voor een doeltreffend beleid

-Blijvend investeren in onderzoek over verkeersveiligheid

oVerkeersveiligheidsonderzoek zorgt ervoor dat de problemen (risicofactoren, risicozones, -gedrag...) duidelijker worden gedefinieerd en afgebakend.
oOnderzoekers en wetenschappers dragen met hun studies bij tot een effectief verkeersveiligheidsbeleid.
oDe Vlaamse overheid blijft daarom investeren in onderzoek. De opdracht (telkens voor 5 jaar) van het Steunpunt Verkeersveiligheid werd dit jaar verlengd. Ook de Afdeling Beleid Mobiliteit en Verkeersveiligheid blijft werk maken van onderzoek, met de ondersteuning van studiebureaus en onderzoekscentra.

-De beschikbaarheid en kwaliteit van data verbeteren

oVandaag zijn er vele publieke instellingen die data rond verkeersveiligheid beheren. Bijvoorbeeld: NIS, FOD Mobiliteit, Administratie Wegen en Verkeer...
oBinnen de Administratie Wegen en Verkeer wordt op korte termijn een datacenter opgericht. Deze cel verzamelt, beheert en structureert alle gegevens over infrastructuur en mobiliteit. Op langere termijn kunnen hier andere gegevens bij komen.
oDe Vlaamse overheid dringt eveneens aan bij haar federale collega's om hun data beter beschikbaar te maken.

-Monitoring aan de hand van indicatoren

oDe bedoeling is om betrouwbare indicatoren te ontwikkelen op vier niveaus:
* Letselongevallen
* Verkeersveiligheid
* Handhaving
* Blootstellingsdata
oOp basis van deze set kan de impact van maatregelen worden gemeten en indien nodig, kan het beleid worden bijgestuurd.

Vooreerst dit: veel argumenten pleiten voor voldoende, betaalbare en hoogstaande kinderopvang. Als ministers van Werk en Gelijke Kansen vinden we het een onrecht dat sommige mensen, alleenstaande moeders bijvoorbeeld, niet kunnen gaan werken omdat ze geen geschikte opvangplaats vinden. Een progressief arbeidsmarkt- en gezinsbeleid moet dit aanpakken. Maar kinderopvang is ook belangrijk in ons streven naar kansen op succes voor elk kind. Goede opvang is immers meer dan enkel  "op de kinderen letten" en bereidt kinderen ook al wat voor op het kleuteronderwijs. Dit sluit dan naadloos aan bij de tienkamp voor gelijke kansen die de ruggengraat vormt van het onderwijsbeleid.

Een goed kinderopvangbeleid heeft oog voor drie voorwaarden. Er is ten eerste nood aan voldoende plaatsen. Het Vlaamse regeerakkoord bevat op dat vlak duidelijke afspraken en we steunen de minister van Welzijn in zijn beleid om het aanbod te verhogen. Ten tweede moet de opvang toegankelijk zijn. Vandaar ook het sp.a-voorstel om de tarieven in de hele sector inkomensafhankelijk te maken, een voorstel dat we nu bespreken in de Vlaamse regering.

Een derde voorwaarde is kwaliteit. Dat de samenleving meer verwacht van kinderopvang klopt. We zijn bijvoorbeeld verheugd dat onze collega van Welzijn laat onderzoeken hoe kinderopvang in de dagelijkse omgang taalontwikkeling kan stimuleren, ook bij anderstaligen. Misschien kunnen we hier zelfs gezamenlijke initiatieven tussen kinderopvang en kleuteronderwijs opzetten.

Om gelijke tred te houden met de gestegen verwachtingen, moeten de begeleiders beter opgeleid worden. Maar dit mag niet uitsluitend gelijkgesteld wordt met strengere diplomavereisten. Uiteraard zijn diploma's belangrijk: wie er één heeft moet daarvoor gewaardeerd worden. Maar laaggeschoolden per definitie weren, is praktisch en maatschappelijk fout. Het is praktisch onhaalbaar omdat kinderopvang een groeiende sector is in een krimpende arbeidsmarkt. Gisteren nog maakte de VDAB bekend dat er nooit zo weinig werkzoekenden waren in verhouding tot het aantal vacatures. Een werkgever die op zo'n moment nog kieskeuriger wordt, zit op een doodlopend spoor. De beoogde uitbreiding van het aantal plaatsen zou voor de kinderopvang waardeloos worden, bij gebrek aan geschikte begeleiders.

Andere sectoren hebben dit al lang begrepen. Ze houden niet enkel rekening met diploma's, maar ook met de kennis en competenties die werknemers op een andere manier kunnen verwerven. Vandaar ook het nut van ervaringsbewijzen die deze competenties na een grondige test valideren. Voorwaarde is wel dat de sector mensen kansen geeft om de nodige ervaring op te bouwen, door de nodige begeleiding te voorzien. Voor de kinderopvang, waar er alvast een ervaringsbewijs voor de buitenschoolse opvang werd ontwikkeld, is hier zeker nog werk aan de winkel.

