Verder dan morgen

In de allereerste zin van mijn boek Verder dan morgen zeg ik: “Ik ben geen schrijver”. Een boek schrijven, was dus een zware bevalling. Waarom moest het dan zonodig? Wel, het jeukte al een hele tijd om over de muren te kijken. Niet alleen over die van de bevoegdheden die ik als Vlaams minister had, maar ook over het muurtje van onze landsgrenzen. In dit boek vind je daar de neerslag van. In vier hoofdstukken, afgewisseld met interviews die ik had met interessante gesprekspartners, zet ik een aantal toekomstperspectieven op een rij rond vier thema’s: duurzaamheid, migratie en diversiteit, gezinsbeleid en de toekomst van de sociaaldemocratie.

Een aantal rode draden lopen doorheen het boek. De eerste is de rol van het gezin en de aandacht die we moeten hebben voor mannen. Gezinnen zijn belangrijk in het opbouwen van een gemeenschap. En dus moeten we gezinnen ondersteunen. De samenleving moet dus de hoeksteen zijn van het gezin. Want als gezinnen goed functioneren, dan functioneert de samenleving ook beter. In zowel het gezins- als het diversiteitsbeleid hebben we vooral aandacht besteed aan vrouwen. Terecht trouwens. Verloven voor vrouwen om hun werk te combineren met hun gezin, emancipatie-ondersteuning voor allochtone vrouwen,… Maar we zijn de mannen wat vergeten, terwijl dit cruciaal is in de gelijkheid tussen mannen en vrouwen.

Tweede rode draad is de ongelijke verdeling tussen lusten en lasten... Het is opvallend hoe in economische en migratiecontext de lusten naar bedrijven vloeien, terwijl de lasten naar de gemeenschap gaan. De kredietcrisis die we ken(d)en is veel meer dan een bankcrisis. Het toont aan dat ons monetair systeem niet duurzaam is. Gevolg: er werd belastinggeld gebruikt om banken en verzekeringsmaatschappijen te redden, terwijl de bestuurders jarenlang hoge bonussen kregen. De lusten zijn voor de privé, de lasten voor de gemeenschap. Met diezelfde uitspraak werd ik ook geconfronteerd als het ging over onze milieunormen. Door bedrijven normen qua vervuiling op te leggen, hebben we bedrijven wel toegelaten om te blijven vervuilen. De lasten van die vervuiling worden afgewenteld op de gemeenschap terwijl de lusten naar de privé-sector gaan.

De derde rode draad is de vaststelling dat we een slagkrachtige en moderne overheid nodig hebben. Een overheid die de (nieuwe) uitdagingen aanpakt en ondersteunt waar nodig, die regulering voorziet, en niet een 'instelling' is die als enige de lasten draagt maar die ook spreidt naar alle verantwoordelijken.

In mijn boek sprak ik met de Duitse chemicus Michael Braungart die strijdt voor een samenleving waarin afval niet meer bestaat, met de Belgische monetaire denker Bernard Lietaer, die van mening is dat er naast de nationale munt (de euro) complementaire munten moeten komen die een sociale functie hebben, met de Belgische-Nederlandse criminologe Marion Van San, die me wees op het belang van een stevig gezin in de aanpak van criminaliteit, met de Noorse staatssecretaris voor gelijke kansen Kjell Erik Øie, die me uitlegde hoe ze in Noorwegen het vaderschap hebben opgewaardeerd, met antropoloog Rik Pinxten en de Amsterdamse burgemeester Job Cohen over de complexiteit van een diverse samenleving, met communicatiespecialiste Katja Van Putten over het consumentisme in de politiek, en ten slotte met Sunder Katwala, de secretaris-generaal van The Fabian Society, de denktank van New Labour, over de toekomst van de sociaaldemocratie.
Sommige voorstellen van mijn gesprekspartners zijn behoorlijk visionair, andere zijn dan weer wat pragmatischer, maar ze hebben allemaal de verdienste dat ze mij aan het denken hebben gezet. Ik hoop dat ze hetzelfde effect hebben op de lezer.

Hopelijk interesseert het je om mijn boek te lezen. Je kan het vinden in de boekhandel, of bestellen via deze link.

Graag lees ik je reacties en commentaren, laat ze me dus zeker weten.

Verder dan morgen is uitgegeven bij Houtekiet en kost 19,95 euro in de boekhandel.