Kopenhagen

Kopenhagen werd Nopenhagen

Nooit waren de verwachtingen voor een wereldtop zo hoog gespannen als voor de Klimaattop van Kopenhagen in december 2009. Zelden was de uitkomst zo teleurstellend. De wereldleiders bereikten geen akkoord over de noodzakelijke vermindering in de uitstoot van broeikasgassen. Er werden geen mechanismen afgesproken om bosbehoud en bosbescherming te financieren. Van beperkingen in het energieverbruik en in de uitstoot bij de lucht- en scheepvaart is geen sprake. En de ontwikkelingslanden kregen een aalmoes waarmee ze hoogstens een deeltje van de enorme factuur van de nu al dramatische effecten van het wijzigende klimaat zullen kunnen betalen.

Tot nu is de Europese doelstelling gezet op 20% emissiereductie, 20% daling van energieverbruik en 20% hernieuwbare energie tegen 2020. Het resultaat van de conferentie in Kopenhagen, die in Europa quasi unaniem als een mislukking wordt ervaren, maakt dat er heel wat opvolgingswerk op de plank ligt en voedt de ambitie van de klimaatsceptici en van de politieke groepen die vinden dat de Europese engagementen nu al te verregaand zijn. Het is onze taak om het ambitieniveau van de EU hoog te houden en zelfs op te krikken.

2010 is hiervoor een belangrijk jaar. België neemt het 2de deel van het jaar het voorzitterschap van de Europese Unie over van Spanje en moet de eerstvolgende klimaattop in Mexico voorbereiden. Vanuit de Europese S&D-fractie en vanuit sp.a zetten wij in op drie pijlers:

• eigen ambitie tonen in Vlaanderen en in België door resoluut stappen vooruit te zetten in het realiseren van projecten op vlak van hernieuwbare energie (zoals de Noordzeering van windmolens), op vlak van energie-efficiëntie en innovatie, en op productieprocessen zoals Cradle to Cradle;
• in Europa de voortrekkersrol blijven houden, onder meer door de doelstelling van 20% emissiereducties tegen 2020 op te trekken naar 30%;
• ons in Europa beter organiseren om mee te spelen op het wereldtoneel. Daarvoor is interne versterking nodig en moet Europa actief aan klimaatdiplomatie doen om zo medestanders in de wereld te zoeken voor ambitieuze klimaatdoelstellingen.

Berusten heeft geen zin. We hebben er alle belang bij om in te blijven zetten op de strijd tegen klimaatverandering. We krijgen er immers in één beweging een groenere economie, meer onafhankelijkheid van olie en gas, meer bos, minder conflicten over water en land en meer biodiversiteit bij.