Bovendien zijn slimme werkgevers ook bereid om op de werkvloer te investeren in mensen. Er is aandacht voor leren op de werkplek en voor de processen die dit ondersteunen zoals variatie in de taken, coaching, functioneringsgesprekken,... Mensen krijgen op die manier kans om door te groeien, al dan niet bijkomend ondersteund door formele opleiding. Een mooi voorbeeld is de verpleging: daar beseft men zeer goed dat je beter onderzoekt hoe je de deur kan openzetten voor lagergekwalificeerde "verzorgenden", om hen vervolgens de mogelijkheid te bieden zich bij te scholen tot "verplegende". Coaching veronderstelt vanzelfsprekend dat ook hoogopgeleide mensen op de werkvloer aanwezig zijn, maar niet iedereen moet hoogopgeleid zijn.

Dat dit ook kan voor kinderopvang, tonen de OKIDO's al aan. Dat zijn centra voor flexibele en occasionele kinderopvang in Antwerpen die we vanuit sociale economie mee ondersteunen. In de OKIDO's werken 38 kortgeschoolden. Het gaat om mensen zonder diploma die na hun aanwerving begeleid worden door 20 gekwalificeerde kinderverzorgers en die, terwijl ze al aan het werk zijn, een opleiding kinderzorg krijgen. Dit is een succesverhaal. Werkzoekenden uit kansengroepen krijgen daardoor niet alleen een duurzame job maar ook een goede opleiding. De OKIDO's in Antwerpen vangen elke dag meer dan honderd kindjes op, zonder problemen.

Professionalisering uitsluitend steunen op strengere diplomavereisten is ook maatschappelijk fout. Terwijl onze arbeidsmarkt met krapte kampt, laten we grote groepen mensen aan de kant staan. Kinderopvang is precies een sector waarin laaggeschoolden wèl de kans krijgen om aan de slag te gaan en zich op te werken. Als ministers van  Sociale Economie en Werk investeren we samen met de minister van Welzijn trouwens 5,3 miljoen euro in 145 voltijdse jobs voor laaggeschoolde jongeren in de buitenschoolse kinderopvang. In overleg met VDAB worden de nodige acties uitgewerkt voor een goede screening en toeleiding van de doelgroep. Zij zullen ook begeleid worden op de werkvloer, wat cruciaal is voor de doorstroming van deze jongeren.

Kortom, wie het ernstig meent met de kinderopvang moet de deur wijd open zetten voor werknemers met ambitie, ook werknemers die starten zonder de nodige diploma's maar met vastgestelde competenties. Het komt er vooral op aan om ook na de aanwerving te blijven investeren in werknemers, of ze nu starten met een diploma of niet.

Kathleen Van Brempt - Frank Vandebroucke 

Energie-audits en infrastructuuraanpassingen

Vorig jaar investeerde ik 1,4 miljoen euro om over heel Vlaander enenergiesnoeiers aan te werven. Deze mensen, voornamelijk uitkansengroepen, krijgen een opleiding om bij mensen met een laag inkomenenergiebesparende maatregelen uit te voeren.

Met deze nieuwe oproep wil ik de beschutte en sociale werkplaatsen op weg helpen om binnen de eigen onderneming actief aan CO2-reductie te doen. Dit kan door gerichte acties en investeringen in deinfrastructuur. De bedrijven kunnen bijvoorbeeld beter geïsoleerd worden of energie kan opgewekt worden door zonnepanelen. Elke beschutte of sociale werkplaats kan ook subsidies krijgen om een energie-audit telaten uitvoeren. Daaruit kunnen ze dan afleiden welke acties ze moeten ondernemen om hun specifieke onderneming milieuvriendelijker te maken.

Iedereen heeft de verantwoordelijkheid om maatschappelijk verantwoordte ondernemen. Ook de overheid moet daar in mee gaan. Daarom zijn deze investeringen in de beschutte en sociale werkplaatsen noodzakelijk. Op lange termijn wil ik al deze werkplaatsen zelfs CO2-neutraal zien werken.

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

De Lijn investeert al lange tijd in milieuvriendelijke bussen. Met de inzet van hybride bussen introduceren we het milieuvriendelijkste type bus dat vandaag op de markt is. In steden zoals Brugge of Leuven waar de stille en milieuvriendelijke tram geen oplossing biedt, kan de hybride bus dat wel.



(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

 

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)

Ik ben zeer blij dat dit quotum gehaald is. Zo zijn er bij de Vlaamse adviesorganen 648 vrouwen actief op een totaal van 1569, wat overeenkomt met 41, 30 %. Bij de de Vlaamse bestuursorganen zijn er 165 vrouwen werkzaam op een totaal van 493 leden, wat neer komt op 33, 47%.

Met dit decreet geven we als Vlaamse overheid het duidelijke en goede voorbeeld.

Meer info over discriminatie op de werklvoer, zie ook de site diversiteit.be

(Tot juni 2009 was de Vlaamse minister voor Mobiliteit, Gelijke Kansen en Sociale Economie - Kathleen Van Brempt)